Σταματόπουλος Αθανάσιος του Παν.

Ο πρώτος Τερπνιώτης γιατρός και Μακεδονομάχος βότανα ο "γιατρός" και έκανε τις συνταγές. Για κάποιον λόγο, που δεν τον γνωρίζουν οι απόγονοι' του, ο ιατρός Σταματόπουλος δεν εξάσκησε την οργανωμένη ιατρική έξω από τα όρια του χωριού.

Ο Σταματόπουλος Αθανάσιος του Παναγιώτη γεννήθηκε το 1870 στο Παλαιοχώρι της Χαλκιδικής. Σπούδασε ιατρική με την ειδικότητα του παθολόγου. Το 1898 έρχεται στην Τερπνή και παντρεύεται την πρώτη γυναίκα του την Αικατερίνη του γένους Δήμου (Καρακόλιου). Απέκτησε τέσσερα παιδιά. Τον Παναγιώτη, την Ελισάβετ, τον Δημήτριο και την Αγγελική. Στα δύσκολα χρόνια της ελονοσίας, του τύφου, της χολέρας και πολλών άλλων επιδημιών που μάστιζαν τον τόπο, βοήθησε όλους όσους προσέτρεξαν σ' αυτόν. Και όλα αυτά με πρωτόγονα μέσα με πηγή των φαρμάκων την βοτανοθεραπεία. Από το μεγάλο "μπαχτσελίκι" (περιοχή με διάφορα οπωροφόρα δέντρα) που υπήρχε απέναντι από τον ποταμό που περνάει δίπλα από το χωριό με τα λεγόμενα "κουρασάνια" (πέτρινα αναχώματα για να μην γίνονται πλημμύρες). Απ' αυτό το μπαχτσελίκι που ήταν βακούφικο και αργότερα ιδιοκτησίας καρούση έπαιρνε τα. Σύμφωνα με άλλες αφηγήσεις είτε δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του είτε οι τούρκοι έκαψαν το πτυχίο του.Εξ' αιτίας του "γιατρού" οι με το επίθετο Σταματόπουλος ήταν γνωστοί στο χωριό ως "γιατράδες".

Πεθαίνει η πρώτη γυναίκα του και ξαναπαντρεύεται την Βασούλα από τις Σέρρες. Απέκτησε ένα παιδί τον Κλεάνθη ο οποίος είχε σπουδάσει δικηγόρος και πέθανε πρόωρα στην μαύρη περίοδο του εμφυλίου πολέμου.Ξαναπαντρεύεται, αφού πέθανε και η δεύτερη γυναίκα του, την Ευφροσύνη από την Νιγρίτα του γένους Χατζηπρίμου με την οποία απέκτησε ένα παιδί, τον Γεώργιο.

Ήταν από τους πρώτους τερπνιώτες ενταγμένος στον Μακεδόνικο Αγώνα μαζί με τον παππού τον Τκλάρο" (Μπουγιώτα) και άλλους τερπνιώτες.

Έχει τιμηθεί με μετάλλια ως Μακεδονομάχος. Πήρε μέρος στη μάχη "Πλατανούδια" στις 17 Φεβρουαρίου του 1913 μαζί με τους Τερπνιώτες στο πλευρό του Ελληνικού στρατού εναντίον των Βουλγάρων.

Διατέλεσε για πολλά χρόνια Πρόεδρος στην Κοινότητα Τερπνής (τότε Τσερπίστα). Επί προεδρίας του μετονομάστηκε η Κοινότης Τσερπίστης σε κοινότητα Τερπνής. Υπογράφει ως Πρόεδρος Τσερπίστης το ιστορικό Πρακτικό υπ' αριθμ. 16 και ημερομηνία 20 Μαρτίου 1923, ημέρα Τρίτη και ώραν 5η μ.μ, περί μετονομασίας του χωριού.

Προσπάθησε και τελικά αναγέρθηκε με δικές του ενέργειες το καμπαναριό στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, γιατί οι Τούρκοι δεν επέτρεπαν να υπάρχει χτίσμα ψηλότερο από το τζαμί τους. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις έφυγε κρυφά μία νύχτα, πήγε στις Σέρρες και πήρε άδεια από τον Τούρκο Μπέη των Σερρών και έτσι ολοκληρώθηκε το καμπαναριό.

Ήταν ένας αυθεντικός άνθρωπος του χωριού, λίγο οξύθυμος και φωνακλάς αλλά αξιαγάπητος από τους συγχωριανούς και πολύ καλός πατριώτης.

Πέθανε το 1957.

Πηγή αφήγησης : Οικογένεια Κλεάνθη Σταματόπουλου

                                Δήμου Α. Γεώργιος

                                http://www.terpni-ser.gr

Read More

Ο Γεώργιος Γιαγκλής ή Καπετάν Γιαγλής (1869 - 1946)

Ο Γεώργιος Γιαγκλής, του Θεοδώρου και της Ασημίνας, γεννήθηκε στην Ιερισσό της Χαλκιδικής το 1869. 

Τα κατορθώματά του και η συμβολή του στον Μακεδονικό Αγώνα περιμένουν ακόμη την γραφίδα του ιστορικού που θα γράψει τη βιογραφία του για να εξοφλήσει η Πατρίδα, κατά κάποιο τρόπο, το χρέος της προς αυτόν.

Το ηρωικό Σώμα του Οπλαρχηγού Γιώργη Γιαγκλή έδρασε στη Χαλκιδική, στο Άγιον Όρος, στη Νιγρίτα, στην περιοχή Σερρών, σε ολόκληρη τη Μακεδονία, γενόμενος στην κυριολεξία ο φόβος των Βουλγάρων, που απέφευγαν συστηματικά την αναμέτρηση μαζί του.

Η Χαλκιδική, μια ζωντανή παρουσία σε όλα τα προσκλητήρια του Έθνους, έχει προσφέρει σημαντικές υπηρεσίες στην ένδοξη ιστορική περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα.

 Σ’ αυτή την ιδιόμορφη αναμέτρηση, πολλά παλληκάρια της ρίχθηκαν με τα σώματά τους, μα κύρια με την ψυχή τους, αντιμέτωπα στην επιβουλή των Βουλγάρων, συμμετέχοντας ενεργά στις κατά τόπους Επιτροπές Αγώνα και δημιουργώντας ένοπλα Σώματα ανταρτών.

 Η συχνή επικοινωνία των Οπλαρχηγών με τους κατοίκους της περιοχής, έκαναν τους τελευταίους να δείχνουν έμπρακτα την αγάπη τους προς τα αντάρτικα Σώματα. 

Τα χωριά της Χαλκιδικής λειτουργούσαν σαν μυστικές πύλες εισόδου του οπλισμού που κατέφθανε από τα νησιά του Αιγαίου, αλλά και αγωνιστών που έρχονταν να προσφέρουν υλική και ηθική βοήθεια στον Αγώνα.

 Τεράστια υπήρξε η συμβολή της Εκκλησίας και στη Χαλκιδική, με ποιμενάρχη τον Οργανωτή του Μακεδονικού Αγώνα, Μητροπολίτη Κασσανδρείας, Ειρηναίο.

Η Ιερισσός έχει κάθε λόγο να νοιώθει περήφανη γι’ αυτή τη γενναία φυσιογνωμία, με το ζωηρό και αετίσιο βλέμμα, την ευθυτενή παράσταση, τον φλογερό πατριώτη, τον καπετάν Γιαγκλή, που υπήρξε και ο απελευθερωτής της Νιγρίτας (21 Φεβρουαρίου 1912).

Κοντά του πάντα, ο επίσης γενναίος συμπατριώτης μας Ιερισσιώτης, με πλούσια πατριωτικά αισθήματα, ο υπαρχηγός του Σώματός του, Χριστόδουλος Τσόχας και ο Γραμματέας του, εξίσου μεγάλος πατριώτης από τη Μεγάλη Παναγία, ο Νικόλαος Σέρπης, φοιτητής τότε της ιατρικής. Όπως επίσης, θα πρέπει εδώ να τονιστεί, οτι πολύτιμες υπηρεσίες προσέφεραν και άλλοι συμπατριώτες μας στον τιτάνειο αυτό Αγώνα.

Τη δεκαετία του 1890 και οι Τούρκοι, με τις βιαιότητές τους προς τον ελληνικό πληθυσμό, πήραν ικανοποιητική γεύση από τη δύναμη της ζωτικότητας που διέθετε ο Καπετάν Γιαγλής και το Σώμα του. 

Από το 1903 συνεργάζεται με τον Κεντρικό Μακεδονικό Σύλλογο (1903) των αδελφών Θεοχάρη και Μαυρουδή Γερογιάννη, από την Αρναία, που είχε έδρα την Αθήνα και απέστελνε εξοπλισμό και αντάρτικα Σώματα στη Μακεδονία. 

Μεταξύ των πολλών ηρωικών κατορθωμάτων του καπετάν Γιαγκλή είναι και η ολοσχερής εξόντωση της μεγάλης Βουλγάρικης συμμορίας που δρούσε στο χωριό Καρατζά-Κιοι δίπλα στο Στρυμώνα ποταμό.
Σε μια νύκτα του Μαρτίου 1907 εξόντωσε με το Σώμα του πάνω από 50 συμμορίτες βοηθούμενος από το Σώμα του καπετάν Μητρούση.
Η εξόντωση της μεγάλης αυτής φωλιάς των κομιτατζήδων καταθορύβησε τους προστάτες τους Ρώσους, Βουλγάρους, Τούρκους, Αυστριακούς και αυτούς τους Άγγλους που είχαν συνηθήσει να ακούν και να βλέπουν μόνον κηδείες Ελλήνων να καταθέτουν στεφάνια και να εκφωνούν επικήδειους μόνον και όχι επίθεση και εκδίκηση κατά των ασπόνδων εχθρών της φυλής μας.

Οι παραβιάσεις και οι πιέσεις προς το Ελληνικό Προξενείο ήταν μεγάλες και αναγκάστηκε να διατάξει την προσωρινή απομάκρυνση από κει των δύο αρχηγών καπετάν Γιαγκλή και καπετάν Μητρούση, ο οποίος τραυματίστηκε σοβαρά μη μπορώντας να περπατήσει. 

Τότε τον άρπασε στους ώμους του ο γιγαντόσωμος καπετάν Γιαγκλής και τον μετέφερε γύρω στα 60 χιλιόμετρα μακρυά στα ορεινά όπου ήταν τα λημέρια τους.
Ο θρυλικός αρχηγός Γιαγκλής είναι από τους πρώτους ελευθερωτές της Νιγρίτας. 

Την 24η Οκτωβρίου 1912 εισήλθε στην πόλη με το σώμα του συντεταγμένος στις τάξεις του Ελληνικού Στρατού.

Είναι ο πρώτος που ξέσχισε την Τουρικική σημαία μετά την κατάληψη της Τούρκικης Χωροφυλακής, ανυψώνοντας την Ελληνική Σημαία μπροστά στα μάτια των Τουρκικών Αρχών.

Ο Γεώργιος Γιαγκλής είναι αυτός που παρέδωσε την Νιγρίτα απελευθερωμένη μετά από αιώνες δουλείας στον Ελληνικό Στρατό ο οποίος κατέφθασε μετα από τρεις μέρες. 

http://yaunatakabara.blogspot.gr/2012/02/blog-post_18.html

Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Βουλγαρική κατοχή που ακολούθησε, διώχθηκε και αναγκάστηκε να καταφύγει στο Άγιο Όρος. Τελικά, αποσύρθηκε τυφλός στο κελλί του Τιμίου Προδρόμου της Μονής Ιβήρων στο Άγιο Όρος όπου μόνασε με το όνομα Γαβριήλ έως το θάνατό του, το 1944 ή το 1946.

Στο Β΄ Επιστημονικό Συμπόσιο της Νιγρίτας το 1996 παρουσιάστηκαν άγνωστες πτυχές από τη ζωή και τη δράση του Μακεδονομάχου Γ. Γιαγκλή.

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B5%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%93%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%BB%CE%AE%CF%82

/*/

Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων, στη γραμμή Κιλκίς Λαχανά, ο Καπετάν Γιαγκλής και πολεμιστές από το Σοχό Θεσσαλονίκης κατατρόπωσαν τους βούλγαρους και όσους πιάσαν αιχμαλώτους τους μετέφεραν με καράβι στο Βόλο.
https://www.youtube.com/watch?time_continue=356&v=VDKREEi6qKE

Read More

Δούκας Γ. Δούκας (καπετάν Ζέρβας) (1879-1938)

Σερραίος οπλαρχηγός του Μακεδονικού αγώνα. Γενικός αρχηγός των ανταρτών περιοχής Ζίχνης και Παγγαίου. Κατάγονταν από εύπορη οικογένεια. Ο πατέρας του, βιομήχανος, είχε κλωστήριο και μεγάλο κατάστημα στις Σέρρες. Από έφηβος ακόμα (1900) ήταν πράκτορας του Ελληνικού Προξενείου Σερρών. Μια αποτυχημένη όμως απόπειρα να εξοντώσει κάποιον γαλατά Στογιάννη απ' τη Ραχοβίτσα (Μαρμαρά), όργανο των Βουλγάρων, έγινε αφορμή να πιαστεί απ' τις τουρκικές Αρχές. Δραπέτευσε και πήγε στην Αθήνα (1903). Εκεί εκπαιδεύτηκε στρατιωτικά σ' ένα κρυφό έμπεδο ανταρτών. Πολέμησε κατόπιν στη Δυτική Μακεδονία (1904) οπλίτης με την ομάδα του καπετάν Βάρδα (Γ. Τσόντα) και υπαρχηγός του καπετάν Ρούβα (Γ. Κατεχάκη). Εξακολούθησε στην περιφέρεια Γιαννιτσών, απαλλάσσοντας τον τόπο από πολλές βουλγάρικες συμμορίες, όπως του βοεβόντα Κόλε, μαζί με δυο Βούλγαρους αξιωματικούς διοργανωτές. Στις αρχές τού 1905, με σώμα 20 ανδρών καλά οπλισμένο και πειθαρχημένο, αναλαμβάνει δράση στην περιοχή Σερρών (Φυλλίδα). Δεν άργησαν τα ευεργετικά αποτελέσματα της. Το «καθεστώς τρόμου» της υπαίθρου διαλύεται. Οι βουλγαρικές ωμότητες στο Ζίρνοβο (Περιθώριο), Έγρί-Ντερέ (Καλλιθέα), Κλεπούσνα (Αγριανή) κ.ά., οπού σκοτώθηκαν αθώοι και κάηκαν γυναικόπαιδα, τιμωρούνται τώρα στη Γράτσιανη (Αγιοχώρι) με την εξόντωση της επταμελούς συμμορίας του βοεβόντα Πανίτσα (12-1-1907) και αλλού.

Μια έκθεση τού Προξενείου (Σακτούρης, 31-3-1907) γράφει σχετικά: «Η κατάστασις αυτή (υπέρ των Ελλήνων) κατά μέγα μέρος οφείλεται εις τον Αρχηγό τού ανταρτικού σώματος Ζίχνης (Δούκαν). Εις τον νέον τούτον, ανήκοντα εις καλήν των Σερρών οικογένειαν, ενούντα δε προς τη ανδρεία πολιτικήν περίσκεψιν, ευφυίαν, αγνότητα ήθους, αγνήν φιλοπατρίαν και πειθαρχίαν θαυμαζόμενον και λατρευόμενον καθ’ άπασαν την περιφέρειαν και έξυμνούμενον ήδη εις πατριωτικά άσματα, οφείλεται και θα οφείλεται εθνική ευγνωμοσύνη...».

Πραγματικά ήταν ένας απ' τους πιο μεγάλους αρχηγούς πού ανέδειξε ο Μακεδονικός αγώνας. Μυαλωμένος, τολμηρός, γρήγορος, πιστός στους συνεργάτες του. Η ευστροφία, ψυχραιμία, εντιμότητα, ήταν συνταιριασμένες ιδανικά με το αρρενωπό του ύφος και το επιβλητικό παράστημα. Δεν εκτράπηκε ποτέ σε πράξεις απάνθρωπες, ανήθικες ή άσκοπες, σεβάστηκε τους αόπλους και ανεύθυνους, προστάτευσε τους συνεργάτες του (είχε τις λιγότερες απώλειες), στάθηκε γενικά ένας τέλειος Έλληνας ιππότης, που προτιμούσε την ειρηνική προπαγάνδα απ' τον πειθαναγκασμό των όπλων. Γι' αυτό και οι Σερραίοι, όταν μπήκε επίσημα με όλο το Σώμα και τους υπαρχηγούς του Μάρτζιο και Μπουλασίκη στην πόλη (ανακήρυξη Συντάγματος) έβαλαν να τον στεφανώσει με χρυσό στεφάνι η μητέρα του, δώρο της Ελληνικής Κοινότητας Σερρών. Στους άλλους δυο χάρισαν τιμητικά από ένα χρυσό ρολόι.

Μόλις κηρύχτηκε ο Βαλκανοτουρκικός πόλεμος, επιστρατεύοντας 100 Παγγαιοχωρίτες, καταλύει τις τουρκικές Αρχές, υψώνει την ελληνική σημαία και απελευθερώνει πρώτος αυτός το διαμέρισμα Παγγαίου και το Τσάγιαζι, επ' ονόματι του Ελληνικού Κράτους, ειδοποιώντας τον Ελληνικό στρατό, που τότε μόλις είχε καταλάβει τη Θεσσαλονίκη. Ακολουθούν συμπλοκές με τους Βουλγάρους (δεν αναγνωρίζουν την προσάρτηση) καταλήγοντας στα γνωστά επεισόδια του Παγγαίου. Το 1936 βγήκε βουλευτής Σερρών (κόμμα Ι. Μεταξά). Αργότερα πήγε στο Παρίσι, όπου πέθανε..

http://www.serrelib.gr/doukas.htm

Read More

Πηγή "Μάννα" Παλαιοχωρίου Χαλκιδικής

Η πηγή "Μάννα"

https://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/search.html?lq=%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B1

ΗΤΑΝ από υπάρξεως της εγκατάστασης κατοίκων στο Λεκανοπέδιο Παλαιοχωρίου και στις παρυφές του όρους Καμήλα 
https://moyzas.blogspot.gr/2016/05/blog-post_51.html# 
ο βασικός προμηθευτής ΝΕΡΟΥ. 

Από αυτή πηγάζει το ρέμα Παπαράδικο που απεικονίζεται σε όλους τους Χάρτες της περιοχής και από αυτό ποτίζονται όλοι οι μπαχτσέδες στην περιοχή Πνικαριά (Πινακρά) από την Βυζαντινή εποχή σε μια έκταση χιλιομέτρων.

Η τοποθεσία του Παλαιοχωρίου Πνικαριά από όπου διέρχεται το ρέμα Παπαράδικο το οποίο πηγάζει από την πηγή "Μάννα" αναφέρεται ως "μετόχιον Πινακρά" "εν τω καπετανικιω της Ρεβενικείας διακέιμ(ε)ν(ον)" στο Χρυσόβουλο Λόγο του Μιχαήλ Η΄Παλαιολόγου στις 4 Δεκεμβρίου 1275. (10. CHRYSOBULLE DE MICHEL VII PALEOLOGUE, Actes de Xeropotamou, Archives de L'Athos III, ed. J. Bompaire.-Paris:1964, σελ. 92)

https://moyzas.blogspot.gr/2016/05/blog-post_71.html

Τα τελευταία χρόνια οι ποσότητες νερού της έχουν μειωθεί  ΔΡΑΜΑΤΙΚΆ και θα μπορούσαμε να πούμε ότι το πόσιμο νερό της έχει εκλείψει (στερέψει) και δεν επαρκεί πλέον για να τροφοδοτήσει με νερό το Παλαιοχώρι.

https://twitter.com/RimpasA/status/717322092283314176

δείτε ένα video από fb Κοινότητα Παλαιοχωρινών το έτος 2016 όπου φαίνεται το παλιό τοξωτό γεφύρι στην περιοχή "Μάννα" επί του ρέματος Παπαράδικο με εμφανή πλέον την έλλειψη νερού.

Άντε μετά, σε καμιά Πρωτομαγιά, να ξανακάνεις μπάνιο και να παίξεις με τα καβούρια και τις καραβίδες στις βάθρες ( φυσικές πισίνες) που σχηματιζότανε από τα καθάρια νερά της Μάννας στο Τσιουτάνι ... !!!

και αποκαλυπτικές φώτο (Βελλίδης Χρήστος) που δείχνουν την έλλειψη νερού το έτος 2018

Πηγή Μάννας

Ρέμα Παπαραδικο 

περιοχή Τσιουτάνι

/*/

Ανακάλυψη ορυχείου πέριξ Παλαιοχωρίου κοντά σε πηγή στην περιοχή Τσιουτάνι πλησίον γερό Στέργιου τον Μύλο λίγο μετά την εκεί Δέση.

https://www.palaiochori.gr/2016/05/blog-post_76.html

/*/

Η «ερευνητική» στοά των Σκουριών ως στοά αποστράγγισης του Κακάβου, 
https://antigoldgr.org/blog/2009/08/18/skouries_water/?fbclid=IwAR3xaZypcocC4lgeUy1gmKGYx8kPQ6_QPd_TtJkLXJPeFPaxk9WiqjmPr8s

/*/

Read More

Το Β1 πεδινό χειρουργείο και οι άλλοι υγειονομικοί σχηματισμοί που αναπτύχθηκαν στην Κοσίνα Πρεμετής την περίοδο 1940-41.

Κλεισούρα Βορείος Ήπειρος

Την 22α Ιανουαρίου 2018 μετά από Συμφωνία Ελλάδας – Αλβανίας, άρχισε επισήμως η αναζήτηση των οστών των 7.976 πεσόντων κατά το Έπος 1940 - 41 στη Βόρεια Ήπειρο, που σχεδόν στο σύνολό τους επί 78 χρόνια παραμένουν άταφοι ή προσωρινά θαμμένοι.

Οι αναζητήσεις – εκταφές άρχισαν από τον ομαδικό τάφο στα Στενά της Κλεισούρας και συνεχίζονται με γοργούς ρυθμούς. Για τον εντοπισμό των οστών των πεσόντων και την αναγνώριση της ταυτότητας οι συγγενείς μπορεί να απευθύνονται:

- Στο ΓΕΕΘΑ, αρμόδια υπηρεσία παρακολούθησης έργου για τους Πεσόντες (τηλέφωνο 210 6573274 και 210 6575020). . http://www.geetha.mil.gr/…/6475-diadikasia-dhmioyrgias-bash…
- Στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο, Τμήμα Μοριακής Βιολογίας, που διενεργεί εξετάσεις για την ταυτοποίηση – DNA (τηλέφωνο: 210 7494749).
- Στη Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού (τηλέφωνα 210 3221569/ 20 3221747).
https://dis.army.gr/el/content/search-casualties
Ο Πρόεδρος της Ένωσης Συγγενών Πεσόντων
Γεώργιος Ι. Σούρλας

από fb https://www.facebook.com/Sourlas.Georgios.Official 

Το Β1 πεδινό χειρουργείο και οι άλλοι υγειονομικοί σχηματισμοί που αναπτύχθηκαν στην Κοσίνα Πρεμετής την περίοδο 1940-41.

Παλαιοχωρινοί που θυσιάστηκαν υπέρ πατρίδος: 

α/α 19
ΒΕΛΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ
Λοχίας 31 Σ.Π.
Γεννήθηκε : 1907.
Πέθανε :  Β1 ΠΕΔΙΝΟ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ (Κοσινα Β/Δ Πρεμετής)
Ημερ. : 12/3/1941

***

ΣΑΜΑΡΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ

Στρ. Συντ. Βαρ. Πυροβ.

Γεννήθηκε : 1919

Πέθανε : Λεονίτσα δυτ. λίμνης Μεγάλη Πρέσπα 

Ημερ. :  4/4/1941

ας δούμε αναλυτικά 

Το Β1 πεδινό χειρουργείο και οι άλλοι υγειονομικοί σχηματισμοί που αναπτύχθηκαν στην Κοσίνα Πρεμετής την περίοδο 1940-41.

Μερική άποψη του χωριού Κοσίνα

Την περίοδο 1940-41 η κάλυψη του Κεντρικού μετώπου από υγειονομικής πλευράς γινόταν κυρίως από τους υγειονομικούς σχηματισμούς που αναπτύχθηκαν στα χωριά Κοσίνα, Πακομίτι, Κούταλι και Λεσκοβίκι Πρεμετής (βλ.σχεδιάγγραμα).

Στις 22 Δεκεμβρίου 1940 στο χωριό Κοσίνα αναπτύχθηκαν το Β1 Πεδινό χειρουργείο, το Β1 Πεδινό νοσηλευτικό τμήμα της XV Μεραρχίας καθώς και το Σ7 Εφεδρο χειρουργικό συνεργείο, στα οποία διακομίζονταν από τους τραυματιοφορείς και τα κτήνη της (μεταγωγικά) οι απώλειες υγείας της, με καιρικές συνθήκες πολύ δυσμενείς και άθλιο οδικό δίκτυο.

Αυτός ο σχηματισμός ήταν ο μεγαλύτερος και ο πιο προωθημένος υγειονομικός σχηματισμός χειρουργικών επεμβάσεων Α’ ανάγκης τραυματιών και ο μεγαλύτερος σχηματισμός  διαλογής και διακομιδής προς τους μετόπισθεν υγειονομικούς σχηματισμούς με τελικό προορισμό το νοσηλευτικό κέντρο Ιωαννίνων.

Μεταφορά τραυματία στο ορεινό χειρουργείο

Οι απώλειες υγείας της XV Μεραρχίας ήσαν σοβαρές αφενός μεν γιατί αυτή ενεργούσε βόρεια των ορεινών όγκων του Φράταρι όπου οι Ιταλοί αμύνονταν λυσσωδώς σε καλά οργανωμένες θέσεις και διέθεταν μεγάλες δυνάμεις πυρός, αφετέρου λόγω των ιδιαίτερα σκληρών καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν.

Στο χειρουργείο παρέμεναν οι ετοιμοθάνατοι, κατόπιν διαλογής. Οι Α΄ τραυματίες και ασθενείς διακομίζονταν αναλόγως του επείγοντος της θεραπείας στο χειρουργικό χειρουργείο του Β’ Σώματος Στρατού στο Λεσκοβίκι. Οι Β’ ανάγκης διακομίζονταν επίσης στο Λεσκοβίκι  και οι Γ’ ανάγκης τραυματίες και ασθενείς στο Νοσηλευτικό κέντρο Ιωαννίνων.

Στην Κοσίνα αναπτύχθηκαν κατά καιρούς και οι ακόλουθοι υγειονομικοί σχηματισμοί.

α.Η XV Μοίρα τραυματιοφορέων από 15.11.1940 με τον ιατρό Κων/νο Παπαδάκη.

β.Το XVα Ορεινό χειρουργείο από 25.11.40 -14.02.41 με τους ιατρούς Ζούκιο Χαράλαμπο (25.11.40-14.02.41) και Μαστακούρη Βασίλειο (15.1.41-14.02.41).

γ.Το XV Ορεινό νοσηλευτικό τμήμα από 25.11.40 -14.02.41 με ιατρό τον υπίατρο Κόκορη Παναγιώτη.

δ.Η XV Μοίρα τραυματιοφορέων από 15.11.40 -14.02.41 με τον ιατρό Παπαδάκη Κων/νο.

ε.Το Iα Ορεινό χειρουργείο από 7.1.41 -14.02.41 με τον ιατρό Χρήστο Σιατερλή.

Ολες οι μονάδες αντιμετώπισαν σοβαρές δυσκολίες στο ζήτημα της διακομιδής των απωλειών υγείας. Τα δρομολόγια γίνονταν από δύσβατα μέρη και πολλές φορές αποκλείονταν από τα χιόνια.

Άλλος παράγοντας που επέδρασε δυσμενώς στο δύσκολο έργο των διακομιδών ήταν η ιταλική αεροπορία.

Στις 31 Δεκεμβρίου 1940 βομβάρδισε και πυροβόλησε το χωριό Κοσίνα, όπου ήταν ανεπτυγμένοι οι υγειονομικοί σχηματισμοί των I και XV Μεραρχιών.

Στην Κοσίνα οι απώλειες υγείας ξεπέρασαν τα 223 άτομα. Αναλυτική αναφορά για τις απώλειες γίνεται παρακάτω.

Στο χώρο γύρω από την εκκλησία έχουν ταφεί οι περισσότεροι από τους Ελληνες μαχητές του’40 που άφησαν την τελευταία τους στο χωριό αυτό.

 ΦΩΤΟ 1: Εκκλησία της Κοσίνας ένα μνημείο του 15ου αιώνα που στέκει ακόμη όρθιο

 ΦΩΤΟ 2: Η Εκκλησία της Κοσίνας από άλλη άποψη

 ΦΩΤΟ 3: Ενα από κτίρια στο οποίο λειτούργησε το Β1 ορεινό χειρουργείο ιδιοκτησίας τότε Θωμά Μπαλαμπάνη

ΦΩΤΟ 4: Ο ιατρός Βασίλειος Μαστακούρης του XVα Ορεινού χειρουργείου κατά την περίοδο από 15.01.41 μέχρι 14.02.41.

(Από το βιβλίο ΓΕΣ/ΔΙΣ Αγώνες και νεκροί) 

ΦΩΤΟ 5: Στρ. Μπρότσης Αθανάσιος από το Κακούρι Αρκαδίας . Εμεινε για πάντα στην Κοσίνα.

ΦΩΤΟ 6: Στρ. Σταματόπουλος Δημήτριος από το Κακούρι Αρκαδίας.  Εμεινε και αυτός για πάντα στην Κοσίνα. 

ΦΩΤΟ 7: Ο γιός του πεσόντος Δημητρίου Σταματόπουλου (πρώτος αριστερά) μετά από 72 χρόνια επισκέφθηκε τον τόπο τιμής του πατέρα του και πήρε χώμα. 

Βλέπετε και προηγούμενη ανάρτηση:    

 http://agpanag.blogspot.gr/2012/11/72.html

Το 2008 έγινε προσπάθεια εκταφής των πεσόντων αλλά δεν τελεσφόρησε η προσπάθεια αυτή λόγω αντίδρασης ορισμένων κύκλων.

Μακάρι τώρα που έχει υπογραφεί και έχει ενεργοποιηθεί η διακρατική συμφωνία περί ιδρύσεως κοιμητηρίων πεσόντων κ.λ.π (Ν.3782/7.8.2009 ΦΕΚ 135Α/2009) και δεν υπάρχουν πλέον εμπόδια, να ολοκληρωθεί αυτή η προσπάθεια. 

Αναλυτικά οι απώλειες στον πίνακα που ακολουθεί:

Υπόδειξη: Οι πίνακες που ακολουθούν μεγαλώνουν και διαβάζονται καλύτερα πιέζοντας κλίκ επάνω σε κάθε πίνακα 

 

 

 

 ΠΗΓΕΣ: 1. ΓΕΣ  Η υγειονομική υπηρεσία του Στρατού κατά τον πόλεμο 1940-41

               2. Αγώνες και νεκροί  1940-45

               3. Μαρτυρίες κατοίκων που κατέγραψα κατά τις επισκέψεις μου στην περιοχή από το 2005  έως 2012 

http://agpanag.blogspot.gr/2013/09/1-1940-41.html

/*/

ΠΟΥ ΕΠΕΣΑΝ ΟΙ 7.948 ΝΕΚΡΟΙ 
ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ - 

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1995

https://docs.google.com/file/d/0B4ja4zDdc5CfYTY2YWQ2YjQtMzM4My00YWYzLThhYjctYjFjNGVjMGJhOTc4/edit?pli=1&hl=en#

http://eftropios.blogspot.gr/2013/10/1-1940-41.html

Read More