Αγίων Μαρτύρων Ερμύλου και Στρατονίκου

 

Миниатюра 985 г. Минология Василия II. Константинополь. Ватиканская библиотека. Рим.

Άθλησις τῶν Αγίων Μαρτύρων Ερμύλου και Στρατονίκου .

 Μικρογραφία (Μινιατούρα) 985 μ.Χ. στό Μηνολόγιο τοῦ Βασίλειος Β '. 985 μ.Χ. Κωνσταντινούπολη. 

Τώρα εὑρίσκεται στήν Βιβλιοθήκη τοῦ Βατικανοῦ. Ρώμη

Άγιοι Έρμυλος και Στρατόνικος

Ημερομηνία εορτής: 13/01/2019 Άγιοι Έρμυλος και Στρατόνικος
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 13 Ιανουαρίου εκάστου έτους.

Ἡ σαργάνη ναῦς, Ἑρμύλῳ Στρατονίκῳ,
Κοινὸν κατάπλουν εἰς βυθὸν ποιουμένοις
Ἕρμυλον ἠδ᾿ ἑτάρον δεκάτῃ πνίξε τρίτῃ Ἴστρος.

Βιογραφία

Οι Άγιοι Μάρτυρες Έρμυλος και Στρατόνικος ζούσαν κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα της Ανατολής Λικινίου (308 - 323 μ.Χ). Ο Λικίνιος, όπως είναι γνωστό, για να ευχαριστήσει τους ειδωλολάτρες που αντιπαθούσαν τον Μέγα Κωνσταντίνο, διέταξε, περί το 320 - 322 μ.Χ., διωγμό κατά των Χριστιανών.

Ο Άγιος Έρμυλος, κατά την εκκλησιαστική τάξη, ήταν διάκονος. Όταν παρουσιάσθηκε ενώπιον του αυτοκράτορα και ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό, υποβλήθηκε σε φοβερά βασανιστήρια. Πρώτα τον μαστίγωσαν με αγκαθωτά μαστίγια. Οι φρικώδεις βασανισμοί δεν έφεραν το ποθούμενο αποτέλεσμα. Στη δεινή δε αυτή κατάσταση ευρισκόμενος ο Άγιος Έρμυλος, κλείσθηκε στην φυλακή. Μετά από λίγες μέρες καταβλήθηκε νέα προσπάθεια, για να αρνηθεί ο Μάρτυς τον Χριστό. Εκείνος απάντησε δοξολογώντας και ευχαριστώντας το Άγιο Όνομα του Κυρίου.

Μεταξύ εκείνων που παρευρίσκονταν στο μαρτύριο του Αγίου Ερμύλου, ήταν και ο φίλος του Στρατόνικος, που υπέφερε πολύ για τα παθήματά του. Μπροστά στο θέαμα του μαρτυρίου του φίλου του, ο Στρατόνικος δεν μπόρεσε να κρατήσει τους στεναγμούς και τα δάκρυά του. Αμέσως τον συνέλαβαν και τον κάλεσαν να αρνηθεί τον Χριστό. Και εκείνος ακολούθησε τον δρόμο της καλής ομολογίας του φίλου του Ερμύλου. Το μαρτύριο επεκτάθηκε και σ’ αυτόν. Τον κτύπησαν και ακολούθως τον έριξαν μαζί με τον Έρμυλο στον ποταμό Ίστρο (Δούναβη), όπου και οι δυο τους εδέχθησαν το μακάριο τέλος και έλαβαν τους στεφάνους του μαρτυρίου.

Κάποιοι Χριστιανοί που πληροφορήθηκαν τα γεγονότα, κατέβαλαν κάθε προσπάθεια, για να βρουν τα τίμια λείψανα των Αγίων. Και όταν, μετά τρεις μέρες, τα είδαν κάπου στις όχθες του ποταμού, τα παρέλαβαν και τα ενταφίασαν μαζί.

Η Σύναξη των Αγίων Μαρτύρων Ερμύλου και Στρατονίκου ετελείτο στον ευκτήριο οίκο του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, ο οποίος βρίσκεται στην περιοχή που ονομάζεται Οξεία (νησί της Προποντίδας), στη Φιρμούπολη, που ήταν κοντά στην Κωνσταντινούπολη, και «εν τοις του Σπουδαίου» κοντά στο Ορφανοτροφείο.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Δυὰς ἔνθεος, ὁμολογοῦντες, τὴν Ὑπέρθεον, πιστῶς Τριάδα, ἀνεδείχθητε πανεύφημοι Μάρτυρες, ὁ εὐκλεὴς καὶ ἀήττητος Ἔρμυλος, καὶ ὁ στερρὸς καὶ θεόφρων Στρατόνικος. Ἀλλ' ὡς σύμμορφοι, ἐν δόξῃ τὴ ὑπὲρ ἔννοιαν, αἰτήσασθε ἤμιν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Οἱ Μάρτυρες σου Κύριε, ἐν τῇ ἀθλήσει αὐτῶν, τὸ στέφος ἐκομίσαντο τῆς ἀφθαρσίας, ἐκ σοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· σχόντες γὰρ τὴν ἰσχύν σου, τοὺς τυράννους καθεῖλον· ἔθραυσαν καὶ δαιμόνων τὰ ἀνίσχυρα θράση. Αὐτῶν ταῖς ἱκεσίαις Χριστέ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τά ἄνω ζητῶν.
Ἐκ τῆς κοσμικῆς, συγχύσεως ἐφύγετε, καί πρός γαληνήν, κατάστασιν μετέστητε, μαρτυρίου αἵμασι, καί ἀσκήσεως πόνοις στεφόμενοι· ὅθεν καί ἀνεδείχθητε, Μαρτύρων καί Ὁσίων ὁμόσκηνοι. 

ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΕΡΜΥΛΟΥ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΟΝΙΚΟΥ, Συμεώντοῦ Μεταφραστοῦ, σελίδες 553-566

Read More

Αλέξιος Ά Κομνηνός

Ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός ήταν αυτοκράτορας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από το 1081 ως το 1118. Εξέχουσα στρατιωτική και πολιτική μορφή, ήταν ο ουσιαστικός θεμελιωτής της δυναστείας των Κομνηνών, μιας από τις ενδοξότερες της βυζαντινής ιστορίας.
Το σθένος που έδειξε ο Αλέξιος στη ζωή του ήταν πραγματικά αξιοθαύμαστο.
Αναλύοντας τον προσωπογραφικά θα μπορούσε κανείς να πει πως ήταν ένας άνθρωπος γεννημένος ηγέτης.
Ο Αλέξιος ήταν φανατικά ορθόδοξος, όχι από πηγαία πίστη ή εξαιτίας της επιρροής της θρησκόληπτης μητέρας του, αλλά από σκοπιμότητα.
Παρόλο που ο Αλέξιος παρέδωσε στο γιο του, Ιωάννη, ένα σταθερότερο και ισχυρότερο κράτος από ότι το βρήκε το 1081, γεγονός είναι ότι η ενδυνάμωση των Ενετών καθώς και η παραχώρηση υπέρογκων προνομίων στις ιταλικές ναυτικές δημοκρατίες μακροπρόθεσμα έπληξαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Η κόρη του, Άννα Κομνηνή, έγραψε την Αλεξιάδα, ένα βιβλίο που εξιστορεί τα γεγονότα της εποχής του πατέρα της και σε πολλά σημεία τον εξυμνεί.
Ετάφη στη Μονή Παμμακάριστου στην Κωνσταντινούπολη.

SCHWEIGGER, Salomon. Ein newe Reiss Beschreibung auss Teutschland nach Constantinopel und Jerusalem, Νυρεμβέργη / Gratz, Johann Lantzenberger / Akademische Druck 1608 / 1964.
Ο τάφος του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ Κομνηνού στην εκκλησία της Παμμακάριστου (σημερινό Τζαμί Φετιγιέ). 1608
http://eng.travelogues.gr/item.php?view=47438

"Ο νόμιμος κληρονόμος του αυτοκράτορα, ο Ιωάννης, έμεινε κλειδαραμπαρωμένος στο Ιερόν Παλάτιον με την σφραγίδα της εξουσίας,
και η πρωτότοκη Άννα, η καισάρισσα, ωρύονταν,
και η θεοσεβούμενη Ειρήνη Δούκαινα η Αυγούστα, καταριόταν,
και άπλυτος ο Αλέξιος ο Πρώτος ο Κομνηνός, παρατημένος Δεκαπενταύγουστο στο ανάκτορο του Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων, σ΄ένα δωμάτιο στον πέμπτο όροφο, ούτε τον νεκροστόλισαν ούτε τον έψαλαν, όπως του άξιζε, μ΄ ένα σκουφάκι μόνον κόκκινο στην κεφαλή•
έξελθε, βασιλεύ,
ο Βασιλεύς των βασιλέων,
ο Άρχων του κόσμου σε καλεί,
ο Άρχων των αρχόντων, μάταιε, σε αναμένει."
Ιωάννης Ζωναράς, Μετάφρ. Μάρω Δούκα, Ένας Σκούφος από Πορφύρα

/*/

Αλέξιος Α΄ Κομνηνός

Τρίτος γιος του Ιωάννη Κομνηνού και της Άννας Δαλασσηνής, ανεψιός του αυτοκράτορα Ισαακίου Α΄ Κομνηνού, ο Αλέξιος Κομνηνός εμφανίστηκε σε πολύ νεαρή ηλικία στο ιστορικό προσκήνιο, καθώς παρουσιάστηκε ήδη στο στρατόπεδο του Ρωμανού Δ΄ Διογένη (1068-1071). Ανέβηκε γρήγορα στην αυλική ιεραρχία λαμβάνοντας τους τίτλους του προέδρου, πρωτοπροέδρου, νοβελίσσιμου και τελικά του σεβαστού και τα αξιώματα του στρατοπεδάρχη και του δομέστικου των Σχολών της Δύσης. Ένας λόγος της εκπληκτικής ανόδου του ήταν οι επιγαμίες που σύναψε η οικογένειά του, αρχικά με τον Ρωμανό Δ΄ και στη συνέχεια με την κυβερνώσα οικογένεια των Δουκών, εφόσον ο ίδιος ο Αλέξιος νυμφεύθηκε σε δεύτερο γάμο την Ειρήνη Δούκαινα, εγγονή του καίσαρα Ιωάννη Δούκα. Ο Μιχαήλ Ζ΄ Δούκας (1071-1078) διά του ευνούχου Νικηφορίτζη ευνόησε ιδιαιτέρως την οικογένεια των Κομνηνών εις βάρος των Δουκών. Μεγαλύτερη ώθηση έδωσε στη σταδιοδρομία του Αλεξίου η παράνομη σχέση του με την αυτοκράτειρα Μαρία την Αλανή, σύζυγο αρχικά του Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα και στη συνέχεια του Νικηφόρου Γ΄ Βοτανειάτη. Η Μαρία υιοθέτησε τον Αλέξιο Κομνηνό, πράξη που νοείται στο πλαίσιο της πολιτικής και κοινωνικής συμμαχίας. Η συνωμοσία αποκαλύφθηκε τον Φεβρουάριο του 1081 και οδήγησε στην τελική άνοδο στο θρόνο του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού τον Απρίλιο του ίδιου έτους.
Ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός βασίλεψε μέχρι το θάνατό του, που απήλθε στις 15 Αυγούστου 1118. Πολέμησε στη Μικρά Ασία εναντίον των Τούρκων, στις ευρωπαϊκές επαρχίες εναντίον των Νορμανδών, των Πετσενέγγων και άλλων, και αποκατέστησε κατά το δυνατόν την διοίκηση και την οικονομία στις επαρχίες, ιδιαιτέρως στη Μικρά Ασία, η οποία είχε πληγεί περισσότερο με την εγκατάσταση των Τούρκων. Χειρίστηκε το πέρασμα της Α΄ Σταυροφορίας (1097-1098) και καθόρισε το επίκεντρο της δυτικής πολιτικής του Βυζαντίου για ολόκληρο τον 12ο αι. με την συνθήκη της Δεάβολης (1107/8) που καθιστούσε τους Νορμανδούς υποτελείς του Βυζαντίου. Η παραχώρηση στη Βενετία καθολικής απαλλαγής φόρου για τις εμπορικές της δραστηριότητες εντός της αυτοκρατορίας (1082) έναντι ναυτικής στρατιωτικής βοήθειας αξιολογείται σήμερα με αμφιλεγόμενο τρόπο: αφενός θεωρείται γενικά ότι υπονόμευσε το οικονομικό μέλλον της αυτοκρατορίας, αφετέρου έχει επισημανθεί ότι ευνόησε την οικονομική ανάκαμψη του Βυζαντίου κατά τον 12ο αι.
Σημαντικότερη ήταν η επίδραση που είχαν στο Βυζάντιο τα μέτρα της εσωτερικής πολιτικής του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού. Η οικονομικά δύσκολη θέση στην οποία είχε περιέλθει η αυτοκρατορία φαίνεται ήδη από το γεγονός ότι ο νέος αυτοκράτορας εισήλθε στην Κωνσταντινούπολη επιτρέποντας τη λεηλασία της από τα στρατεύματά του. Λίγο αργότερα, κατέσχεσε τους θησαυρούς της Εκκλησίας για τη χρηματοδότηση του πολέμου εναντίον των Νορμανδών (1082). Ωστόσο, δύο από τα σημαντικότερα επιτεύγματά του ήταν η δημιουργία του νέου νομισματικού συστήματος και η νέα αυλική ιεραρχία που εισήγαγε. Το νομισματικό σύστημα στηρίχθηκε στο νέο χρυσό νόμισμα, το υπέρπυρο, και τις πολλές υποδιαιρέσεις του, που το καθιστούσαν ιδιαιτέρως ευέλικτο. Το υπέρπυρο ήταν στο εξής το νόμισμα του Βυζαντίου. Στη δεκαετία του 1090 ωστόσο η νομισματική μεταρρύθμιση συνοδεύτηκε από εξορθολογισμό της οικονομικής διοίκησης και αργότερα από τη φορολογική μεταρρύθμιση (1106-1109). Η ιεραρχία εισήχθη ήδη το 1081 και στηρίχθηκε στον τίτλο του σεβαστού, που με τις πολυάριθμες παραλλαγές του απονεμήθηκε στους βασιλικούς εξ αίματος και εξ αγχιστείας συγγενείς. Το σημαντικότερο αποτέλεσμα της είναι ότι δημιούργησε μία κοινωνική ιεραρχία που στηριζόταν στην συγγένεια με τον ίδιο τον αυτοκράτορα. Οι όμαιμοι του αυτοκράτορα στο εξής βρίσκονταν σε υψηλότερη θέση έναντι των υπολοίπων αριστοκρατών, ανεξαιρέτως αξιώματος, και οι βασιλικοί συγγενείς μονοπώλησαν τα ανώτερα αξιώματα, ιδιαιτέρως τα στρατιωτικά. Ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός επίσης κατάργησε τις ῥόγες (αμοιβές) για τους τίτλους της παλαιότερης ιεραρχίας, συμπιέζοντας τις κοινωνικές ομάδες που είχαν επωφεληθεί από την ευρεία απονομή τίτλων των προηγούμενων ετών και επιταχύνοντας έτσι την παγίωση της νέας τάξης. Ενδεικτικό επίσης για το σύστημα διακυβέρνησής του ήταν η παραχώρηση στη μητέρα του εκτελεστικών εξουσιών για την εποπτεία της διοίκησης, προκειμένου ο ίδιος να αφιερωθεί στον πόλεμο. Το σχετικό χρυσόβουλλο απολύθηκε τον Αύγουστο του 1081 και έγγραφα της Άννας Δαλασσηνής από αυτή την περίοδο σώζονται στα μοναστηριακά αρχεία. Η στήριξη που προσέφερε στον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό η αριστοκρατία, που συσπειρώθηκε γύρω του το 1081, ήταν τέτοια, ώστε άντεξε την πίεση από τις συντριπτικές ήττες που υπέστη στα πεδία των μαχών τα πρώτα χρόνια μετά την άνοδό του, όσο και από την πρωτοφανή κριτική που δέχθηκε από τους συγχρόνους του για τα μέτρα που έλαβε. Ο Αλέξιος Α΄ προσπάθησε παρόλα αυτά να κερδίσει την υποστήριξη και της Εκκλησίας με τα μέτρα του κατά των αιρετικών, ενώ φρόντισε ιδιαιτέρως κατά τα πρώτα έτη της βασιλείας του για τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας και για τα φιλανθρωπικά ιδρύματα, κυρίως για το ορφανοτροφείο του Αγίου Παύλου. Ωστόσο είναι σαφές πως ο Αλέξιος Α΄ και οι άλλοι Κομνηνοί αυτοκράτορες μετά από αυτόν, δεν ανήκουν στους μεγάλους ευεργέτες της Εκκλησίας, καθώς ίδρυσαν τις δικές τους μονές στις οποίες διοχέτευσαν μεγάλο πλούτο. Παρόλα αυτά, μία πλειάδα αγίων και μοναστηριών οφείλουν πολλά στον Αλέξιο Α΄, κυρίως με τη μορφή των φορολογικών απαλλαγών, όπως η μονή Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στην Πάτμο, που ιδρύθηκε το 1088 κατόπιν ενεργειών του οσίου Χριστόδουλου, του ίδιου του Αλεξίου Α΄ και της Άννας Δαλασσηνής.
Ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός υπέστη σκληρή κριτική από τους συγχρόνους του. Κατηγορείται κυρίως για το σύστημα της εύνοιας προς τους συγγενείς του, που έγιναν βαθύπλουτοι με τις παροχές χρημάτων, για τον χειρισμό της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας, η οποία παραχωρούνταν με την πράξη της χαριστικής δωρεάς –κάποιοι μάλιστα δεν δίστασαν να τον χαρακτηρίσουν εικονοκλάστη– αλλά και για την υψηλή φορολόγηση. Η κύρια ιστοριογράφος της εποχής, η κόρη του, Άννα Κομνηνή, εξαίρει τα κατορθώματά του και προσπαθεί να εξωραΐσει τα ελαττώματα και τα λάθη του. Ο σύζυγός της, Νικηφόρος Βρυέννιος, κατέγραψε τη σταδιοδρομία του Αλεξίου μέχρι την άνοδό του στο θρόνο. Μία εναλλακτική ερμηνεία της βασιλείας του, περισσότερο κριτική, προσφέρει ο Ιωάννης Ζωναράς. Θεωρείται ότι ο ίδιος ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός τις ιδέες του για την άνοδό του, τις απόψεις του για τον τρόπο διακυβέρνησης και τις μεθόδους που χρησιμοποίησε, τις κατέγραψε σε ένα μεγάλο ποίημα σε δύο μέρη, τις «Μούσες», που απηύθυνε στο γιο του, Ιωάννη. Αποτέλεσε κατά κάποιον τρόπο την πολιτική του κληρονομιά και την φιλοσοφία του περί εξουσίας και αποτελεί έργο μοναδικό στο είδος του που ατυχώς δεν σώζεται ολόκληρο.

Βιβλιογραφία:

Angold, Αυτοκρατορία, 193-277· Magdalino, Αυτοκρατορία, 65-76, 298-301, 305-312, 431-444· Χριστοφιλοπούλου, Ιστορία τ. Γ1, 26-96· Oikonomides, Role, 1030-1032· Oikonomidès, Évolution, 126-128, 132· Karlin-Hayter, Alexios Komnenos, 133-145· Magdalino, Innovations, 146-166· Harvey, Financial crisis, 167-184· Armstrong, Holy men, 219-231· Smythe, Alexios and the heretics, 232-259· Hill, Alexios I, 37-54· Lemerle, Byzance, 297-300, 305-312· Βαρζός, Γενεαλογία, 87-113· Hendy, Studies, 513-517, 582-586, 599-602· Angold, Church and society, 45-72, 409-412· Neville, Heroes and Romans, 14-23, 75-79, 81-84· Magdalino, Kaiserkritik, 329-333· Krallis, Attaleiates, 214-228· Καρπόζηλος, Ιστορικοί και χρονογράφοι τ. Γ΄, 371-382, 521-534.

http://www.doaks.org/resources/seals/gods-regents-on-earth-a-thousand-ye...
https://en.wikipedia.org/wiki/Alexios_I_Komnenos

http://byzmettyhes.gr/%CE%B4%CE%B5%CE%B4%CE%BF%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B5%CE%B9%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85/%CE%91%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%91%CE%84-%CE%9A%CE%BF%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CE%BD%CF%8C%CF%82-

/*/

Υπέρπυρον Αλεξίου Α΄ Κομνηνού. ΝΜ 1907/8 ΚΒ΄ 423 (410)

https://www.nummus.gr/%CF%85%CF%80%CE%AD%CF%81%CF%80%CF%85%CF%81%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%84-%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CF%8D-%CE%BD%CE%BC-19078-%CE%BA%CE%B2%CE%84/

/*/

• Νικηφόρου του Βρυεννίου Ιστοριών Βιβλία Δ΄

https://archive.org/details/commentarii00meingoog/page/132/mode/2up?view=theater

Read More

Μιχαήλ Πατρίκιος ο Στυπειώτης

 

Michael Stypeiotes

Μιχαήλ

Ralph-Johannes Lilie, Claudia Ludwig, Beate Zielke and Thomas Pratsch

Entry Type

Person

Entry Language

German

Personenkennziffer

25177

Namensvariante

Stypeiotes (Familienname); Styppeiotes (Variante); Stypiotes (Variante); Styppiotes (Variante); Stupiotes (Variante)

Klerus / Laie

Laie

Geschlecht

Mann

Zeit

10. Jh.

Erste Erwähnung

924

ethnos

Byzanz

Religion

orthodox

Titel / Beruf

Patrikios = mbulg. patrikie

Name normalisiert

Michael

Quelle

Georg. mon. cont. (Bonn); Theoph. cont. 6; Ps.-Symeon; Georg. mon. cont. (Muralt); Georg. mon. cont. (Istrin); Leon gr.; Theod. mel.; Skylitzes; Symeon sl.; Symeon log. (Wahlgren); Symeon log.

N: Familienname: Stypeiotes — Στυπειώτης bzw. Stypiotes — ὁ προσαγορευόμενος στυπιώτης (Theoph. cont.; Georg. mon. cont. [Bonn; Muralt]). Weitere Varianten: Styppiotes — Στυππιώτης (Theod. mel.) bzw. Stupiotes — Στουπιώτης (Leon gr.). Der Beiname fehlt bei Symeon sl. 134,16.

T: Patrikios, mbulg.: patrikie.

V: Als der bulgarische Zar Symeon (# 27467), vermutlich im September 924, Konstantinopel angriff, gehörte M. zu der Delegation, die mit ihm Friedensverhandlungen führen sollte. Symeon wies die Delegation jedoch zurück und verlangte, mit Kaiser Romanos I. Lakapenos direkt zu sprechen.

Q: — (Hist.): Theoph. cont. VI 15, p. 406,1f.; Skylitzes, Romanos Lakapenos 12, p. 219,17f.; Symeon log. (Leon gr. 310,9; Theod. mel. 219,25; Symeon sl. 134,16); Symeon log. (Wahlgren) 225f.; Georg. mon. cont. (Bonn) 898,6-12. 14-16; Georg. mon. cont. (Muralt) 1160A-B; Georg. mon. cont. (Istrin) 52,11-18; Ps.-Symeon 735,18 – 736,2.

L: Zu der Familie Stypeiotes, der M. wahrscheinlich angehörte, cf. Kresten, in: JÖB 27 (1978) 81–84, bes. 81f. (zu M., mit weiterer Lit.); zu der Namensform Stypeiotes cf. auch Henrich, in: Onomata 9 (1985) 83–89 (mit der älteren Literatur).

P: Eine Identität mit Stypeiotes (# 27427) ist möglich, aber nicht zu beweisen.

Source

Title

Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit Online

Publisher

De Gruyter | 2013

https://www.degruyter.com/database/PMBZ/entry/PMBZ27331/html 

Read More

Μουζάλωνες

1. Εμφάνιση οικογένειας 

Η οικογένεια Μουζαλώνων εμφανίζεται στην ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας τον 11ο αιώνα. Από αυτή την εποχή σώζεται μία σφραγίδα του πρώτου γνωστού μέλους της οικογένειας, της Θεοδώρας Μουζαλώνισσας, συζύγου πιθανόν του διοικητή της βυζαντινής βάσης της Ρωσίας στην Κριμαία. Τον 12ο αιώνα η οικογένεια αναδεικνύει έναν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, τον Νικόλαο Δ΄ Μουζάλωνα (1147-1151), ενώ ένα από τα μέλη της, ο Κωνσταντίνος, αναφέρεται ως σημαντικός εκκλησιαστικός αξιωματούχος.

Ωστόσο, τη μεγαλύτερη δύναμη και βαρύτητα την αποκτά η οικογένεια των Μουζαλώνων τον 13ο αιώνα, στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας, με πιο προβεβλημένα μέλη της τους αδελφούς Γεώργιο, Ανδρόνικο και Θεόδωρο.

2. Γεώργιος, Ανδρόνικος και Θεόδωρος Μουζάλωνες 
Οι αδελφοί Γεώργιος, Ανδρόνικος και Θεόδωρος Μουζάλωνες γεννήθηκαν στο Αδραμύττιον της Μικράς Ασίας το πρώτο τέταρτο του 13^_ου αιώνα. Υπολογίζεται ότι ο Γεώργιος γεννήθηκε περί το 1220 και ήταν συνομήλικος του Θεοδώρου Β΄ Λασκάρεως, μετέπειτα αυτοκράτορα της Νίκαιας, ενώ πρεσβύτερος των τριών αδελφών ήταν ο Θεόδωρος.¹ Με πρωτοβουλία του αυτοκράτορα Θεοδώρου Β΄, μετά το 1254 ο Γεώργιος Μουζάλων νυμφεύθηκε τη Θεοδώρα Καντακουζηνή, αργότερα Ραούλαινα, ανιψιά του μετέπειτα αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου, ενώ ο Ανδρόνικος την κόρη του Αλεξίου Ραούλ.² Πέρα από τους τρεις αδελφούς, στην οικογένεια υπήρχαν τουλάχιστον δύο αδελφές, καθώς οι πηγές αναφέρουν δύο γαμβρούς των αδελφών Μουζαλώνων, τον Αγιοθεοδωρίτη και έναν που δεν διασώζεται το όνομά του, ο οποίος δολοφονήθηκε μαζί τους.

Για την εκπαίδευση και την ανατροφή του Θεοδώρου Μουζάλωνος δεν έχουμε πληροφορίες, αλλά για το Γεώργιο και τον Ανδρόνικο γνωρίζουμε ότι σε νεαρή ηλικία (πιθανόν κατά τη δεκαετία του 1230) εισήλθαν στην υπηρεσία των ανακτόρων ως «παιδόπουλα», δηλαδή ουσιαστικά ως σύντροφοι του νεαρού διαδόχου Θεοδώρου Λασκάρεως. Η εκπαίδευσή τους πρέπει να περιλάμβανε τα συνηθισμένα μαθήματα της εγκυκλίου παιδείας της εποχής. Καθώς υποθέτουμε ότι, πέρα από παιδικοί σύντροφοι, ήταν και συμμαθητές του Θεοδώρου Λασκάρεως, θα πρέπει να παρακολούθησαν και σπουδές ανώτερου επιπέδου από τον λόγιο Νικηφόρο Βλεμμύδη, διδάσκαλο του μελλοντικού αυτοκράτορα.

3. Δράση των αδερφών Μουζαλώνων

3.1. Πρώτη φάση. Άνοδος στα αξιώματα

Η είσοδος των αδελφών Μουζαλώνων στη δημόσια ζωή συνδέεται άμεσα με την άνοδο του Θεοδώρου Β΄ Λασκάρεως στην εξουσία τον Νοέμβριο του 1254. Αμέσως μετά την ανάρρησή του στο θρόνο της Νίκαιας, ο Θεόδωρος Β΄ διόρισε τον παιδικό του φίλο Γεώργιο Μουζάλωνα μέγα δομέστικο, ενώ στον αδελφό του Ανδρόνικο απένειμε το αξίωμα του πρωτοβεστιαρίτη και στο Θεόδωρο αυτό του πρωτοκυνηγού.³ Όντας μέλη του στενού κύκλου του αυτοκράτορα, οι Μουζάλωνες έλαβαν μέρος στο συμβούλιο που συνεκλήθη για να συζητήσει την κρίση που είχε δημιουργηθεί μετά το θάνατο του αυτοκράτορα Ιωάννη Γ΄ Βατάτζηκαι την εισβολή των Βουλγάρων στα εδάφη της Νίκαιας στη Μακεδονία. Ο Γεώργιος Μουζάλων υποστήριξε την άποψη των περισσότερων, ότι ο αυτοκράτωρ θα έπρεπε να εκστρατεύσει αμέσως εναντίον των εισβολέων, πρόταση η οποία εγκρίθηκε από τον Θεόδωρο Β΄. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του αυτοκράτορα στη Μακεδονία το 1255, τη διοίκηση των μικρασιατικών εδαφών της αυτοκρατορίας είχε αναλάβει ο Γεώργιος Μουζάλων.

Το φθινόπωρο του 1255, μετά την επιστροφή του αυτοκράτορα και τη συγκέντρωση του στρατεύματος στη Λάμψακο, ο Γεώργιος Μουζάλων τιμήθηκε με τον τίτλο του πρωτοσεβαστού και ανέλαβε πρωτοβεστιάριος και μέγας στρατοπεδάρχης (αξίωμα που τότε πρωτοδημιουργήθηκε), ενώ στο αξίωμα του μεγάλου δομέστικου τον αντικατέστησε ο αδελφός του Ανδρόνικος. Την άνοιξη του 1256 οι αδελφοί Μουζάλωνες ακολούθησαν τον αυτοκράτορα Θεόδωρο Β΄ στην εκστρατεία του εναντίον των Βουλγάρων στη Θράκη. Εκεί έγιναν μάρτυρες ενός επεισοδίου μεταξύ του αυτοκράτορα και του μεγάλου λογοθέτουΓεωργίου Ακροπολίτη. Αν και φαίνεται ότι ο Γεώργιος Μουζάλων παρενέβη για να συμβιβάσει τα πράγματα, αυτό δεν εμπόδισε τον Ακροπολίτη να καταφερθεί στο ιστορικό του έργο με βαρείς χαρακτηρισμούς κατά των αδελφών Μουζαλώνων.

3.2. Δεύτερη φάση. Η αντίδραση κατά των Μουζαλώνων

Η αρνητική στάση του Ακροπολίτη έναντι των Μουζαλώνων δεν ήταν μεμονωμένο φαινόμενο. Φαίνεται ότι η ταχεία άνοδος των αδελφών στα ανώτερα αξιώματα είχε προκαλέσει τη δυσαρέσκεια των παραδοσιακά αριστοκρατικών οικογενειών της Νίκαιας, καθώς έβλεπαν να προωθούνται εις βάρος τους μέλη οικογενειών με μικρότερη παράδοση, στο πλαίσιο της αντιαριστοκρατικής πολιτικής που εφάρμοζε ο Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρις. Την κατάσταση επιδείνωσαν οι γάμοι του Γεωργίου και του Ανδρόνικου Μουζάλωνος με μέλη της παλαιάς αριστοκρατίας, ενώ ο Αλέξιος Ραούλ, πεθερός πλέον του Ανδρονίκου, έπνεε μένεα εναντίον τους, καθώς είχε εκπέσει από το αξίωμα του πρωτοβεστιαρίου, για να το αναλάβει ο Γεώργιος Μουζάλων. Γενικά, η παραδοσιακή αριστοκρατία της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας είχε δεχθεί ισχυρό πλήγμα με την άνοδο του Θεοδώρου Β΄ Λασκάρεως στο θρόνο και πολλά μέλη της είχαν κατηγορηθεί ότι συνωμοτούσαν εναντίον του, με αποτέλεσμα άλλοι να καταφύγουν προσωρινά στους Σελτζούκους (Μιχαήλ Παλαιολόγος) και άλλοι να χάσουν τα αξιώματά τους, να φυλακιστούν ή να τυφλωθούν. Πιθανόν συνεργάτης του αυτοκράτορα στις διώξεις αυτές των μελών της αριστοκρατίας ήταν ο Γεώργιος Μουζάλων.⁴ Επιπλέον, πιθανολογείται ότι ο Γεώργιος Μουζάλων, ως μέγας στρατοπεδάρχης, υπεύθυνος για τη διοικητική μέριμνα και τα οικονομικά του στρατεύματος, έλαβε μέρος στην απόπειρα του αυτοκράτορα για μεταρρύθμιση του στρατεύματος και μείωση του ρόλου των Λατίνων μισθοφόρων, προκαλώντας το μίσος των τελευταίων.

Η αντίδραση των αριστοκρατών εναντίον των αδελφών Μουζαλώνων κορυφώθηκε μετά την ασθένεια και το θάνατο του Θεοδώρου Β΄ στα τέλη Αυγούστου του 1258. Με τη διαθήκη του, ο αυτοκράτωρ όρισε επίτροπο του ανήλικου γιου του, Ιωάννη Δ΄ Λασκάρεως, τον Γεώργιο Μουζάλωνα, χρίζοντάς τον ουσιαστικά αντιβασιλιά του κράτους της Νίκαιας. Η κίνηση αυτή εξόργισε ορισμένους ευγενείς, οι οποίοι θεωρούσαν ότι θα έπρεπε αυτοί και όχι άτομα χαμηλότερης καταγωγής να αναλάβουν τις τύχες της αυτοκρατορίας. Από τους κόλπους της αριστοκρατίας προήλθε η συνωμοσία που θα οδηγούσε στη δολοφονία των Μουζαλώνων.

3.3. Θάνατος

Λίγο πριν από το θάνατό του, ο αυτοκράτωρ Θεόδωρος Β΄ απαίτησε από όσους ευγενείς ήταν παρόντες να ορκιστούν ότι θα υποστηρίξουν τον Γεώργιο Μουζάλωνα ως αντιβασιλιά. Αμέσως μετά το θάνατο του αυτοκράτορα και γνωρίζοντας το αρνητικό κλίμα που επικρατούσε εναντίον του, ο Γεώργιος Μουζάλων συγκάλεσε συμβούλιο των αξιωματούχων του κράτους και προθυμοποιήθηκε να παραιτηθεί. Οι ευγενείς όμως, με προεξάρχοντα τον Μιχαήλ Παλαιολόγο, έδωσαν εκ νέου όρκο πίστεως στον Μουζάλωνα και τον Ιωάννη Δ΄. Η κίνηση αυτή είχε σκοπό να παραπλανήσει τους Μουζάλωνες, καθώς ο Παλαιολόγος σκόπευε να καταλάβει το θρόνο εκμεταλλευόμενος το μίσος των Λατίνων μισθοφόρων (των οποίων ήταν διοικητής) και των αριστοκρατών κατά των Μουζαλώνων.

Στις 25 Αυγούστου 1258 οι Μουζάλωνες, μαζί με τους αξιωματούχους του κράτους και μέλη των αριστοκρατικών οικογενειών, προσήλθαν στη μονή της Σωσάνδρας, κοντά στη Μαγνησία, όπου θα τελούνταν επιμνημόσυνη δέηση για τον νεκρό αυτοκράτορα.⁵ Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας, Λατίνοι μισθοφόροι και άλλοι στρατιώτες που είχαν συγκεντρωθεί στα περίχωρα της Μαγνησίας άρχισαν να προκαλούν ταραχές. Οι Μουζάλωνες προσπάθησαν να εγκαταλείψουν τη μονή, αλλά οι ευγενείς που ήταν παρόντες (συμπεριλαμβανομένου του Μιχαήλ Παλαιολόγου) τους έπεισαν ότι δεν διέτρεχαν κίνδυνο. Όμως, λίγο αργότερα οι στασιαστές εισέβαλαν στη μονή και δολοφόνησαν τους τρεις αδελφούς και τον γαμπρό τους.⁶ Με παρέμβαση του Πατριάρχη Αρσενίου, καθήκοντα αντιβασιλέως ανέλαβε ο Μιχαήλ Παλαιολόγος.⁷

4. Αποτίμηση και κρίσεις

Οι κρίσεις των πηγών για τους αδελφούς Μουζάλωνες ποικίλλουν. Την εντονότερη κριτική τη συναντούμε στο έργο του Γεωργίου Ακροπολίτη, ο οποίος, αν και γενικά είναι αντικειμενικός ιστορικός, φαίνεται να παρασύρεται από το προσωπικό του μίσος και το γεγονός ότι στήριζε τον μετέπειτα αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγο.⁸ Σαφώς καλύτερη εικόνα για τους Μουζάλωνες σχηματίζουμε από το ιστορικό έργο του Θεοδώρου Σκουταριώτη, ο οποίος, αν και έδρασε επί Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου, διατήρησε στο έργο του θετική εικόνα για την εποχή του Θεοδώρου Β΄, στου οποίου τον κύκλο ανήκε. Αντιγράφοντας τον Ακροπολίτη, φρόντισε να απαλείψει όλες τις αρνητικές κρίσεις για τους Μουζάλωνες, ενώ είναι ο μόνος από όσους περιγράφουν τη δολοφονία τους που θεωρεί ότι άργησαν να αντιδράσουν όχι από αβουλία, αλλά επειδή εξαπατήθηκαν από τους παριστάμενους ευγενείς.⁹ Ο μεταγενέστερος Γεώργιος Παχυμέρης καταδικάζει τη συνωμοσία του Μιχαήλ Παλαιολόγου και κατηγορεί τους ευγενείς της Νίκαιας για επιορκία, ενώ παρόμοια αποφυγή αρνητικών σχολίων για τους Μουζάλωνες παρατηρούμε και στο έργο του ακόμα μεταγενέστερου Νικηφόρου Γρηγορά.¹⁰

Σε αντίθεση με ορισμένους παλαιότερους μελετητές, οι οποίοι ακολουθούν την επικριτική διάθεση του Ακροπολίτη, οι περισσότεροι σύγχρονοι ερευνητές θεωρούν σημαντικό το ρόλο που διαδραμάτισαν οι αδελφοί στην πολιτική ζωή της Νίκαιας και δεν προβαίνουν σε αρνητικές κρίσεις.¹¹

5. Άλλα μέλη της οικογένειας
Στους μετέπειτα χρόνους της αυτοκρατορίας συναντάται σε ανώτατα αξιώματα ο Θεόδωρος Μουζάλων (+1294), πιθανόν γιος του Γεωργίου και της Θεοδώρας Καντακουζηνής, ο οποίος υπήρξε και λόγιος.¹² Από τα έργα του διασώζεται μία πραγματεία κατά του Πατριάρχη Ιωάννη ΙΑ΄ Βέκκου, ένα έργο του ενάντια στη διδασκαλία του Νικηφόρου Βλεμμύδη σχετικά με την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος αλλά και κάποιες επιστολές. Αργότερα στον ίδιο αιώνα συναντάται και ο δρουγγάριος του πλωίμου Στέφανος Μουζάλων, ενώ το 14ο αιώνα ο αριστοκράτης Ιωάννης Μουζάλων. Τελευταία μνεία του ονόματος γίνεται το 15ο αιώνα, με τον ιατροφιλόσοφο Δημήτριο Μουζάλωνα.

---

1. Το γεγονός ότι ο Θεόδωρος ήταν ο πρεσβύτερος αναφέρεται σαφώς από τον ιστορικό Γεώργιο Ακροπολίτη [Ακροπολίτης, Γ., Χρονική Συγγραφή, στο Heisenberg, A. (επιμ.), Georgii Acropolitae opera 1 (Leipzig 1978), 155, 16-19], ο οποίος ήταν σύγχρονος με τα γεγονότα και γνώριζε προσωπικά τους αδελφούς Μουζάλωνες. Ο μεταγενέστερος Γεώργιος Παχυμέρης [Παχυμέρης, Γ., Συγγραφικαί Ιστορίαι, Failler, A. (επιμ.), Georges Pachymères, Relations historiques (Corpus Fontium Historiae Byzantinae 14, Paris 1984), 41, 9-13] δίνει την εντύπωση ότι θεωρεί τον Γεώργιο Μουζάλωνα πρεσβύτερο, αλλά αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι ήταν ο προσφιλέστερος στον Θεόδωρο Β΄ Λάσκαρι και λάμβανε τα σημαντικότερα αξιώματα. Ο Geanakoplos, D., Emperor Michael Palaeologus and the West (Cambridge, Mass. 1959), σελ. 34, θεωρεί ότι μεγαλύτερος των τριών αδελφών ήταν ο Γεώργιος. Η Gardner, A., The Lascarids of Nicaea. The Story of an Empire in Exile (London 1912), σελ. 201, ερμηνεύοντας κυριολεκτικά τις επιστολές του Θεοδώρου Β΄ Λασκάρεως προς τον Γεώργιο Μουζάλωνα, στις οποίες ο τελευταίος αποκαλείται «υιός», θεωρεί ότι ο αυτοκράτωρ και ο Μουζάλων δεν ήταν συνομήλικοι.

2. Ο Polemis, D., The Doukai. A Contribution to Byzantine Prosopography (London 1968), σελ. 148, αναφέρει ότι από το γάμο του Γεωργίου με τη Θεοδώρα γεννήθηκε ένας γιος, τον οποίο ταυτίζει με τον μετέπειτα αξιωματούχο και λόγιο Θεόδωρο Μουζάλωνα. Μετά τη δολοφονία των αδελφών Μουζαλώνων, η Θεοδώρα Καντακουζηνή νυμφεύθηκε τον Ιωάννη Ραούλ, ενώ η χήρα του Ανδρονίκου Μουζάλωνος τον Ανδρόνικο Παλαιολόγο, εξάδελφο του Μιχαήλ Η΄.

3. Ο Μηλιαράκης, Α., Ιστορία του βασιλείου της Νικαίας και του δεσποτάτου της Ηπείρου (1204-1261) (Αθήνα 1898), σελ. 445-446, τοποθετεί την απόκτηση του αξιώματος του «πρωτοκυνηγού» (ή «πρωθιερακάριου») από τον Θεοδώρο Μουζάλωνα ταυτόχρονα με την προαγωγή των δύο άλλων αδελφών σε πρωτοβεστιάριο και μεγάλο δομέστικο αντιστοίχως, προαγωγή που χρονολογεί λανθασμένα στο 1256.

4. Οι Μηλιαράκης, Α., Ιστορία του βασιλείου της Νικαίας και του δεσποτάτου της Ηπείρου (1204-1261) (Αθήνα 1898), σελ. 479-480, και Angold, M., A Byzantine Government in Exile. Government and Society Under the Lascarids of Nicaea (1204-1261) (Oxford 1975), σελ. 169, θεωρούν ότι πιθανότατα ο Γεώργιος Μουζάλων ήταν αυτός που, κατά τη διάρκεια μιας δίκης ενώπιον του αυτοκράτορα, αντιτάχθηκε στην προσπάθεια του Νικηφόρου Βλεμμύδη να αποσπάσει επιεική μεταχείριση για τον κατηγορούμενο, ο οποίος είχε ήδη κριθεί ένοχος εσχάτης προδοσίας. Ο Μηλιαράκης αποδίδει επίσης τις διώξεις που εξαπέλυσε ο Θεόδωρος Β΄ εναντίον μελών αριστοκρατικών οικογενειών της αυτοκρατορίας σε συκοφαντίες των Μουζαλώνων.

5. Η Gardner, A., The Lascarids of Nicaea. The Story of an Empire in Exile (London 1912), σελ. 234, και οι Μηλιαράκης, Α., Ιστορία τουβασιλείου της Νικαίας και του δεσποτάτου της Ηπείρου (1204-1261) (Αθήνα 1898), σελ. 498, Geanakoplos, D., Emperor MichaelPalaeologus and the West (Cambridge, Mass. 1959), σελ. 39, και Angold, M., A Byzantine Government in Exile. Government and Society Under the Lascarids of Nicaea (1204-1261) (Oxford 1975), τοποθετούν χρονικά τη δολοφονία των Μουζαλώνων στις αρχές Σεπτεμβρίου. Η χρονολόγηση εξαρτάται από το αν η επιμνημόσυνη δέηση έγινε τρεις ημέρες μετά το θάνατο του Θεοδώρου Β΄, όπως αναφέρουν οι σύγχρονοι με τα γεγονότα Ακροπολίτης και Σκουταριώτης, ή μετά εννέα ημέρες, όπως γράφουν οι μεταγενέστεροι Παχυμέρης και Γρηγοράς.

6. Ο Kazhdan, Α., The Oxford Dictionary of Byzantium 2 (New York - Oxford 1991), σελ. 1420-1421, βλ. λ. “Mouzalon”, υποστηρίζει ότι ο Θεόδωρος Μουζάλων επέζησε και έδρασε αργότερα ως αξιωματούχος του Μιχαήλ Η΄ και του Ανδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου. Ωστόσο, η άποψη αυτή φαίνεται να μην ευσταθεί.

7. Ο Θεόδωρος Σκουταριώτης, Σύνοψις Χρονική, στο Σάθας, Κ. (επιμ.), Μεσαιωνική Βιβλιοθήκη 7 (Αθήνα-Βενετία-Παρίσι 1894), 539, 5-10, κατηγορεί ως υποκινητή της συνωμοσίας κατά των Μουζαλώνων και της δολοφονίας τους τον Καρυανίτη, άνδρα ταπεινής καταγωγής ο οποίος ανήκε στον κύκλο του Θεοδώρου Β΄ και, μετά το θάνατό τους, φυλακίστηκε από τον Μιχαήλ Παλαιολόγο. Ο Geanakoplos, D., Emperor Michael Palaeologus and the West (Cambridge, Mass. 1959), σελ. 37-38, 45, 276, αναφέρει ότι η παραπάνω είδηση είναι μέρος της προπαγάνδας του Μιχαήλ Παλαιολόγου, τον οποίο θεωρεί υπεύθυνο για τη συνωμοσία και τη δολοφονία. Τα συμπεράσματά του βασίζονται στο γεγονός ότι ο φυσικός αυτουργός της δολοφονίας του Γεωργίου Μουζάλωνος, ο Λατίνος μισθοφόρος Κάρολος, παρέμεινε ατιμώρητος και το 1267 αναφέρεται ως έμπιστος του Μιχαήλ Παλαιολόγου.

8. Ακροπολίτης, Γ., Χρονική Συγγραφή, στο Heisenberg, A. (επιμ.), Georgii Acropolitae opera 1 (Leipzig 1978), 124, 4-12: «Κακείσε τους αυτού οφφικίοις τετιμήκει και αξιώμασι και τον μεν Μουζάλωνα Γεώργιον τον υπέρ πάντας άλλους τούτω φιλούμενον, όντα μέγαν δομέστικον, πρωτοσεβαστόν τε και πρωτοβεστιάριον και μέγαν στρατοπεδάρχην τετίμηκε, τον δε αυτού αδελφόν Ανδρόνικον, πρωτοβεστιαρίτην όντα, μέγαν δομέστικον κατωνόμασε, τον δε Άγγελον Ιωάννην, μέγαν πριμμικήριον τελούντα, τετίμηκε πρωτοστράτορα, ανδράρια μηδενός ή τριών οβολών άξια, παιδιαίς ανατεθραμμένα και κυμβάλων μέλεσί τε και άσμασι [...]». 'Ο.π., 130, 29-131, 1: «Τω μεγάλω δε δομεστίκω αυτού τω Μουζάλωνι Ανδρονίκω καταβαλείν με του ίππου προσέταξε και ος εβούλετο μεν, ουκ ηδύνατο δε· λεπτόν γαρ είχε και αδρανές το σωμάτιον».

9. Σκουταριώτης, Θ., Σύνοψις Χρονική, στο Σάθας, Κ. (επιμ.), Μεσαιωνική Βιβλιοθήκη 7 (Αθήνα – Βενετία – Παρίσι 1894), 536, 13 - 537, 20: «Γνους ουν ο πρωτοβεστιάριος την έφοδον του λαού, ώρμησε του ναού εξιέναι (ένδον γαρ ην της θείας μυσταγωγίας τελουμένης επακροώμενος), αλλά τινες των της βουλής εκείνης συμπαρόντες αυτώ, δείσαντες μη εξιών και εποχηθείς εντρέψη και προς εαυτόν εφελκύσηται τον λαόν, καντεύθεν και αυτοί φωραθείεν, προς ορκωμοσίας ετέρας εχώρουν· ήδη γαρ του βασιλέως προς εσχάτας αναπνοάς όντος, της αυτού διαθήκης εις επήκοον πάντων αναγνωσθείσης, ομνύουσιν άπαντες φυλάξαι τα διατεταγμένα απαραποίητα, είτα και μετά το αποβιώναι ομνύουσιν επί τοις αυτοίς· τρίτον ουν όρκοις και συνθήκαις εμπεδωθέντες πείθουσι τον πρωτοβεστιάριον ένδον ίστασθαι του ναού συνάμα τω αδελφώ Ανδρονίκω, τω μεγάλω δομεστίκω, και τω πρώτω αυτών αδελφώ, τω πρωτοκυνηγώ». Πρβλ. Παχυμέρης, Γ., Συγγραφικαί Ιστορίαι, στο Failler, A. (επιμ.), Georges Pachymères, Relations historiques 1 (Corpus Fontium Historiae Byzantinae 14, Paris 1984), 83, 15-85, 8: «Ως γουν οι μεν συνάμα καί τισι των εν τέλει, της υμνωδίας τελουμένης, εντός ειστήκεισαν του ναού, οι δε συνέθεον πανδημεί, θορυβούντες παρά το σύνηθες, και ήδη τοις εντός εμφανείς ήσαν ευθύ της μονής ιόντες, τινές των εκτός όντων υπηρετών, τον εκείνων υποτοπάσαντες θόρυβον, μη τι που και των απειρημένων δράσαιεν, σχεδόν αυτόνομοι όντες, άμα δε και τον νεωτερισμόν υποπτεύοντες, δηλούσι συν ωχρώ τω προσώπω τοις ένδον. Οι δε σπουδή τοις κυρίοις το δηλωθέν απαγγέλλουσι και ως επιζυγώσαι τας της μονής πύλας τοις ερχομένοις συμφέρει, μάλα θερμώς εισηγούνται. Οι δ’ ημέλουν ακούοντες –μηδέ γαρ έχειν συμβαλείν οπόθεν επί σφετέρω κακώ ίοιεν οι συνθέοντες –, έρχεσθαι δε κακείνους εις τας κοινάς εκείνας τελετάς υπελάμβανον. Ως δε και αύθις εξελθόντες εκείνοι πλησιασάντων και μάλλον το θορυβώδες και άτακτον υπενόουν, έτι μάλλον κατωρρώδουν και μετά σπουδής εισήγγελλον τα γιγνόμενα, και επ’ εκείνοις άλλοι ταχυδρομούντες, και αύθις άλλοι· ουδέ γαρ ην όστις τότε βλέπων μη επί κακώ μεγίστω την εκείνων άφιξιν υπενόει. Όθεν και πολλοί μεν, περί εαυτοίς δεδιότες εκ των ου καλών εκείνων υποψιών, άλλος αλλαχού κατεδύοντο· οις δ’ έμελε των Μουζαλώνων πλέον των άλλων, προσιόντες και αύθις ατάκτω ήθει προσώπου, την εισβολήν των ανδρών υπεμίμνησκον· και εφεκτέον το τάχος έλεγον προκαταλαβούσι την εκείνων ορμήν διά της των πυλών επιθέσεως, μήπως και φθάσωσιν εισελθόντες· μηδέ γαρ επί καλώ τινι τον τοσούτον θόρυβον είναι, αλλ’ εις τι λήξειν κακόν. Οι δε των φόβους λεγόντων ουκ ήσαν όλως· ήγε γαρ, οίμαι, τούτους το μόρσιμον, και το λεγόμενον αληθές, ως αφαιρείται τας φρένας ον απολέσαι μέλλει το θείον».

10. Σημειωτέον ότι ο Παχυμέρης συνδεόταν προσωπικά με τα γεγονότα, καθώς ένας συγγενής του ήταν γραμματέας του Γεωργίου Μουζάλωνος και δολοφονήθηκε από τους στασιαστές, οι οποίοι τον εξέλαβαν για τον Μουζάλωνα.

11. Σε αντίθεση με τους νεότερους μελετητές, ο Μηλιαράκης, Α. (επιμ.), Ιστορία του βασιλείου της Νικαίας και του δεσποτάτου της Ηπείρου (1204-1261) (Αθήνα 1898), σελ. 479-480, 486, κατηγορεί τους Μουζάλωνες ως ταπεινούς κόλακες και συκοφάντες, ενώ απορρίπτει ως μεροληπτική την κρίση του Παχυμέρη ότι ο Θεόδωρος Β΄ επέλεγε τους κρατικούς αξιωματούχους αξιοκρατικά και όχι με βάση την καταγωγή τους.

12. Βλ. Polemis, D., The Doukai. A Contribution to Byzantine Prosopography (London 1968), σελ. 148.

http://constantinople.ehw.gr/forms/fLemmaBody.aspx?lemmaId=5423 

Read More

Κοινοτικά Συμβούλια Παλαιοχωρίου Χαλκιδικής

ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ  ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ

Ίδρυση: Βασιλικό Διάταγμα 28-6-1918  (ΦΕΚ 152/28-6-1918, Τεύχος Α).

Κατάργηση:  Ν. 2539/1997 (ΦΕΚ 244/4-12-1997).

 ΚΟΙΝΟΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ 

          Για την περίοδο από της ιδρύσεως της Κοινότητας μέχρι το Μάϊο του 1927 δεν υπάρχουν στοιχεία στο αρχείο της Κοινότητας για τους Προέδρους και τα Κοινοτικά Συμβούλια. Ούτε στοιχεία για τα άτομα που συγκροτούσαν το Κοινοτικό Συμβούλιο.

Από το βιβλίο πρακτικών του Κοινοτικού Συμβουλίου από την 5-6-1927 που διασώθηκε, έχουμε τα παρακάτω στοιχεία μέχρι την κατάργηση της Κοινότητας και την ενεργοποίηση του “Καποδίστρια”.

Την Κοινότητα Παλαιοχωρίου έχουν υπηρετήσει,
ως Γραμματείς* οι: Σελιαχας Αθανάσιος (1895-18/5/1967) από 1940 έως 31/12/1960 , Λαλάς Ιωακείμ από 1961 έως 9 Ιουνίου 1984 (απεβίωσε) και Βλάχος Δρόσος από 16 Ιουλίου 1984 έως και σήμερα και
ως Κλητήρες* οι: Κουμαντσιώτης Χρήστος.

/*/

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
5-6-1927 έως 8-7-1927
α) Μαυρουδής Μαυρουδής του Αστερίου, Πρόεδρος
β)  Ρήγας Ρήγας του Γεωργίου, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Νικόλαος Τσουλούφης, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
9-7-1927 έως 15-1-1928
α) Ελευθέριος Τσιουπλάκης, Πρόεδρος
β)  Μαυρουδής Μαυρουδής του Αστερίου, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Ρήγας ρήγας του Γεωργίου, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ)  Νικόλαος Τσουλούφης, Κοινοτ. Σύµβουλος
ε) Χριστόδουλος Μάνος, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) Άγγελος Αραµπατζής, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
16-1-1928 έως 8-9-1928
α)  Άγγελος Αραµπατζής, Πρόεδρος
β)  Ελευθέριος Τσιουπλάκης, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Ρήγας ρήγας του Γεωργίου, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ)  Νικόλαος Τσουλούφης, Κοινοτ. Σύµβουλος
ε) Χριστόδουλος Μάνος, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
9-9-1928 έως 24-3-1934
α)  Ρήγας ρήγας του Γεωργίου, Πρόεδρος
β)  Ελευθέριος Τσιουπλάκης, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Άγγελος Αραµπατζής, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ)  Νικόλαος Τσουλούφης, Κοινοτ. Σύµβουλος
ε) Χριστόδουλος Μάνος, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
2-4-1934 έως 21-4-1934
α)  Γρηγόριος Παπαθανασίου του Χριστοδούλου, Πρόεδρος
β)  Θεοχάρης Κουµαντσιώτης, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Αριστειδης Μοσχόπουλος, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ)  Αθανάσιος Σιώκος, Κοινοτ. Σύµβουλος
ε) Νικόλαος Παπαγεωργίου, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) ∆ηµήτριος Παπαποστόλου-Οικονομόπουλος, Κοινοτ. Σύμβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
22-4-1934 έως 20-12-1934
α)  Θεοχάρης Κουµαντσιώτης του Αγαπητού, Πρόεδρος
β)  Αριστειδης Μοσχόπουλος, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Γρηγόριος Παπαθανασίου, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ)  ∆ηµήτριος Παπαθανασίου, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) Αθανάσιος Σιώκος, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) Νικόλαος Παπαγεωργίου, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
21-12-1934 έως 15-12-1935
α)  ∆ηµήτρης Παπαποστόλου-Οικονοµόπουλος, Πρόεδρος
β)  Αθανάσιος Σιώκος, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Αριστειδης Μοσχόπουλος, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ)  Νικόλαος Παπαγεωργίου, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) Γρηγόριος Παπαθανασίου, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
21-12-1935 έως 28-12-1936
α)  Γρηγόριος Παπαθανασίου, Πρόεδρος
β)  Αθανάσιος Σιώκος, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Θεοχάρης Κουµαντσιώτης , Κοινοτ. Σύµβουλος
δ)  Αριστειδης Μοσχόπουλος, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) Νικόλαος Παπαγεωργίου, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
28-1-1937 έως 22-5-1942
α)  Αριστειδης Μοσχόπουλος του Γεωρ., Πρόεδρος
β)  Αθανάσιος Σιώκος, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Θεοχάρης Κουµαντσιώτης , Κοινοτ. Σύµβουλος
δ)  ∆ηµήτρης Παπαποστόλου, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) Νικόλαος Παπαγεωργίου, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) Γρηγόριος Παπαθανασίου, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
8-8-1942 έως 29-9-1948
α)  Αθανάσιος Σιώκος του Νικ., Πρόεδρος
β)  Νικόλαος Παπαγεωργίου, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Θεοχάρης Κουµαντσιώτης , Κοινοτ. Σύµβουλος
δ)  Γεώργιος Τσιντογιάννης, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) Γεώργιος Μπακατσάνος, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) Κων/νος Υψηλάντης, Κοινοτ. Σύµβουλος
ζ) Θεοχάρης Μπότης, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
21-1-1949 έως 24-4-1950
α)  Θεοχάρης Κουµαντσιώτης, Πρόεδρος
β)  Ιωάννης Μαυρουδής, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Αθανάσιος Σιώκος , Κοινοτ. Σύµβουλος
δ)  Κων/νος Μαρκογιάννης, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) Αθανάσιος Γκαγκάνης, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
10-5-1950 έως 11-2-1951
α)  Κων/νος Μαρκογιάννης, Πρόεδρος
β)  Θεοχάρης Κουµαντσιώτης, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Αθανάσιος Σιώκος , Κοινοτ. Σύµβουλος
δ)  Αθανάσιος Γκαγκάνης, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) Ιωάννης Μαυρουδής, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
12-2-1951 έως 30-6-1951
α)  Ιωάννης Μαυρουδής του Αστερίου, Πρόεδρος
β)  Αθανάσιος Γκαγκάνης, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Κων/νος Μαρκογιάννης, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ)  Αθανάσιος Σιώκος , Κοινότ. Σύµβουλος
ε) Άγγελος Κλωντήρας, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) Θεόδωρος Κωστούδας, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
10-7-1951 έως 3-12-1951
α)  ∆ήµος ∆ηµουλάς του Βασιλείου, Πρόεδρος
β)  Κων/νος Μοσχόπουλος, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Γρηγόριος Παπαθανασίου, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ)  Αθανάσιος ∆ιαµαντούδης , Κοινότ. Σύµβουλος
ε) ∆ηµήτριος Παπαγεωργίου, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) ∆ηµήτριος Καλογριάς, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
1-1-1952 έως 31-12-1952
α)  ∆ηµήτριος Παπαγεωργίου του Γεωρ., Πρόεδρος
β)  Αθανάσιος ∆ιαµαντούδης, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  ∆ηµήτριος Καλογριάς, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ)  Γρηγόριος Παπαθανασίου , Κοινότ. Σύµβουλος
ε) ∆ήµος ∆ηµουλάς, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) Κων/νος Μοσχόπουλος, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
6-1-1953 έως 31-12-1953
α)  Αθανάσιος ∆ιαµαντούδης του Θεοδοσίου, Πρόεδρος
β)  Γρηγόριος Παπαθανασίου, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  ∆ηµήτριος Καλογριάς, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ)  Κων/νος Μοσχόπουλος, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) ∆ήµος ∆ηµουλάς, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) ∆ηµήτριος Παπαγεωργίου, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
1-1-1954 έως 31-12-1954
α)  Κων/νος Μοσχόπουλος, Πρόεδρος
β)  Γρηγόριος Παπαθανασίου, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  ∆ηµήτριος Παναϊρλής, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ)  Ελευθέριος Μακαβός, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) Βασίλειος Κατσιαρµάς, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) ∆ηµήτριος Καλογριάς, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
23-1-1955 έως 15-12-1956
α)  Γεώργιος Βέλλιος του Αποσόλου, Πρόεδρος
β)  Απόστολος Ρήγας, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Κων/νος Μαρκογιάννης, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ)  Χριστόδουλος Παπαθανασίου, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) ∆ηµήτριος Παναϊρλής, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) Αθανάσιος Χαλκιάς, Κοινοτ. Σύµβουλος
ζ) Ελευθέριος Μακαβός, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
1-1-1957 έως 15-4-1959
α)  Απόστολος Ρήγας του Ρήγα, Πρόεδρος
β)  ∆ηµήτριος Παναϊρλής, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Κων/νος Μαρκογιάννης, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ)  Χριστόδουλος Παπαθανασίου, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) Ελευθέριος Μακαβός, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) Γεώργιος Βέλλιος, Κοινοτ. Σύµβουλος
ζ) Αθανάσιος Χαλκιάς, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
17-5-1959 έως 12-1-1962
α)  ∆ηµήτριος Αποστολάς του Νικ., Πρόεδρος
β)  Κων/νος Μαρκογιάννης, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Ιωάννης Μπακατσάνος, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ)  Κων/νος Τσούντος, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) Πέτρος Βούζιος, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) Αστέριος Σίσυλας, Κοινοτ. Σύµβουλος
ζ) Νικόλαος Γαλιαγρής, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
13-1-1962 έως 11-8-1964
α)  Αστέριος Σίσυλας του Σταυριανού, Πρόεδρος
β)  Κων/νος Τσούντος, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  ∆ηµήτριος Αποστολάς, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ)  Κων/νος Μαρκογιάννης, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) Νικόλαος Γαλιαγρής, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) Ιωάννης Μπακατσάνος, Κοινοτ. Σύµβουλος
ζ) Πέτρος Βούζιος, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
31-8-1964 έως 16-7-1967
α)  ∆ηµοσθένης Παπαθανασίου του Αθαν., Πρόεδρος
β)  Κων/νος Παπαργυρίου, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  ∆ηµήτριος Ρήγας, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ) Αλέξανδρος Κατσιρµάς, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) Ιωάννης Μπακατσάνος, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) Γεώργιος Σιώκος, Κοινοτ. Σύµβουλος
ζ) Κων/νος Ελευθερούδης, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
17-9-1967 έως 14-11-1969
α)  ∆ηµοσθένης Παπαθανασίου του Αθαν., Πρόεδρος
β)  Γεώργιος Σιώκος, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Κων/νος Ελευθερούδης, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ) Κων/νος Παπαργυρίου, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) ∆ηµήτριος Ρήγας, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) Γεώργιος Σιώκος, Κοινοτ. Σύµβουλος
Σηµ.: Από 18-8-1968 ο ∆ηµ. Αποστολάς αντί του Γεωρ. Σιώκου

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
4-2-1970 έως 23-12-1970
α)  Κων/νος Παπαργυρίου του Νικ., Πρόεδρος
β)  ∆ηµήτριος Ρήγας, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Κων/νος Μαρκογιάννης, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ) Κων/νος Παπαθανασίου, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) ∆ηµήτριος Αποστολάς, Κοινοτ. Σύµβουλος
Σηµ.: Από 4-2-1970 ο ∆ηµοσθένης Παπαθανασίου Ασθενής.

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
17-2-1971 έως 16-9-1974
α)  ∆ηµήτριος Αποστολάς του Νικ., Πρόεδρος
β)  ∆ηµήτριος Ρήγας, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Κων/νος Μαρκογιάννης, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ) Βασίλειος Καραθανάσης, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) Κων/νος Παπαργυρίου, Κοινοτ. Σύµβουλος
Σηµ.: Από 16-2-1972 ο Νικόλαος Αραµπατζής αντί του Κων/νου Παπαργυρίου.

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
5-11-1974 έως 18-4-1975
α)  Αλκιβιάδης Ρογδάκης, Πρόεδρος
β)  Πέτρος Βούζιος, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Θεόδωρος Ντάσιος, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ) Ιωάννης Μπακατσάνος, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) Νικόλαος Μακαβός, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) Νικόλαος Γκαγκάνης, Κοινοτ. Σύµβουλος
ζ) Αθανάσιος ∆ουλδέρης, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
8-6-1975 έως 31-12-1979
α)  Γεώργιος Τσιουρλής του Ευθυµίου, Πρόεδρος
β)  Αριστείδης Παπαθανασίου, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Θεοδόσιος Παπαστόϊκος, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ) Γεώργιος Ζηζηλιώτης, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) Ευάγγελος Βλάχος, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) ∆ηµήτριος Μαρκογιάννης, Κοινοτ. Σύµβουλος
ζ) ∆ηµήτριος Μάνος, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
1-1-1979 έως 11-4-1979
α)  Νικόλαος Μακαβός του Ιωάννου, Πρόεδρος
β)  Άγγελος Κουµαντσιώτης, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Παναγιώτης Μοσχόπουλος, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ) Αθανάσιος ∆ουλδέρης, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) ∆ηµήτριος Μοσχόπουλος, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) ∆ηµήτριος Πολύζος, Κοινοτ. Σύµβουλος
ζ) Αθανάσιος Μπουγάς, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
2-6-1979 έως 31-12-1982
α)  Άγγελος Κουµαντσιώτης του Τριανταφύλλου, Πρόεδρος
β)  Αθανάσιος ∆ουλδέρης, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  ∆ηµήτριος Μοσχόπουλος, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ) ∆ηµήτριος Πολύζος, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) Παναγιώτης Μοσχόπουλος, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) Αθανάσιος Μπουγάς, Κοινοτ. Σύµβουλος
ζ) Θωµάς Βλάχος, Κοινοτ. Σύµβουλος
Σηµ. Στις 11-4-1979 απεβίωσε ο πρόεδρος Νικ. Μακαβός και το Κ.Σ. εξέλεξε τον Άγγελο Κουµαντσιώτη.
Ο Θωµάς Βλάχος κατέλαβε τη θέση του αποβιώσαντος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
1-1-1983 έως 31-12-1986
α)  Στέφανος Βέλλιος του Νικολάου, Πρόεδρος
β)  Ιωακείµ Σιώκος, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Απόστολος Γκιζέπας, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ) Ιωάννης Παναϊρλής, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) Άγγελος Σίσυλας, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) Παναγιώτης Μοσχόπουλος, Κοινοτ. Σύµβουλος
ζ) Κων/νος Θασίτης, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
1-1-1987 έως 31-12-1990
α)  Στέφανος Βέλλιος του Νικολάου, Πρόεδρος
β)  Αριστείδης Παπαθανασίου, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Γεώργιος Βέλλιος, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ) Απόστολος Στεργιανός, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) Γεώργιος Μακαβός, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) Γεώργιος Χαλκιάς, Κοινοτ. Σύµβουλος
ζ) Αθανάσιος Αστ. Ρίµπας, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
1-1-1991 έως 31-12-1994
α)  Αθανάσιος Καλαµπαλίκης του Ιωάννου, Πρόεδρος
β)  Χριστόδουλος Τσιντογιάννης, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  ∆ηµήτριος Λάγκας, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ) ∆ρόσος Καραουλάνης, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) Ελευθέριος Κατσιρµάς, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) Γεώργιος Κ. Μακαβός, Κοινοτ. Σύµβουλος
ζ) ∆ηµήτριος Κουµαντσιώτης, Κοινοτ. Σύµβουλος

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ
1-1-1995 έως 31-12-1998
α)  Αθανάσιος Καλαµπαλίκης του Ιωάννου, Πρόεδρος
β)  Γεώργιος Ρίµπας, Κοινοτ. Σύµβουλος
γ)  Αριστείδης Μοσχόπουλος, Κοινοτ. Σύµβουλος
δ) Ελευθέριος Κατσιρµάς, Κοινότ. Σύµβουλος
ε) Σταυρούλα Μιχαλέου, Κοινοτ. Σύµβουλος
στ) Βασίλειος Μοσχόπουλος, Κοινοτ. Σύµβουλος
ζ) Αθανάσιος Αποστολάς, Κοινοτ. Σύµβουλος

Επιμέλεια Ευσταθίου Τσιάλη - Αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΝΑ ΝΕΑ

* τεκμηρίωση: Δρόσος Βλάχος
****************************************************************************************************

ΤΟΠΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΟΣ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ  ΔΗΜΟΥ ΑΡΝΑΙΑΣ 

1-1-19985 έως 31-12-2002

Κανείς, γιατί στις Νομαρχιακές και Δημοτικές εκλογές στις  11 Οκτωβρίου 1998 οι κάτοικοι πραγματοποίησαν καθολική αποχή σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την κατάργηση της Κοινότητας Παλαιοχωρίου σύμφωνα με το Νόμο "I.Καποδίστρια" : Φ.Ε.Κ. Α΄ 244/1997, Νόμος 2539/1997 «Συγκρότηση της Πρωτοβάθμιας Τοπικής Αυτοδιοίκησης», Εθνικό Τυπογραφείο .
https://moyzas.blogspot.com/2018/05/11-1998.html

ΤΟΠΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΟΣ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ  ΔΗΜΟΥ ΑΡΝΑΙΑΣ 

1-1-2003 έως 31-12-2006 

Δημοτικός Σύμβουλος: 

α) Ρίμπας Γεώργιος του Αθανασίου (Αντιδήμαρχος δ. Αρναίας)

 -*-

α) Ρήγας Χρήστος του Πέτρου, Πρόεδρος Τοπικού Συμβουλίου & Δημοτικός Σύμβουλος

β) Χαλβατζή Ισμήνη συζ. Κατσιαρμά Αποστόλου, Τοπική Σύµβουλος

γ) Βλάχος Αστέριος του Αθανασίου, Τοπικός Σύµβουλος

δ) Λάγγα Ευγενούλα συζ. Λάγγα Δημητρίου , Τοπική Σύµβουλος

ε) Ρίμπας Αστέριος του Ιωάννη, Τοπικός Σύµβουλος

στ) Βλάχος Κωνσταντίνος τους Ευαγγέλου, Τοπικός Σύµβουλος

ζ) Θασίτη Ειρήνη του Κωνσταντίνου, Τοπική Σύμβουλος

ΤΟΠΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΟΣ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ  ΔΗΜΟΥ ΑΡΝΑΙΑΣ 

1-1-2007 έως 30-10-2011 

Δημοτικοί Σύμβουλοι δήμου Αρναίας:

α) Μοσχόπουλος Βασίλειος του Αργυρίου (Αντιδήμαρχος)

β) Ρήγα Χαϊδω του Αποστόλου

γ) Δουλδέρης Δημήτριος του Αγγέλου

δ) Κολοβός Ελευθέριος του Γεωργίου

-*-

α) Μοσχόπουλος Άγγελος του Δημητρίου, Πρόεδρος Τοπικού Συμβουλίου

β) Γαλάνης Νικόλαος του Δημητρίου , Τοπικός Σύμβουλος

γ) Σιώκος Νικόλαος του Δημητρίου, Τοπικός Σύμβουλος

δ) Καλογριάς Ιωάννης του Δημητρίου , Τοπικός Σύµβουλος

ε) Κατσιαρμά Βασιλική σύζ. Γκαγκάνη Γεωργίου , Τοπική Σύµβουλος

Στις 2 Ιουλίου 2009 οι Δουλδέρης Δημήτριος και Κολοβός Ελεύθεριος παρατήθηκαν από το αξίωμα του Δημοτικού Συμβούλου λόγω διαφωνίας με τον Δήμαρχο Αρναίας όπως επίσης και ο Πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Μοσχόπουλος Άγγελος και οι Τοπικοί Σύμβουλοι Γαλάνης Νικόλαος και Σιώκος Νικόλαος.

Από 2 Ιουλίου 2009 το Τοπικό Συμβούλιο διαμορφώθηκε ως εξής:

α) Δημουλάς Θέμης του Αθανασίου, Πρόεδρος Τοπικού Συμβουλίου

β) Σίσσυλας Αστέριος του Νικολάου , Τοπικός Σύμβουλος

γ) Βλάχου Πηγή του Θωμά , Τοπική Σύµβουλος

δ) Καλογριάς Ιωάννης του Δημητρίου , Τοπικός Σύµβουλος

ε) Κατσιαρμά Βασιλική σύζ. Γκαγκάνη Γεωργίου , Τοπική Σύµβουλος

ΜΕΛΗ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ, ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΑΡΝΑΙΑΣ, ΔΗΜΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ 

1-11-2011 έως 31-08-2014 (Προγραμμα "ΚΑΛΛΙΚΡΆΤΗΣ", εφημ. της Κυβ. 7 Ιουνίου 2010 (ΦΕΚ 87/τ.Α'/2010) σε ισχύ από 1/1/2011)

Δημοτικοί Σύμβουλοι δήμου Αριστοτέλη:

α) Μοσχόπουλος Βασίλειος του Αργυρίου (Αντιδήμαρχος δ. Αριστοτέλη)

-*-

α) Τζιουρτζιούμης Αθανάσιος του Κωνσταντίνου, Πρόεδρος Τοπικής Κοινότητας

β) Καραπαναγιώτης Ιωάννης του Κωνσταντίνου, Τοπικό Μέλος

γ) Αυγερινός Αυγερος του Δημητρίου  , Τοπικό Μέλος

ΜΕΛΗ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ, ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΑΡΝΑΙΑΣ, ΔΗΜΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ 

1-9-2014 έως 31-08-2019

Δημοτικός Σύμβουλος:

α) Μοσχόπουλος Βασίλειος του Αργυρίου

-*-

α) Ρίμπας Σταμάτης του Ιωάννη , Πρόεδρος Τοπικής Κοινότητας 

β) Κατσιαρμάς Γρηγόρης του Αλέκου , Τοπικό Μέλος

γ) Τζιουρτζιούμης Αθανάσιος του Κωνσταντίνος, Τοπικό Μέλος

Ο Κατσιαρμάς Γρηγόρης παραιτήθηκε κατόπιν διαφωνίας και την θέση του κατέλαβε ως μέλος της τοπικής Κοινότητας η κα Κατσιαρμά Νίκη συζ, Υψηλάντη Κώνσταντίνου

ΜΕΛΗ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΥ, ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΑΡΝΑΙΑΣ, ΔΗΜΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ 

1-9-2019 έως 31-08-2023

Δημοτικός Σύμβουλος:

α) Αυγερινός Νικόλαος του Ιωάννη (Αντιδήμαρχος δ.Αριστοτέλη)
β) Καραντώνα Ελένη του Αστερίου συζ. Στυλιανού Αποστόλη 

-*-

α) Κατσιαρμάς Γρηγόρης του Αλέκου , Πρόεδρος Τοπικής Κοινότητας
β) Μοσχόπουλος Βασίλειος του Αργυρίου, Τοπικό Μέλος
γ) Ρίμπας Σταμάτης του Ιωάννη , Τοπικό Μέλος

δ) Τζιουρτζιούμης Αθανάσιος του Κωνσταντίνος, Τοπικό Μέλος

ε) Παλπάνη Δέσποινα του συζ. Μαρχαβήλα Παναγιώτη, Τοπικό Μέλος

Επιμέλεια - Τεκμηρίωση: Δρόσος Βλάχος, 4/6/2018

****************************************************************************************************

Read More