Aρχαίοi Xαλκείς, Χαλκιδείς επι της Θράκης, Σιδηροκαυσίων, Μαδεμοχώρια, Gr El Dorado

 

χειροτεχνία δέντρου από κράμα μετάλλων χαλκού (Alibaba)

/*/

"...Είναι κακό πράγμα η ανεργία,
αλλά είναι χειρότερο ο θάνατος.
Είναι καλό πράγμα η ανάπτυξη,
αλλά είναι καλύτερο η ζωή.
Θα προτιμούσα να μιλάω για τη ζωή,
αλλά αν γίνουν τα χρυσωρυχεία θα σας μιλάω μόνο για την ψυχή σας.
Τίποτα δεν θα έχω να πω πια για τη ζωή. "
Μητροπολίτης Άνθιμος,
ομιλία-συλλαλητήριο ενάντια στα χρυσωρυχεία Αλεξανδρούπολη
16/1/2008 

/*/

Γιατί ενώ καθόμαστε πάνω σε "κοίτασμα παγκοσμίου κλάσης" σύμφωνα με ΤΟ επικοινωνιακό κρεσέντο για τους Κονκισταδόρες του Gr ElDorado, δεν είμασταν ιστορικώς ούτε Λαύριο, ούτε Παγγαίο, ούτε Θάσος ... ούτε Κολχίδα;

Στον Αποικισμό του Αιγαίου είμασταν περιοχή ενδιαφέροντος.

Είμασταν και διακύβευμα στον Πελοποννησιακό Πόλεμο

Γιατί ο Μακάριος απέτρεψε τον Μέγα Κωνσταντίνο στο να φτιάξει την Νέα Ρώμη στον Coprus Infuis;

Διαχρονικά ΌΜΩΣ αμείωτο το ενδιαφέρον της εκκλησιαστικής εξουσίας στην περιοχή μας.

Αποτέλεσμα αυτού και το ΑΒΑΤΟ στο ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ.

Ένα ενδιαφέρον συνεχές που έντονα εκφράστηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και με τις λογικές που ζούμε έως σήμερα περι Μαδεμοχωρίων.

Γιατί λείπουν τα ΜΕΓΑΛΑ ΚΤΗΡΙΑ, ΘΕΑΤΡΑ, ΠΟΛΙΣ και στον ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΧΑΡΤΗ υπάρχει ΕΡΗΜΟΣ ενώ μιλάμε για την Chalkidika των Χαλκιδέων επι της Θράκης ;

Βρίθουν όμως λογικές Εκκλησιαστικών Κολλήγων, Καστελιών και Ιστορικών Τοπωνυμίων ειδικά της Βυζαντινής εποχής.

Διαβάζω:

📌 Βικιπαίδεια

"Ο κασσίτερος (λατινικά: stannum, αγγλικά: tin) είναι το χημικό στοιχείο με χημικό σύμβολο Sn,

Η εξόρυξη και η χρήση κασσιτέρου χρονολογείται από την αρχή της Εποχής του Ορείχαλκου, γύρω στο 3.000 π.Χ, όταν παρατηρήθηκε ότι χάλκινα αντικείμενα που κατασκευάζονταν από πολυμεταλλικά ορυκτά, με διαφορετική αναλογία μεταλλικών συστατικών, έχουν διαφορετικές φυσικές ιδιότητες[3].

Τα πρωιμότερα μπρούτζινα αντικείμενα περιείχαν κασσίτερο ή αρσενικό (As) σε περιεκτικότητα λιγότερο από 2% και γι' αυτό πιστεύεται ότι αυτό συνέβαινε με τη μη σκόπιμη δημιουργία κραμάτων, από κοιτάσματα ορυκτών χαλκού, που απλά περιείχαν τα άλλα μέταλλα ως προσμείξεις[4].

Η προσθήκη ενός δεύτερου μετάλλου στο χαλκό, αύξανε τη σκληρότητά του, ταπείνωνε τη θερμοκρασία τήξης του, και βελτίωνε διεργασία χύτευσης παράγοντας ένα πιο ρευστοποιημένο τήγμα, και τελικά, μετά την ψύξη του, παρήγαγε ένα πιο πυκνό και λιγότερο σπογγώδες μέταλλο[4].

Η κατανόηση ότι αυτό είναι δυνατό να γίνει με επίτηδες προσθήκη άλλου μετάλλου αποτέλεσε μια σημαντική εφεύρεση για την Εποχή του Ορείχαλκου που επέτρεψε την παραγωγή πολλών και πολυπλοκότερων σχημάτων χυτών προϊόντων από κλειστές συντεχνίες της εποχής. Τα αντικείμενα από αρσενιούχο μπρούτζο εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην Εγγύς Ανατολή, όπου συνήθως το αρσενικό συνήθως συνυπάρχει σε κοιτάσματα με τα ορυκτά χαλκού, αλλά τα προβλήματα υγείας που εμφανίζονται με τη χρήση του δηλητηριώδους μεταλλοειδούς έγιναν σύντομα γνωστά με αποτέλεσμα να αναζητηθούν, από την πολύ πρώιμη Εποχή του Ορείχαλκου, πηγές προσμείξεων χαλκού με τον πολύ λιγότερο επικίνδυνο κασσίτερο[5].

Αυτό οδήγησε στη δημιουργία ζήτησης του σπάνιου και συνεπώς επικερδούς εμπορίου από τις σχετικά μακρινές πηγές εξόρυξής του (Ιταλία, Πορτογαλία, Βορειοδυτική Γαλλία, Βρετανία και Βορειοανατολική Γερμανία) στις (τότε) ανεπτυγμένες οικονομικά και πολιτιστικά αγορές (της Αιγύπτου, της Μεσοποταμίας, των Ανατολικών ακτών της Μεσογείου, της Ανατολίας και της Ελλάδας).το αρχαιότερο εύρημα κασσιτέρου στόν κόσμο, βρέθηκε σε ναυάγιο αρχαίου πλοίου στα παράλια της Σμύρνης[6].

Ο κασσιτερίτης, δηλαδή το διοξείδιο του κασσιτέρου (SnO2), ήταν πιθανότατα και κατά την Αρχαιότητα η κύρια πηγή κασσιτέρου. Άλλες μορφές ορυκτών κασσιτέρου, δηλαδή σουλφίδια όπως ο σταννίτης, είναι λιγότερο άφθονες και απαιτούν πιο πολύπλοκη διεργασία εξόρυξης. Ο κασσιτερίτης συχνά συσσωρεύεται σε αλλουβιανά κανάλια, εξαιτίας του γεγονότος ότι είναι σκληρότερα, βαρύτερα και με μεγαλύτερη χημική αντίσταση από τον γρανίτη μέσα στον οποίο τυπικά σχηματίζεται[7]. [βλέπε και Αγραμάδες σε Παλαιοχώρι και Στανό στο https://www.palaiochori.gr/2018/03/blog-post_67.html ]

Αυτά τα κοιτάσματα μπορούν εύκολα να βρεθούν σε όχθες ποταμών, όπου ο κασσιτερίτης είναι συνήθως μαύρος, μωβ ή έχει άλλο σκοτεινό χρώμα, γνωρίσματα που έψαχναν οι μεταλλωρύχοι της πρώιμης Εποχής του Ορείχαλκου. Είναι πιθανό τα πρώιμα αυτά κοιτάσματα να ήταν αλλουβιανά στη φύση, και ίσως να εξορύσσονταν με τις ίδιες μεθόδους που χρησιμοποιούνταν για την εξόρυξη χρυσού (Au) από παρόμοια κοιτάσματα."

📌 «κρατερώματα» ως «μίξις χαλκοῦ καὶ κασσιτέρου» Ησίοχος 5ος αιω. μ.Χ. ,

Μάρκος Βαξεβανόπουλος, Καταγραφή και μελέτη της αρχαίας μεταλλευτικής δραστηριότητας στο όρος Παγγαίο, Α. Μακεδονία, διδακτορική διατριβή, 2017

Αρσενικούχος Χαλκός (Arsenic Copper)

Ο αρσενικούχος χαλκός αποτελεί ένα σημαντικό κράμα του χαλκού και κρίκο μετάβασης από τη μεταλλουργία του καθαρού χαλκού στο κράμα χαλκού-κασσίτερου (Charles, 1967). Αποτελείται από μεταλλικό Cu και ποσότητα As (συνήθως σε περιεκτικότητα 2,5-3,5 %)και παράγεται ευρέως την Πρώιμη και Μέση Εποχή του Χαλκού. Η παρουσία 8% As δίνει στο χαλκό ιδιαίτερη ευπλαστότητα κατά τη θερμή ή ψυχρή σφυρηλάτηση χωρίς να υπάρχει περίπτωση θραύσης (Charles, 1967). Βασικό στοιχείο που προστίθεται στην εκκαμίνευση του αρσενικούχου χαλκού είναι οι σκωρίες speiss, όπως αυτό αποδεικνύεται ήδη από την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού στην περιοχή του Ιράν (Rehren et al, 2014). Η παραγωγή τους γινόταν από την εκκαμίνευση μεταλλευμάτων πλούσιων σε Fe και As. Η παραγωγή τοξικών αερίων κατά την εκκαμίνευση αρσενικούχων τηγμάτων (Tylecote, 1987) ήταν σαφώς ένας παράγοντας που επηρέαζε αρνητικά την υγεία των μεταλλουργών.

Κρατέρωμα (Bronze) Το κρατέρωμα αποτελεί κράμα του χαλκού και του κασσίτερου, αν και ο όρος χρησιμοποιείται και για άλλα κράματα του χαλκού. Καλείται επίσης και μπρούντζος, ενώ πολλές φορές συγχέεται με τον ορείχαλκο.

Το αρσενικό (As) χρησιμοποιείται στην αρχαιότητα, όχι ως ξεχωριστό μέταλλο, αλλά ως συστατικό του αρσενοπυρίτη, της ερυθράς και της κίτρινης σανδαράχης και του λολιγνίτη, το τελευταίο μάλιστα επειδή δεν περιέχει θείο στο μόριό του (ανεπιθύμητο από τους αρχαίους χαλκείς) εχρησιμοποιείτο για την κραμάτωση του χαλκού προς παραγωγή κράματος αρσενικούχου χαλκού κατά την 3η π.Χ. χιλιετία

ΒΑ Χαλκιδική κατέχουν εξέχουσα θέση στην εκμετάλλευση αργύρου-μολύβδου από την προϊστορική εποχή μέχρι και την Οθωμανική περίοδο

/*/

Κράματα

Η απόδοση του χαλκού μπορεί να βελτιωθεί για να ταιριάζει σε πολλές βιομηχανικές εφαρμογές. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω του κράματος: δημιουργώντας ένα στερεό υλικό από δύο ή περισσότερα διαφορετικά μέταλλα.  Συνδυάζοντας τον χαλκό με άλλα μέταλλα, τα κράματα που δημιουργούνται  ταιριάζουν σχεδόν σε οποιαδήποτε εφαρμογή.

Το δέντρο των κραμάτων χαλκού

Υπάρχουν περισσότερα από 400 κράματα χαλκού, το καθένα με ένα μοναδικό συνδυασμό ιδιοτήτων, για να μπορεί ταιριάζει σε πολλές εφαρμογές, διαδικασίες παραγωγής και περιβάλλοντος.

Ο καθαρός  χαλκός έχει την καλύτερη ηλεκτρική και θερμική αγωγιμότητα από  κάθε άλλο  μέταλλο του εμπορίου. Σήμερα, το παραπάνω από το μισή ποσότητα του παραγόμενου χαλκού, χρησιμοποιείται στις ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές εφαρμογές, γεγονός που τον χαρακτηρίζει  κατάλληλο τόσο για τις  ηλεκτρικές (υψηλή αγωγιμότητα) όσο και για τις μη ηλεκτρικές (μηχανική) εφαρμογές. Διαβάστε αναλυτικά.

Ορείχαλκος είναι ένας γενικός όρος για μια σειρά από τα κράματα του χαλκού – με διαφορετικούς συνδυασμούς ιδιοτήτων, συμπεριλαμβανομένης της αντοχής τους, στην κατεργασιμότητα, στην  ολκιμότητα, στην  αντίσταση τους κατά της φθοράς και της διάβρωσης, της σκληρότητας, το χρώμα, της αντιμικροβιακής δράσης, καθώς και της ηλεκτρικής και θερμικής τους αγωγιμότητας.  Διαβάστε αναλυτικά.

Ο Μπρούντζος είναι κράμα χαλκού και κασσίτερου, και ήταν το πρώτο κράμα που δημιουργήθηκε, περίπου τέσσερις χιλιάδες  χρόνια πριν.  Το σημαντικό αυτό γεγονός  έδωσε το όνομά του σε μία χρονική περίοδο «Η Εποχή του Χαλκού».  Διαβάστε αναλυτικά.

Το μέταλλο οπλικού εξοπλισμού είναι κράμα χαλκού, κασσίτερου, ψευδάργυρου και μόλυβδου και  χρησιμοποιείτε τουλάχιστον 2000 χρόνια, λόγω της ευκολίας του στην  χύτευση και την καλή του  αντοχή στη διάβρωση.  Διαβάστε αναλυτικά.

Το χαλκονικέλιο είναι ένα κράμα από  χαλκό και  νικέλιο και  έχει εξαιρετική αντοχή στη θαλάσσια διάβρωση. Η προσθήκη του νικελίου στον χαλκό δεν  βελτιώνει μόνο την αντοχή του στην διάβρωση αλλά διατηρεί και την καλή του ολκιμότητα. Διαβάστε αναλυτικά.

Το Λευκό Νικέλιο είναι ένα κράμα χαλκού, νικελίου και ψευδαργύρου και μπορεί να θεωρηθεί ως ειδικός ορείχαλκος. Έχει ασημένια εμφάνιση και όχι το μπρούτζινο τυπικό χρώμα. Διαβάστε αναλυτικά.

Το Βηρύλλιο είναι από το πιο σκληρά και ισχυρά κράματα χαλκού, και είναι επεξεργασμένο στο να δουλεύει  σε ακραίες θερμοκρασίες.  Έχει παρόμοιες μηχανικές ιδιότητες και υψηλή αντοχή με το κράμα του χάλυβα, αλλά καλύτερη αντοχή στην διάβρωση.  

Δεν υπάρχει άλλο μέταλλο που να έχει τέτοια ποικιλία σε ελκυστικά χρώματα, όπως ο χαλκός και τα κράματά του.  Το κόκκινο του χαλκού, το χρυσό του ορείχαλκου, το μπρούντζο-αλουμινίο, το σοκολατί-καφέ του μαγγανίου, η πράσινη πατίνα του χαλκού και το λαμπερό ασημένιο του λευκού νικελίου, επιτρέπει τους σχεδιαστές να εκμεταλλευτούν τον χαλκό με άπειρους τρόπους.

https://web.archive.org/web/20211105223236/https://copperalliance.gr/about-copper/copper-and-its-alloys/alloys/

Read More

Αγίων Μαρτύρων Ερμύλου και Στρατονίκου

 

Миниатюра 985 г. Минология Василия II. Константинополь. Ватиканская библиотека. Рим.

Άθλησις τῶν Αγίων Μαρτύρων Ερμύλου και Στρατονίκου .

 Μικρογραφία (Μινιατούρα) 985 μ.Χ. στό Μηνολόγιο τοῦ Βασίλειος Β '. 985 μ.Χ. Κωνσταντινούπολη. 

Τώρα εὑρίσκεται στήν Βιβλιοθήκη τοῦ Βατικανοῦ. Ρώμη

Άγιοι Έρμυλος και Στρατόνικος

Ημερομηνία εορτής: 13/01/2019 Άγιοι Έρμυλος και Στρατόνικος
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 13 Ιανουαρίου εκάστου έτους.

Ἡ σαργάνη ναῦς, Ἑρμύλῳ Στρατονίκῳ,
Κοινὸν κατάπλουν εἰς βυθὸν ποιουμένοις
Ἕρμυλον ἠδ᾿ ἑτάρον δεκάτῃ πνίξε τρίτῃ Ἴστρος.

Βιογραφία

Οι Άγιοι Μάρτυρες Έρμυλος και Στρατόνικος ζούσαν κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα της Ανατολής Λικινίου (308 - 323 μ.Χ). Ο Λικίνιος, όπως είναι γνωστό, για να ευχαριστήσει τους ειδωλολάτρες που αντιπαθούσαν τον Μέγα Κωνσταντίνο, διέταξε, περί το 320 - 322 μ.Χ., διωγμό κατά των Χριστιανών.

Ο Άγιος Έρμυλος, κατά την εκκλησιαστική τάξη, ήταν διάκονος. Όταν παρουσιάσθηκε ενώπιον του αυτοκράτορα και ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό, υποβλήθηκε σε φοβερά βασανιστήρια. Πρώτα τον μαστίγωσαν με αγκαθωτά μαστίγια. Οι φρικώδεις βασανισμοί δεν έφεραν το ποθούμενο αποτέλεσμα. Στη δεινή δε αυτή κατάσταση ευρισκόμενος ο Άγιος Έρμυλος, κλείσθηκε στην φυλακή. Μετά από λίγες μέρες καταβλήθηκε νέα προσπάθεια, για να αρνηθεί ο Μάρτυς τον Χριστό. Εκείνος απάντησε δοξολογώντας και ευχαριστώντας το Άγιο Όνομα του Κυρίου.

Μεταξύ εκείνων που παρευρίσκονταν στο μαρτύριο του Αγίου Ερμύλου, ήταν και ο φίλος του Στρατόνικος, που υπέφερε πολύ για τα παθήματά του. Μπροστά στο θέαμα του μαρτυρίου του φίλου του, ο Στρατόνικος δεν μπόρεσε να κρατήσει τους στεναγμούς και τα δάκρυά του. Αμέσως τον συνέλαβαν και τον κάλεσαν να αρνηθεί τον Χριστό. Και εκείνος ακολούθησε τον δρόμο της καλής ομολογίας του φίλου του Ερμύλου. Το μαρτύριο επεκτάθηκε και σ’ αυτόν. Τον κτύπησαν και ακολούθως τον έριξαν μαζί με τον Έρμυλο στον ποταμό Ίστρο (Δούναβη), όπου και οι δυο τους εδέχθησαν το μακάριο τέλος και έλαβαν τους στεφάνους του μαρτυρίου.

Κάποιοι Χριστιανοί που πληροφορήθηκαν τα γεγονότα, κατέβαλαν κάθε προσπάθεια, για να βρουν τα τίμια λείψανα των Αγίων. Και όταν, μετά τρεις μέρες, τα είδαν κάπου στις όχθες του ποταμού, τα παρέλαβαν και τα ενταφίασαν μαζί.

Η Σύναξη των Αγίων Μαρτύρων Ερμύλου και Στρατονίκου ετελείτο στον ευκτήριο οίκο του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, ο οποίος βρίσκεται στην περιοχή που ονομάζεται Οξεία (νησί της Προποντίδας), στη Φιρμούπολη, που ήταν κοντά στην Κωνσταντινούπολη, και «εν τοις του Σπουδαίου» κοντά στο Ορφανοτροφείο.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Δυὰς ἔνθεος, ὁμολογοῦντες, τὴν Ὑπέρθεον, πιστῶς Τριάδα, ἀνεδείχθητε πανεύφημοι Μάρτυρες, ὁ εὐκλεὴς καὶ ἀήττητος Ἔρμυλος, καὶ ὁ στερρὸς καὶ θεόφρων Στρατόνικος. Ἀλλ' ὡς σύμμορφοι, ἐν δόξῃ τὴ ὑπὲρ ἔννοιαν, αἰτήσασθε ἤμιν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Οἱ Μάρτυρες σου Κύριε, ἐν τῇ ἀθλήσει αὐτῶν, τὸ στέφος ἐκομίσαντο τῆς ἀφθαρσίας, ἐκ σοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· σχόντες γὰρ τὴν ἰσχύν σου, τοὺς τυράννους καθεῖλον· ἔθραυσαν καὶ δαιμόνων τὰ ἀνίσχυρα θράση. Αὐτῶν ταῖς ἱκεσίαις Χριστέ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τά ἄνω ζητῶν.
Ἐκ τῆς κοσμικῆς, συγχύσεως ἐφύγετε, καί πρός γαληνήν, κατάστασιν μετέστητε, μαρτυρίου αἵμασι, καί ἀσκήσεως πόνοις στεφόμενοι· ὅθεν καί ἀνεδείχθητε, Μαρτύρων καί Ὁσίων ὁμόσκηνοι. 

ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΕΡΜΥΛΟΥ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΟΝΙΚΟΥ, Συμεώντοῦ Μεταφραστοῦ, σελίδες 553-566

Read More

«Γεωγραφία Πτολεμαίου στην Ελληνική», και φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη του Βατικανού.

 

Σπάνιος «Βυζαντινός » ελληνικός Χάρτης του 15ου αιώνα 

Ένας σπάνιος Ελληνικός χάρτης της Ευρώπης του 15ου αιώνα

Read More

Χαλκίς, Παλαιοχώρι, Κοντογρίκου, Μονήν του Κολοβού εις Σιδηροκαύσαν

 

Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις/αποδείξεις

που ενισχύουν την εκδοχή

ότι

στην κορυφή του βουνού Καμήλα

ΒΡΊΣΚΕΤΑΙ

✅ το υστεροβυζαντινό/μεταβυζαντινό ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙ

και

✅ η ΚΑΘΕΔΡΑ ΤΟΥ ΚΟΛΟΒΟΥ

ως περιοχή ΚΑΚΑΒΟΣ / ΣΙΔΗΡΟΚΑΥΣΤΟΥ.

βορειότερα το ΚΟΝΤΟΓΡΙΚΟΥ (η Χωρούδα κοντά στο Ρέμα Λοτσάνικο),

και πάνω από Κασαλούπων, η Σκορίβιτζαν περιοχή στις Σκουριές

Καστέλλι στη θέση Νέπωσι του Παλαιοχωρίου Χαλκιδικής,

ως Κάστρο ή Ποταμό του Προκρέντος ή Κοπρέντου,

ως Καστέλλι ή Κάστρο ή Επίσκεψις ή Καπετανίκιω της Αραβενικειας ή Ρεβενικείας ή Ραβενίτζης

ΚΑΙ ΟΤΙ η ΒΑ Χαλκιδική είναι η περιοχή ΣΙΔΗΡΟΚΑΥΣΙΑ ....

ΌΛΑ ΑΥΤΑ ΣΤΟΥΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ...

μετά ο ΣΟΥΛΤΑΝΟΣ ΣΕΛΙΜ ΕΊΔΕ ΑΝΑΠΤΥΞΗ !!!

[μια συνέχεια της εκδοχής στην περιοχή για το που διαχρονικά (Αγραμάδες) τοποθετούνται η "Augea", η "εξ Αρνών" και η "Chalkis" των Χαρτών/Γραπτών Πηγών;] ...

όπως αναφέρει ο
ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ Κ.ΠΕΡΓΑΜΗΝΟΥ ΚΑΙ Γ.ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ [Iνδικτυώνος 4 (αντίγραφο) (1320-21)].
"... (και) το πλ(η)σ(ίον) αυτ(ού) [λί]θινον [σ]ύνορον αφίη[σι] τα [δί]καια της Ρεβενικεί(ας), παρα[λαμβάνει] τα των Κασα[λούπ(ων)], καθαρ(ώς) [π]ρ[ο(ς)] άρκτον [όρων], περπα[τεί] την ρά[χιν], ευ[ρίσκει εις] την οδ[όν την] από του Κοντογρίκου [εις το] Παλαιοχώρ(ιον) απάγουσ(αν) λίθινον [σύνορ(ον)], διέρχετ(αι) την Σκορίβιτζαν, φτάνει την κιστέρ[ναν] είτα ορμά προ(ς) βορραν, διέρχετ(αι) τ(ους) σκλήθρ(ους), ενούται τοι(ς) δικαίοις τ[ων] Λιβαδίων, απέρχετ(αι) [εις τον] Γράν[τζον] ένθα (και) αντί [συν]όρ[ου] τμήμα κίο[νος] μαρμάρινο ίσταται, αφίηση τα δίκαια των Λιβαδίων,[ε]χ[ε]ται των δικαίων της σεβά[σμιας] μονής της Λαύ[ρας], κατερχ[ετ(αι) και ει]σέρχετ(αι) εις τ(ον) ποτα[μ(όν)] τον από τ(ων) Λιβα[δί]ων κατερχόμ(εν)ων ... "
https://www.palaiochori.gr/2018/04/perihorismos-de-pergamenos-et-pharisee.html

Λεπτομέρεια από Greek Ptolemy map of Europe c. 1300. In Vatican library.

Υπάρχουν ενδείξεις για 2 τοποθεσίες (1η στα ~200m και 2η στα ~250m νοτιότερα του υποπλατώματος που περιγράφεται ως Α παρακάτω) με πιθανές πηγές που υδροδοτούσαν την εγκατάσταση αφού από εκεί πηγάζει το Ρέμα που διέρχεται από την Μεγάλη Παναγία (Σκορίβιτζαν, περιοχή ή ρυάξ στο Παλαιοχώριο της Ρεβενικείας για Π.Θεοδωρίδη) όπως επίσης Αγραμάδες.

Χρήσιμες Πηγές : 1. "Thus, the identification of places remains aproblem. Another problem that still exists is the identification of the exactgeographical location of settlements. The tax registers make no mention at allof geographical locations, since the sources make no use of any units for themeasurement of distance in order to specify the geographical location of aplace. As a result, any minor relocations of settlements are not evident inthese sources. The historian must, therefore, seek other sources or researchmethods in order to determine the geographical location of a settlement thathe/she encounters in the Ottoman sources." «Οθωμανικά φορολογικά μητρώα και γεωϊστορία», Φωκίων Κοτζαγεώργης, Επίκουρος Καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, σελ 9 2. Κολοβός Α. Ηλίας, Χωρικοί και μοναχοί στην Οθωμανική Χαλκιδική, 15ος - 16ος αιώνας, διδακτορική διατριβή,
3. "Πίνακα τοπογραφίας του Αγιορείτικού παραγωγικού χώρου" Π.Θεοδωρίδη (Κληροομία τ.13 Θεσσαλονίκη, 1981)
4. Χάρτες Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού

Αναλυτικά:
"Στην κορυφή του όρους Καμήλα (khamilo vouni στους βρετανικούς στρατιωτικούς χάρτες, Καστέλλι με 913m σε ελληνικούς) υπάρχει ένα πλάτωμα (όπως απεικονίζεται και στο χάρτη) που οροθετείται στο υψόμετρο 880m.

Εντός αυτής της οροθέτησης υπάρχουν δύο σημεία κορυφής (από αυτό προκύπτει και το ΚΑΜΗΛΑ) σε σημεία που δείχνουν βατό υπερυψωμένο υποπλάτωμα (Χωρίον, Καστέλι, Καστέλι και Χωρίον, Μονύδριον και Χωρίον, Μονή και Χωρίον) : Α) Νότιο, με υψόμετρο ~900m έως 909,79m και Β) Βορειότερα σε 500μ και υψόμετρο ~900 έως 907,83m το άλλο.

Αυτό δε (το πλάτωμα) γίνεται ακόμη μεγαλύτερο σε έκταση όταν η περίκληστη οροθετική λογική γίνει το υψόμετρο 840m, όπου σε αυτή την περιοχή υπάρχουν και εμφανή σημάδια από ερείπια κτίσματος (Πύργος, στα ΝΔ του Α σε απόσταση ~350m)

/*/

Περιοχή όπου ίδρυσε Μονή ο Ιωάννης Κολοβός (Βραχύσωμος) στην βυζαντινή περιοχή των Σιδηροκαυσείων και μετεξελίχθηκε σε "Χωρίον".

1. Καραμανίδου Άννα (1991). Ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννου Κολοβού - Ιερισσός. Βυζαντινά. τόμ.16 σ.396-399.

Ἡ μονή Κολοβοῦ εἶναι ἀπό τά πρῶτα ὀργανωμένα μοναστήρια στή Χαλκιδική. Εἶναι ἀρχαιότερη ἀπό τά μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους κατά ἕνα περίπου αἰώνα. Ἔπαιξε σπουδαῖο ρόλο, ἰδίως στά τέλη τοῦ 9ου καί στίς ἀρχές τοῦ 10ου αἰ., στήν ἀνάπτυξη τῆς Ἀθωνικῆς Πολιτείας καί ἀνακηρύχθηκε αὐτοκρατορικό Μοναστῆρι. Εἶχε μεγάλη περιουσία ἀπό τήν συγχώνευση πολλῶν Μονῶν τῆς Βόρειας Χαλκιδικῆς. Ἀπό τό 980 γίνεται μετόχι τῆς Μονῆς Ἰβήρων. Τό 1329 ἦταν ἤδη σέ ἐρειπιώδη κατάσταση. 
https://www.palaiochori.gr/2022/11/blog-post_28.html 

Αυτή η πληροφορία που λέει ότι μετά το 980 γίνεται μετόχι της Μονής Ιβήρων είναι άλλη μια ισχυρή ένδειξη αφού και σήμερα υφίσταται σε ένα μεγάλο τμήμα του βουνού πέριξ της Πιάβιτσας και του Κακαβου ως Μετόχι της Μονής Ιβήρων.
Είναι το Μοναστηριακό δάσος Νταμπίζ (> 937,728 στρεμμάτων) στα γεωγραφικά όρια του σημερινού Νεοχωρίου Χαλκιδικής όπου διέρχεται και το Ρέμα Λοτσάνικο. / Νταμπίζ : dab-iz με (σλαβο)μακ. dab «βελανιδιά» και αλβ. (υποκοριστικό;) επίθημα -iz όπως στο αλβ. kurr-iz. [πηγή: smerdaleos] / 937,728 στρεμμάτων, που με αναγκαστική απαλλοτρίωση χωρίς να προσφύγει η Μονή στο ΣΤΕ για ακύρωση, είναι ... ο χώρος απόθεσης που θα δέχεται 23.500.000 τόνους βιομηχανικών αποβλήτων εμπλουτισμού από το μεταλλείο των Σκουριών.

/*/

* Κάκαβος : α) Παραφθορά στο λατινικό Άκβα (Acqua) λόγω των πολλών υδάτων εκ των πηγών που την περιβάλλουν. (σλαβικής καταγωγής;). 
β) όρος αυτός έχει την ίδια ετυμολογία με τη σούπα κακαβιά, εν τέλει από το αρχαιοελληνικό κακκάβη «τρίποδη χύτρα» (συνέχισε ως ουδέτερο *κακκάβιον > κακκάβι). [πηγή: smerdaleos],
γ) με βάση την εκδοχή β η ΠΑΛΙΑ ΚΑΘΕΔΡΑ ΤΗΣ ΚΟΛΟΒΟΥ που εντοπίζει ο Θεοδωριδη Π. μιλά ο Σμυρνάκης και αναφέρει η Καραμανίδου Α.

* Τζέρνη - Μάλλον από το πρωτοσλαβικό επίθετο *čĭrnŭ «μαύρος», πρβ. βουλγ. Černi Vrăχ «Μαύρη Κορυφή» και σρβ/κρ. Crna Gora «Μαυροβούνιο».

* Γραδίτσα «οχυρωμένο λόφο» = «Καστράκι» (βλ. νοτιοσλαβ./OCS gradъ «κάστρο» + υποκορ. -ica).

Μάλλον δεν υπάρχει θηλυκό νοτιοσλαβικό τοπωνύμιο *Grad-ica, νομίζω πως η κατάληξη -ίτσα μάλλον προέκυψε από παραφθορά του σλαβικού τοπωνυμίου από μεταγενέστερη μη σλαβική γλώσσα. Οι συνήθεις σλαβικοί τύποι είναι το αρσενικό υποκοριστικό *gord-ĭcĭ (βλ. Γαρδίκι και Graz Αυστρίας) και το ουδέτερο *gord-išče (ή «μεγάλο κάστρο» ή «παλιόκαστρο, ερειπωμένο κάστρο»).
Νοτιοσλαβικοί απόγονοι του *gord-ĭcĭ:
βουλγ., μακ. και σλοβεν. gradec
σρβ./κρ. gradac
Νοτιοσλαβικοί απόγoνοι του *gord-išče: Gradište και Gradišče (βλ. Gradisca d’Isonzo στα σύνορα Ιταλίας-Σλοβενίας = σλοβεν. Gradišče ob Soči).
Δυτικοσλαβικός κλάδος:
Οι Χουσίτες Τσέχοι Θαβωρίτες (περ. 1420) έκαναν κέντρο τους το παλιό/ερειπωμένο κάστρο Hradiště, το οποίο μετονόμασαν σε Θαβώρ (Tábor).
Tábor was initially called Hradiště hory Tábor (“fortified settlement of the Tábor mountain”). … In around 1270, a short-lived settlement called Hradiště (meaning “gord”) was founded, which was destroyed most likely in a rebellion against King Ottokar II of Bohemia in 1276.
ανατολικοσλαβικός κλάδος: *gord-išče > gorod-išče (βλ. τοπωνύμια Gorodišče Ρωσίας, Horodyšče Ουκρανίας κλπ).  [πηγή: smerdaleos]

Το τοπωνύμιο Gradec είναι σχετικά κοινό στη Σλοβενία ​​και προέρχεται από το σλοβενικό κοινό ουσιαστικό gradec «μικρός περιφραγμένος οικισμός» (το οποίο μόλις αργότερα ανέπτυξε τη σύγχρονη έννοια «κάστρο, κάστρο»). [Snoj, Marko. 2009. Etimološki slovar slovenskih zemljepisnih imen . Ljubljana: Modrijan and Založba ZRC, σελ. 149.]

Ωστόσο, ο γλωσσολόγος Anton Breznik (1881–1944) πρότεινε ότι σε αυτή την περίπτωση το όνομα προέρχεται από το σλοβενικό ουσιαστικό grod «rib, ridge», αναφερόμενος στη θέση του οικισμού σε μια κορυφογραμμή. [Simonič, Ivan. 1935. "Kočevarji v luči krajevnih in ledinskih imen." Glasnik Muzejskega društva za Slovenijo 16: 61–81 και 106–123, πίν. 63.] Το γερμανικό όνομα Grodetz προέρχεται από το σλοβενικό όνομα. [Petschauer, Erich. 1980. «Die Gottscheer Siedlungen – Ortsnamenverzeichnis». Στο Das Jahrhundertbuch der Gottscheer(σελ. 181–197). Klagenfurt: Leustik.]

* Γραντζόν: Ίσως από το πρωτοσλαβικό *granica «σύνορο». [πηγή: smerdaleos]

* Στανούλα Μέγαν και Αγγράμαδες 

* Καρατζάς: το ζαρκάδι (τουρκικά: karaca)

* Λοτσάνικο : επίθετο «Λο[ν]τσάνικο» κρύβεται το πρωτοσλαβικό εθνικό *Lǫčane «Λιβαδίτες/Κοιλαδίτες» (PSlav *lǫk-a «λιβάδι, κοίλωμα που μαζεύει νερό» + *-jane «-ίτες»), πρβ σρβ/κρ. Lučane/Lučani, πολ. Łączany, τσεχ. Lučany κλπ  [πηγή: smerdaleos]

* Πιάβιτσα : Βλ. σρβ./κρ. pijavica και το τοπωνύμιο Pjavice της Σλοβενίας. Ο πρωτοσλαβικός όρος *pьjavica/*pьjavъka σημαίνει «βδέλλα» και «ρουφήχτρα» (νερού). [πηγή: smerdaleos]

* ρέμα το [réma] Ο48 : μικρός χείμαρρος με ανώμαλη κοίτη και ορμητική ροή· 

* Λέσκα: Πίσω από τα εν Ελλάδι τοπωνύμια Λέσκα ή Λιάσκα (ή Λιασκοβέτσι κλπ.) κρύβεται ο πρωτοσλαβικός όρος *lěska «φουντούκι». Ο ίδιος όρος κρύβεται πίσω από το τοπωνύμιο «Λεστινίτσα» της ταινίας Η κυρά μας η μαμή (PSlav *Lěšč-ĭnica > νοτιοσλαβ. Lešnica «Φουντουκότοπος»).  Παρεμφερή τοπωνύμια είναι τα Leskovica, Leskovec/Leskovac, Leskovik κλπ. [πηγή: smerdaleos]

* Σλίπιστον : Πίσω από το επίθημα -ιστον πολύ πιθανόν κρύβεται το πρωτοσλαβικό ουδέτερο επίθημα *-išče > -ište, το θέμα Σλιπ- ?. Θυμίζει το ρωσικό τοπωνύμιο Stolb-išče που είναι παράγωγο του πρωτοσλαβικού όρου *stŭlbŭ/stŭlpŭ «στύλος, πύργος» (πρβ. OCS stlŭpĭnikŭ > ρωσ. stolpnik «στυλίτης»). [πηγή: smerdaleos]

* Καμένα (δίκαια Ξηροποτάμου, ο Θεοδωρίδης το αναφέρει ως χωρίον το οποίο βορειότερα είχαν σιδηροακυσείαν και κατοίκους "καλυβίτες", πιθανολογεί δε ότι είναι το μετόχι Οζολιμνου Καταμονή στα Δεβελίκεια. Πιθανώς από το παλιό σλαβικό όνομα Kamenica «Πέτρινος (ποταμός)» (PSlav *kamy/kamen- «πέτρα» + *-ica) διατηρήθηκε στην εγχώρια και τις γειτονικές σλαβικές γλώσσες: άνω σορβικό Kamjenica (rěka), τσεχικό Kamenice (řeka) κλπ.

* Αγραμάδες Το Ιστορικό λεξικό της Ακαδημίας Αθηνών γράφει « Η αγραμαδα στο Παγγαίο και την Χαλκιδική, εκ του Ενετικού agramam = κροσσωτόν Σημαίνει στο Παγγαίο περίβολος αγρού, κήπου, οικία κλπ ενώ στην Χαλκιδική = σωρός μικρών λίθων.»
Στο Βουλγάρικο ετυμολογικό λεξικό αναφέρεται « grămadă = μεγάλος σωρός αλλά και φραγμένο μέρος σε ποτάμια, όπου τον χειμώνα ψαρεύουν. Συναντάται και ως Τοπωνύμιο. Η λέξη υπάρχει σε όλες τις σλαβικές γλώσσες και στα ρουμάνια, αλβανικά και ελληνικά». "
https://www.palaiochori.gr/2018/03/blog-post_67.html?fbclid=IwAR0YJ34_WfjjgEW_tW3jXEmh-FP7JUBXKOtlbc0lLVdtI4kjgG-pgfJWh_o

Καστέλλι/Περιοχή ως Χωρούδα στα ΒόρειοΑνατολικά των Σκουριών Κοντός + Γραικός (δλδ Μουζάς), «Γραικοί» εννοούνται οι («βυζαντινοί») Ρωμαίοι {smerdaleos}

/*/

4. Το χωριό «του Κοντογρίκου

Βορείως της Ιερισσού αναφέρεται ένα χωριό «τοῦ Κοντογρίκου». Το όνομα του χωριού είναι υβριδικό επώνυμο-παρατσούκλι στην γενική (ὁ Κοντόγρικος > τοῦ Κοντογρίκου) που έχει σχηματιστεί με το ελληνικό επίθετος «κοντός» και το σλαβικό εξώνυμο grĭkŭ = «Γραικός» (= ελληνόφωνος).
Με άλλα λόγια, ο «Κοντόγρικος» ήταν κάποιος κοντός ελληνόφωνος που ζούσε σε δίγλωσσο περιβάλλον, απ΄όπου απέκτησε το υβριδικό παρατσούκλι «κοντός Γρικός» (βλ. ΓΡΙΚΟΙ, ΓΡΙΚΙΣΤΙ στην πρωτοβουλγαρική επιγραφή Τσαταλάρ). Διαβάστε/ακούστε εδώ τον Franco Crevatin για το πως προκύπτουν αυτά τα παρατσούκλια.

smerdaleos , Μερικά σλαβικά τοπωνύμια πέριξ της Ιερισσού :

https://smerdaleos.wordpress.com/2020/11/10/%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%83%CE%BB%CE%B1%CE%B2%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%84%CE%BF%CF%80%CF%89%CE%BD%CF%8D%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%AD%CF%81%CE%B9%CE%BE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B9%CE%B5/comment-page-1/

/*/

/*/

/*/

Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις/αποδείξεις που ενισχύουν την εκδοχή
ότι στην κορυφή του βουνού Καμήλα
ΒΡΊΣΚΕΤΑΙ το υστεροβυζαντινό/μεταβυζαντινό ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙ και η ΚΑΘΕΔΡΑ ΤΟΥ ΚΟΛΟΒΟΥ ως περιοχή ΚΑΚΑΒΟΣ, ΣΙΔΗΡΟΚΑΥΣΤΟΥ,
βορειότερα το ΚΟΝΤΟΓΡΙΚΟΥ (η Χωρούδα κοντά στο Ρέμα Λοτσάνικο) Σκοροβίζα η περιοχή Σκουριές (μια συνέχεια της εκδοχής στην περιοχή για το που διαχρονικά τοποθετούνται η "Augea", η "εξ Αρνών" και η "Chalkis" των Χαρτών/Γραπτών Πηγών;) ... η ΒΑ Χαλκιδική είναι η περιοχή ΣΙΔΗΡΟΚΑΥΣΙΑ ....

Καθέδρα των Γερόντων, Ιερά Μονή Κολοβού

Σμυρνάκης 1903, στην σελ. 23 το "αραχάιον του Κολοβού στα όρια Άθω και Ιερισσού

Read More