Χωρίς Υπουργό η δεξιά στην Χαλκιδική μετά την μεταπολίτευση!

Μια πολύ σημαντική έρευνα που έχουμε ξεκινήσει εδώ και καιρό στο «Θέμα» της Χαλκιδικής δημοσιεύεται σήμερα για πρώτη φορά στην Χαλκιδική και αφορά τους βουλευτές της Χαλκιδική, από το 1974 έως σήμερα , που έλαβαν υπουργική θέση.

Πιο συγκεκριμένα, τα αποτελέσματα της έρευνας μάς παρουσίασαν πως η Χαλκιδική για την ΝΔ μοιάζει με «απόρθητο  οχυρό» καθώς και στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές αλλά και στις ευρωεκλογές η ΝΔ αναδείχθηκε πρώτο κόμμα στην Χαλκιδική με σημαντική διαφορά από ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ.

Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία που συγκεντρώσαμε, η ΝΔ σε περιπτώσεις βουλευτικών εκλογών , αναδεικνύεται πρώτο κόμμα στην Χαλκιδική ,στις 13 από τις 15 συνολικά εκλογικές αναμετρήσεις, με διαφορά κατά μέσο όρο στις 11,17 ποσοστιαίες μονάδες από το ΠΑΣΟΚ. Αντιθέτως, το ΠΑΣΟΚ στην Χαλκιδική έχει πάρει την πρώτη θέση μόνο στις βουλευτικές εκλογές του ’93 και του ’09.

Ωστόσο, το γεγονός αυτό δεν «συγκινεί» την Συγγρού, μέχρι και σήμερα, καθώς μετά την μεταπολίτευση δεξιός βουλευτής από την Χαλκιδική δεν έχει λάβει την θέση Υπουργού ή Υφυπουργού.

Αντίθετα, απ’ τα υπουργικά «σαλόνια» πέρασαν αρκετοί Χαλκιδικιώτες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Πιο αναλυτικά, υπουργικές θέσεις από το 1974 έως σήμερα έλαβαν οι εξής βουλευτές από την Χαλκιδική:

1)      Χρήστος Πάχτας: Εξελέγη Βουλευτής Χαλκιδικής με το ΠΑΣΟΚ το 1989 και επανεξελέγη το 1990, 1993, 1996 και 2000. Διετέλεσε Υφυπουργός Βιομηχανίας στο διάστημα 1993-1994 και Υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας στο διάστημα 1996-2004.

2)      Ιωάννης Δριβελέγκας: Εκλέγεται Βουλευτής Χαλκιδικής με το ΠΑΣΟΚ από το 1993, έως το 2009. Διετέλεσε Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων από τον Ιούνιο του 2011 έως τον Μάιο του 2012 επί κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου και Λουκά Παπαδήμου. Από τις 9 Ιουλίου του 2013 έως και σήμερα διατηρεί την θέση του Ε’ Αντιπροέδρου στην Βουλή ύστερα από την εκλογή του από την Ολομέλεια του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

Τα παραπάνω συμπεράσματα προκύπτουν από τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από το 1974 έως το 2012 τα οποία σας παρουσιάζουμε παρακάτω:

1.            Αποτελέσματα εθνικών εκλογών 1974:

ΝΔ:66,49%-2 έδρες

ΕΚ-ΝΔ:16,47 %-1 έδρα

2.            Αποτελέσματα εθνικών εκλογών 1977:

ΝΔ:52,82%-2 έδρες

ΠΑΣΟΚ:25,81 %-1 έδρα

3.            Αποτελέσματα εθνικών εκλογών 1981:

ΠΑΣΟΚ:45,97%-2 έδρες

ΝΔ:45,85%-1 έδρα

4.            Αποτελέσματα εθνικών εκλογών 1985:

ΝΔ: 47,82%-2 έδρες

ΠΑΣΟΚ:44,7 %-1 έδρα

5.            Αποτελέσματα εθνικών εκλογών 1989 (Ιούνιος):

ΝΔ:50%-2 έδρες

ΠΑΣΟΚ:39,24%-1 έδρα

6.            Αποτελέσματα εθνικών εκλογών 1989 (Νοέμβριος):

ΝΔ:51,57%-2 έδρες

ΠΑΣΟΚ:40,44%-1 έδρα

7.            Αποτελέσματα εθνικών εκλογών 1990:

ΝΔ: 52,53%-2 έδρες

ΠΑΣΟΚ:39,18%-1 έδρα

8.            Αποτελέσματα εθνικών εκλογών 1993:

ΝΔ:44,93%-1 έδρα

ΠΑΣΟΚ:45,09%-2 έδρες

9.            Αποτελέσματα εθνικών εκλογών 1996:

ΝΔ: 44,52 % -33.175 ψήφοι- 2 έδρες

ΠΑΣΟΚ: 38,75%-28.875 ψήφοι – 1 έδρα

10.          Αποτελέσματα εθνικών εκλογών 2000:

ΝΔ:50,05% -38.630 ψήφοι-2 έδρες

ΠΑΣΟΚ:40.53%-31.286-1 έδρα

11.          Αποτελέσματα εθνικών εκλογών 2004:

ΝΔ: 52,12%-42.486 ψήφοι-2 έδρες

ΠΑΣΟΚ:37,78%-30.767 ψήφοι-1 έδρα

12.          Αποτελέσματα εθνικών εκλογών 2007:

ΝΔ: 46,37%-38.239 ψήφοι -2 έδρες

ΠΑΣΟΚ:38,11%-31.429 ψήφοι-1 έδρα

13.          Αποτελέσματα εθνικών εκλογών 2009:

ΝΔ:40,47 %-31.894  ψήφοι -1 έδρα

ΠΑΣΟΚ:41,02%-32.325 ψήφοι-2 έδρες

14.          Αποτελέσματα εθνικών εκλογών Μαΐου 2012:

ΝΔ:23,16%-16.354 Ψήφοι-1 έδρα

ΠΑΣΟΚ:15,83%-11.181 Ψήφοι-1 έδρα

ΣΥΡΙΖΑ:14,51%-10.245 Ψήφοι-1 έδρα

15.          Αποτελέσματα εθνικών εκλογών Ιουνίου 2012:

ΝΔ:34,90%-24.211 ψήφοι-1 Έδρα

ΠΑΣΟΚ:14,64%-10.156 Ψήφοι-1 έδρα

ΣΥΡΙΖΑ:22,48%-15,596 ψήφοι-1 Έδρα

Κλείνοντας, αξίζει να θυμηθούμε ποιοι εκλέχθηκαν Βουλευτές στην Χαλκιδική από την μεταπολίτευση έως και σήμερα:

1974

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΑΜΟΣ (ΝΔ)

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ (ΝΔ)

ΤΣΙΟΥΠΛΑΚΗΣ ΚΩΣΤΑΣ (ΝΔ)

1977

ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΟΥΠΛΑΚΗΣ (ΝΔ)

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΑΜΟΣ (ΝΔ)

ΘΑΝΑΣΗΣ ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ (ΠΑΣΟΚ)

1981

ΘΑΝΑΣΗΣ ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ (ΠΑΣΟΚ)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΝΟΣ (ΠΑΣΟΚ)

ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΟΥΠΛΑΚΗΣ (ΝΔ)

1985 (με λίστα)

ΘΑΝΑΣΗΣ ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ (ΠΑΣΟΚ)

ΛΑΖΑΡΟΣ ΜΠΟΥΛΑΚΗΣ (ΠΑΣΟΚ)

ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΟΥΠΛΑΚΗΣ (ΝΔ)

1989 - 1990 (και στις τρείς εκλογικές αναμετρήσεις)

ΒΑΡΣΑΜΗΣ ΓΙΟΒΑΝΟΥΔΑΣ (ΝΔ)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΡΔΑΡΙΝΟΣ (ΝΔ )

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΧΤΑΣ (ΠΑΣΟΚ)

1993

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΧΤΑΣ (ΠΑΣΟΚ)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΡΙΒΕΛΕΓΚΑΣ (ΠΑΣΟΚ)

ΒΑΡΣΑΜΗΣ ΓΙΟΒΑΝΟΥΔΑΣ (ΝΔ)

1996

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΧΤΑΣ (ΠΑΣΟΚ)

ΒΑΡΣΑΜΗΣ ΓΙΟΒΑΝΟΥΔΑΣ (ΝΔ)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΠΑΣ (ΝΔ)

2000

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΧΤΑΣ (ΠΑΣΟΚ)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΠΑΣ (ΝΔ)

ΑΘΗΝΑΙΟΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ (ΝΔ)

2004

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΑΓΙΩΝΑΣ (ΝΔ)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΠΑΣ (ΝΔ )

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΡΙΒΕΛΕΓΚΑΣ (ΠΑΣΟΚ)

2007

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΑΓΙΩΝΑΣ (ΝΔ)

ΑΘΗΝΑΙΟΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ (ΝΔ )

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΡΙΒΕΛΕΓΚΑΣ (ΠΑΣΟΚ)

2009

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΡΙΒΕΛΕΓΚΑΣ (ΠΑΣΟΚ)

ΑΡΓΥΡΗΣ ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ (ΠΑΣΟΚ)

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΑΓΙΩΝΑΣ (ΝΔ) 

Άρθρο του Πολυχρόνη Κασίδη για την εβδομαδιαία εφημερίδα της Χαλκιδικής «Θέμα»

http://www.meapopsi.gr/2014/09/blog-post_64.html

Read More

Τσιουπλάκης Ελ. Κωνσταντίνος

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82_%CE%A4%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%80%CE%BB%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82

Θητεία στο Κοινοβούλιο, Βουλή των Ελλήνων.

https://www.hellenicparliament.gr/Vouleftes/Diatelesantes-Vouleftes-Apo-Ti-Metapolitefsi-Os-Simera/?MpId=f5f09893-9899-45a1-bad9-1a4d9ac84372

  Αγροτικό συλλαλητήριο Θεσσαλονίκης 1982 πρώτο μηχανοκίνητο μπλόκο αγροτών

 

Υλικό :  Γεώργιος Αλέξανδρος Κ. Τσιουπλάκης

Read More

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Νικόλαος Α' ο Μυστικός

Ο τσάρος Συμεών Α΄ ο Μέγας της Βουλγαρίας προ των πυλών της Κωνσταντινουπόλεως και ο Πατριάρχης Νικόλαος Α΄ ο Μυστικός. Tsar Simeon the Great before the gates of Constantinople, «Bulgarien vom Beginn seines staatlichen Bestandes bis auf unsere Tage», 1917, Nikolai Pavlovic (1835-1894)

Ο πατριάρχης Νικόλαος Α' ο Μυστικός καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια της Κάτω Ιταλίας.
Γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη το έτος 852. Μαθήτευσε δίπλα στον Φώτιο, του οποίου ήταν και συγγενής.
Ήταν συμμαθητής με τον αυτοκράτορα Λέοντα τον Σοφό και διετέλεσε προσωπικός σύμβουλος του.

Το 901 έγινε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.
Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του αναδιοργανώθηκαν τα «Θέματα» και το Οικουμενικό Πατριαρχείο περιελάμβανε 624 Μητροπόλεις και επισκοπές.
Σύντομα ο Νικόλαος ήρθε σε σύγκρουση με τον Αυτοκράτορα Λέοντα, καθώς αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον τέταρτο γάμο του με την ερωμένη του Ζωή Καρβονωφίνα, φθάνοντας στο σημείο να τον αφορίσει, καθαιρώντας και τον ιερέα που είχε τελέσει το μυστήριο.

Κατόπιν αυτών, το 907 εξαναγκάστηκε σε παραίτηση και περιορίσθηκε στη Μονή των Γαλακρηνών.
Ο Αυτοκράτορας όμως πριν τον θάνατό του συμφιλιώθηκε με τον Νικόλαο, τον οποίο και επανέφερε στον πατριαρχικό θρόνο το 912.

Μετά το θάνατο του διαδόχου του Λέοντα, Αλεξάνδρου, διορίστηκε επίτροπος, μαζί με άλλους τέσσερις, του ανήλικου Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄ του Πορφυρογέννητου.

Απεβίωσε στις 11 Μαΐου 925 και ετάφη στη Μονή Γαλακρηνών.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο και τιμά τη μνήμη του στις 16 Μαΐου.

Read More

Γιγαντομαχία

Η Γιγαντομαχία δεν είναι γνωστή από τον Όμηρο ή τον Ησίοδο. Ο Ησίοδος μόνο διασώζει τον μύθο της γέννησης τους των Γιγάντων (Θεογονία 184-187), ενώ όλες οι υπόλοιπες πληροφορίες αντλούνται κυρίως από τον Πίνδαρο και τον Απολλόδωρο.

Όταν ο Κρόνος έκοψε τα γεννητικά όργανα του πατέρα του, Ουρανού, το αίμα από την πληγή του θεού γονιμοποίησε ξανά τη Γαία. Από την ιδιότυπη αυτή ένωση γεννήθηκαν οι Ερινύες, οι Νύμφες των μελιών (και γενικά οι θεότητες που συνυπάρχουν με τα δέντρα) και οι Γίγαντες. [1] Ως τόπος γέννησης των τελευταίων αναφέρονται οι Φλέγρες. Ο Πίνδαρος ονομάζει Φλέγρας πεδίον το μέρος, όπου διεξήχθηκε ο αγώνας ανάμεσα στους Ολύμπιους θεούς και τους Γίγαντες (Ν. 1. 100).

[…] η Γη, αγανακτισμένη για την τύχη των Τιτάνων [ο Δίας τους είχε ρίξει στον Τάρταρο], γέννησε από τον Ουρανό τους Γίγαντες, τεράστιους και ανίκητους, φοβερούς στην όψη, με πυκνά, πλούσια και μακριά μαλλιά και γένια και με λέπια φιδιού στα πόδια. Μερικοί λένε ότι γεννήθηκαν στις Φλέγρες, άλλοι πάλι στην Παλλήνη. Αυτοί εξακόντιζαν στον ουρανό πέτρες και φλεγόμενες δρυς. Απ’ όλους τους διέφερε ο Πορφυρίωνας και ο Αλκυονέας, που παρέμενε αθάνατος, όσο πολεμούσε στη γη που γεννήθηκε. Αυτός έδιωξε και τις αγελάδες του Ήλιου από την Ερύθεια. Στους θεούς δόθηκε σαφής χρησμός ότι κανένας τους δεν θα μπορούσε να σκοτώσει τους Γίγαντες, και ότι θα μπορούσαν να τους εξοντώσουν αν κάποιος θνητός συμμαχούσε μαζί τους. Όταν το πληροφορήθηκε η Γη, αναζήτησε ένα βοτάνι, για να μη σταθεί δυνατό να εξολοθρευτούν από κανένα θνητό. Αλλά ο Δίας απαγόρευσε στην Ηώ, στη Σελήνη και στον Ήλιο να φέγγουν και πρόλαβε αυτός και έκοψε το βοτάνι· με τη μεσολάβηση μάλιστα της Αθηνάς εξασφάλισε για σύμμαχο τον Ηρακλή. Και εκείνος σημάδεψε με το τόξο του πρώτα τον Αλκυονέα· αλλά πέφτοντας αυτός στη γη, ξανάβρισκε τις δυνάμεις του· με τη συμβουλή όμως της Αθηνάς ο Ηρακλής τον τράβηξε έξω από την Παλλήνη. 2 Και εκείνος λοιπόν με αυτόν τον τρόπο πέθανε. Ο Πορφυρίωνας πάλι, την ώρα της μάχης με τον Ηρακλή, όρμησε και στην Ήρα. Γιατί ο Δίας του ξύπνησε πόθο ερωτικό για τη θεά, η οποία, καθώς αυτός τις ξέσκιζε τα πέπλα θέλοντας να τη βιάσει, έβαλε τις φωνές καλώντας σε βοήθεια· και καθώς ο Δίας τον κατακεραύνωσε, ο Ηρακλής τον σκότωσε με το τόξο του. Όσο για τους υπόλοιπους, ο Απόλλωνας χτύπησε με τα βέλη του το αριστερό μάτι του Εφιάλτη και ο Ηρακλής το δεξιό· τον Εύρυτο τον σκότωσε ο Διόνυσος με τον θύρσο, τον  Κλυτίο η Εκάτη με δαυλούς, τον Μίμαντα ο Ήφαιστος που τον χτύπησε με πυρακτωμένο σίδερο. Η Αθηνά με τη σειρά της, καθώς ο Εγκέλαδος το έσκαγε, έριξε επάνω του το νησί της Σικελίας, ύστερα έγδαρε τον Πάλλαντα και με το δέρμα του προστάτευε το σώμα της την ώρα της μάχης. Ο Πολυβώτης, κυνηγημένος μεσοπέλαγα από τον Ποσειδώνα, φθάνει στην Κω· και ο Ποσειδώνας έκοψε ένα κομμάτι του νησιού, που ονομαζόταν Νίσυρος, και το έριξε επάνω του. Ο Ερμής, φορώντας στην μάχη τη δερμάτινη περικεφαλαία του Άδη, σκότωσε τον Ιππόλυτο, η Άρτεμη τον +Γρατίωνα+, οι Μοίρες πολεμώντας με χάλκινα ρόπαλα, σκότωσαν τον Άγριο και τον Θόωνα, τους υπόλοιπους τους χτύπησε ο Δίας με κεραυνούς και τους εξόντωσε· και σε όλους εξαπέλυε τα βέλη του ο Ηρακλής και τους αποτελείωνε. (Απολλόδ. 1.7.1.)

Οι Φλέγρες, που αναφέρονται ως τόπος γέννησης των Γιγάντων και σύγκρουσης ανάμεσα σε αυτούς και τους Ολύμπιους, είναι το αρχαίο όνομα της Παλλήνης όπου κατοικούσαν οι Κρουσαίοι, Θράκες και σύμμαχοι των Τρώων, τους οποίους συνάντησε ο Αινείας φεύγοντας από την Τροία. [Χάρτης 1] Επομένως, ό,τι γνωρίζουμε από τις πηγές για την προϊστορική φάση της χερσονήσου, την περίοδο που έφερε το όνομα Φλέγρα (περίοδο της Φλέγρας), είναι η Γιγαντομαχία, οι Κρουσαίοι, οι σχέσεις με την Τροία.

Αν λάβουμε υπόψη μας τις απόψεις που έχουν διατυπωθεί για την ετυμολογία των λέξεων Φλέγρες και Παλλήνη και που τις συνδέουν με την ηφαιστειώδη φύση του τόπου (Φλέγρες), με γεωλογικές αναστατώσεις και με την παλλόμενη από τους σεισμούς γη (Παλλήνη), τότε θα προτείναμε μια φυσιοκρατική - κοσμογονική ερμηνεία του μύθου των Γιγάντων, τους οποίους θα εκλαμβάναμε ως χθόνια στοιχεία που προκαλούν μετεωρολογικά φαινόμενα, σεισμούς, ηφαιστειακή δράση, θύελλες, τυφώνες, ξηρασίες, πυρκαγιές, ρήγματα στον φλοιό της γης και γενικά αναστατώσεις της γης (εξ ου και τα ονόματα των Γιγάντων –Εγκέλαδος, Ερυσίχθων, Χθονόφυλος, Πάλλαντας κτλ).

Από την άλλη, ο Όμηρος υποδεικνύει μια περισσότερο ιστορική ερμηνεία. Στην Οδύσσεια (η 56-60) οι Γίγαντες είναι μυθικός λαός, αγχίθεοι (γένος μεταξύ θεών και ανθρώπων –γεννιούνται από τη γη αλλά από το αίμα του Ουρανού) και υπέρθυμοι(θρασείς και αυθάδεις). Στην ομηρική παράδοση στηρίζονται συγγραφείς, όπως ο Θεαγένης (ύστερα ελληνιστικά χρόνια[;]), την άποψη του οποίου διασώζει ο Στέφανος Βυζάντιος (λ. Παλλήνη), ο οποίος προτείνει μια «ευημεριστική» (εκλογικευμένη, «ιστορικοποιημένη») ερμηνεία. Σύμφωνα με αυτήν οι κάτοικοι της Φλέγρας, οι Γίγαντες, ήταν μισάνθρωποι. Αυτούς κυνήγησε και τιμώρησε ο Ηρακλής. Στη διάρκεια της μάχης έπεσαν κεραυνοί και ξέσπασαν τυφώνες, ἀφ’ ὧν ἡ τῶν Θεῶν μάχη πρὸς αὐτοὺς μεμυθολόγηται. Την άποψη αυτή παραδίδει και ο Στράβων σε απόσπασμα του 7ου βιβλίου του (αρ. 25).

Γιγαντομαχία και Τιτανομαχία υπηρετούν την ιδέα της διαμόρφωσης του κόσμου μέσα από συγκρουόμενες φυσικές δυνάμεις, χωρίς όμως να αποκλείεται –κάθε άλλο μάλιστα– μια περισσότερο ιστορική ερμηνεία: η σύγκρουση γηγενών κατοίκων με λαούς που μετακινούνται και διεκδικούν με τη βία την εγκατάσταση σε τόπους ήδη κατοικημένους, και ο σταδιακός «εξελληνισμός» των περιοχών.

[1] Από την ίδια πράξη αποκοπής γεννήθηκε η Αφροδίτη -από τα γεννητικά όργανα του θεού που έπεσαν στη θάλασσα. Αφροδίτη είναι η γεννημένη από τα κύματα ή από το σπέρμα του θεού.

Read More

Βοττιαία

Η Βοττιαία ήταν η τρίτη κατά σειρά περιοχή που ενσωματώθηκε στο Μακεδονικό βασίλειο. Η ονομασία της οφείλεται στους αρχαίους κατοίκους της, τους Βοττιαίους, οι οποίοι αναγκάστηκαν μετά τη μακεδονική κατάκτησή της να μεταναστεύσουν στη Χαλκιδική, στα περίχωρα της Ολύνθου, στην περιοχή που ονομάστηκε Βοττική. Τα όρια της Βοττιαίας είναι ασαφή. Φαίνεται πως εκτεινόταν ΒΑ της Ημαθίας σε όλη τη βαλτώδη πεδινή περιοχή μεταξύ των ποταμών Λουδία, Αλιάκμονα και Αξιού, δηλαδή την περιοχή γύρω από τη λίμνη των Γιαννιτσών.[1] Ιστορικές πόλεις της Βοττιαίας ήταν: η Άλωρος, η Πέλλα η οποία καθιερώθηκε από τον Αρχέλαο ως νέα πρωτεύουσα της Μακεδονίας, οι Αιγές πρώτη πρωτεύουσα, η Αταλάντη, Γορτυνία, Κύρρος, Μίεζα, Ιχναί, Σκύδρα, Έδεσσα κ.ά. Ο Στράβωνας[2] αναφέρει παράδοση της εποχής του κατά την οποία Κρήτες, με ενδιάμεσο σταθμό τη Σικελία, κατέλαβαν την περιοχή με το όνομα Βoττιαίοι, από τον οικιστή τους Βόττωνα. Η εκδοχή αυτή είναι αποδεκτή από σύγχρονους ερευνητές όπως ο N. Hammond, στη βάση σχετικών αρχαιολογικών ευρημάτων, αν και άλλοι ιστορικοί θεωρούν τους Βοττιαίους είτε βαρβαρικό φύλο θρακικής προέλευσης είτε ελληνικό που εκδιώχθηκε από τους Μακεδόνες[3][4]. ↑ Barrington Atlas of the Greek and Roman World, Princeton University Press, 2000, ISBN 0-691-03169-X, χάρτης 50, B3. Βλ. επίσης Ηρόδοτος, Βιβλίο 7 (Πολύμνια), 123.3 ↑ Στράβων, Γεωγραφικά, 6.3.2 και 7.7.12 (αρχαίο κείμενο) ↑ "The Bottiaians and their poleis by Pernille Flensted-Jensen - Studies in the ancient Greek polis" Mogens Herman Hansen, Kurt A. Raaflaub, Σελίδες 109 -110, ISBN 3515067590 (1995) ↑ The Cambridge ancient history, Volume 3, Part 3 By Cambridge University Press σελίδες276 & 650 ISBN 0521227178

Read More

Βρασίδας, Σπαρτιάτης στρατηγός

Λάρναξ στρατηγού Βρασίδα, Αρχαιολογικό Μουσείο Αμφιπόλεως Σερρών

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B4%CE%B1%CF%82#/media/File:%CE%9B%CE%AC%CF%81%CE%BD%CE%B1%CE%BE_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%8D_%CE%92%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B4%CE%B1.JPG

Επιφανής Σπαρτιάτης στρατηγός που διακρίθηκε στον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Το 431 π.Χ., πρώτο έτος του Πολέμου, ο Βρασίδας με ένα μικρό σώμα οπλιτών κατόρθωσε να διασπάσει την πολιορκία της Μεθώνης στη Μεσσηνία από τους Αθηναίους και τους συμμάχους τους και να σώσει την πόλη. Το 429 π.Χ. ορίστηκε σύμβουλος του Λακεδαιμόνιου ναυάρχου Κνήμου και πήρε μέρος στη ναυμαχία του Ρίου και της Ναυπάκτου, καθώς επίσης στην αποτυχημένη επίθεση του σπαρτιατικού στόλου κατά του Πειραιά και στη λεηλασία της Σαλαμίνας που ακολούθησε.

Το 427 π.Χ. συνόδευσε το ναύαρχο Αλκίδα ως σύμβουλός του στα νησιά Σύβοτα, όπου ο πελοποννησιακός στόλος νίκησε τον κερκυραϊκό. Το 425 π.Χ. διακρίθηκε ως τριήραρχος κατά την επίθεση του σπαρτιατικού στόλου στα αθηναϊκά οχυρά στην Πύλο, αλλά τραυματίστηκε βαριά και έχασε την ασπίδα του, η οποία τελικά τοποθετήθηκε από τους Αθηναίους στο τρόπαιο που έστησαν για τη νίκη τους στη Σφακτηρία. Το 424 π.Χ. έσπευσε στα Μέγαρα και αποσόβησε την κατάληψη της πόλης από τους Αθηναίους και, λίγο αργότερα το ίδιο έτος, τέθηκε επικεφαλής ενός εκστρατευτικού σώματος από οπλίτες και είλωτες και κατόρθωσε να απελευθερώσει πολλές πόλεις που τελούσαν υπό την κυριαρχία των Αθηναίων στα παράλια της Θράκης (σημερινή Χαλκιδική και ακτές ανατολικής Μακεδονίας), όπως η Άκανθος, τα Στάγειρα, η Άργιλος, η Τορώνη και η Αμφίπολις, οι οποίες προσχώρησαν στη συμμαχία της Σπάρτης.

Το 422 π.Χ. ο Βρασίδας νίκησε τους Αθηναίους, οι οποίοι είχαν εκστρατεύσει στην Αμφίπολη με επικεφαλής το στρατηγό Κλέωνα, αλλά τραυματίστηκε θανάσιμα κατά τη μάχη. Ετάφη στην Αμφίπολη, όπου στο εξής λατρευόταν ως ήρωας και οικιστής της πόλης. Ο ιστορικός Θουκυδίδης, μολονότι ο ίδιος είχε εξοριστεί, επειδή ως Αθηναίος στρατηγός δεν κατόρθωσε να αποτρέψει την κατάληψη της Αμφίπολης από τον Βρασίδα, αναγνώρισε τον τελευταίο ως ανώτερο όλων των στρατιωτικών ηγετών της Σπάρτης και αναφέρθηκε ιδιαίτερα στο θάρρος του, στη στρατιωτική του ιδιοφυΐα και στην ευγλωττία του.

ΒΡΑΣΙΔΑΣ (; - 422 π.X.)
O στρατηγός Βρασίδας θεωρείται γενικά ο μοναδικός ιδιοφυής στρατιωτικός ηγέτης τον οποίο έχει να επιδείξει η Σπάρτη κατά την περίοδο των δέκα πρώτων χρόνων του Πελοποννησιακού Πολέμου, τον λεγόμενο αρχιδάμειο πόλεμο. Με την ευφράδεια και την προσωπική γοητεία του, ιδιότητες ασυνήθιστες για Σπαρτιάτη, και μάλιστα στρατιωτικό, ο Βρασίδας κέρδισε τον θαυμασμό πολλών από τους συμμάχους της Αθήνας υποβοηθώντας έτσι τις αποστασίες τους προς την πλευρά της Σπάρτης και προετοιμάζοντας το έδαφος για τις εξεγέρσεις άλλων αργότερα, μετά την αποτυχία της αθηναϊκής εκστρατείας κατά των Συρακουσών της Σικελίας.

Ο Βρασίδας διακρίθηκε για πρώτη φορά στη μάχη το 431, όταν έσπευσε στη Μεθώνη της Μεσσηνίας και την έσωσε από τους Αθηναίους που την πολιορκούσαν κατά τη διάρκεια της εκστρατείας τους στην Πελοπόννησο. Συνέχισε τη δράση του στη Ναύπακτο, στον Πειραιά, στην Κέρκυρα και το 424 ματαίωσε επίθεση των Αθηναίων κατά των Μεγάρων.

Αμέσως μετά ο Βρασίδας ξεκίνησε να διασπάσει την αθηναϊκή αυτοκρατορία στη Βόρεια Ελλάδα. Κατά την εκστρατεία του εκεί κατέλαβε διάφορες πόλεις, όπως την Ακανθο, τη Στάγειρο και τη σημαντικότατη αθηναϊκή αποικία Αμφίπολη. Την άνοιξη του 423 η Αθήνα και η Σπάρτη συνήψαν ανακωχή αλλά ο Βρασίδας αρνήθηκε να εγκαταλείψει τη Σκιώνη και λίγο αργότερα κατέλαβε τη Μένδη.

Τον Απρίλιο του 422 η ανακωχή έληξε και οι Αθηναίοι έστειλαν εκστρατευτικό σώμα υπό τον Κλέωνα να ανακαταλάβει τις πρώην κτήσεις τους στη Βόρεια Ελλάδα τις οποίες τους είχε αφαιρέσει ο Βρασίδας. Με τους επιδέξιους χειρισμούς του ο Βρασίδας συνέτριψε την αθηναϊκή δύναμη στην Αμφίπολη, όπου όμως σκοτώθηκε και ο ίδιος, όπως και ο αντίπαλός του Κλέων.

Αξιοσημείωτη είναι η επιμονή του Βρασίδα να τονίζει προς τους κατοίκους των πόλεων της αθηναϊκής συμμαχίας ότι πήγαινε ως ελευθερωτής τους και ότι δεν είχε άλλη πρόθεση παρά να τους σώσει από τον αθηναϊκό ζυγό. Οι διαβεβαιώσεις αυτές έβρισκαν ανταπόκριση τουλάχιστον σε ορισμένα στρώματα του πληθυσμού τα οποία λαχταρούσαν να απαλλαγούν από την οικονομική αφαίμαξη που εφήρμοζε εις βάρος τους η Αθήνα.

H πολιτική αυτή είχε ως αποτέλεσμα να περιβάλλεται ο Βρασίδας με αισθήματα συμπάθειας από τους πληθυσμούς των πόλεων που κατακτούσε. Χαρακτηριστική απόδειξη αυτών των αισθημάτων ήταν οι τιμές που δαψίλευσαν οι κάτοικοι της Αμφίπολης στον σπαρτιάτη στρατηγό μετά τον θάνατό του λίγο έξω από την πόλη τους. Τον ενταφίασαν στην αγορά, δηλαδή στο κέντρο της πόλης, περιβάλλοντάς τον με τιμές ήρωα, τον ανακήρυξαν οικιστή της πόλης και θέσπισαν προς τιμήν του την εορτή των Βρασιδείων.

Αλλά και στην πατρίδα του, τη Σπάρτη, τιμήθηκε ιδιαίτερα ο Βρασίδας. Θεσπίστηκε και εκεί εορτή των Βρασιδείων και ανεγέρθηκε κενοτάφιό του κοντά στο θέατρο της πόλης.

Ο Τάφος του Βρασίδα

Ο τάφος του Βρασίδα ανακαλύφθηκε τα τελευταία χρόνια και η μεταλλική λάρναξ με τα οστά του μαζί με ένα χρυσό στεφάνι εκτίθεται στό Αρχαιολογικό Μουσείο Αμφιπόλεως Σερρών. Ο τάφος εντοπίστηκε κατά τις ανασκαφικές εργασίες του οικοπέδου για την ανέγερση του Αρχαιολογικού Μουσείου Αμφιπόλεως το 1976. Πρόκειται για κιβωτιόσχημο τάφο από πωροπλίνθους, λαξευμένο μέσα στο φυσικό ημίβραχο. Βρέθηκε ασύλητος και σφραγισμένος. Περιείχε μια ταφή- καύση μέσα σε μεταλλική οστεοθήκη όπου βρέθηκε χρυσό στεφάνι από φύλλα ελιάς. Η θέση του τάφου εσωτερικά των τειχών οδηγεί στην άποψη ότι πρόκειται για το τάφο ενός ιδιαίτερα σημαντικού προσώπου που τάφηκε με τιμές μέσα στον περίβολο των τειχών. Σύμφωνα με τον ιστορικό Θουκυδίδη (Θουκ. IV.104, 106, 108 και V, 6, 10, 11), ο στρατηγός Βρασίδας ήταν ο ικανός στρατηγός της Σπάρτης που τάφηκε το 422 π.Χ. με τιμές εντός των τειχών και μπροστά στην αγορά της πόλης μετά τη φονική μάχη μεταξύ Κλέωνος και Βρασίδα (Στρατηγών Αθηναίων και Σπαρτιατών) που δόθηκε τη χρονιά αυτή μπροστά στα τείχη της πόλης. Ο Βρασίδας λατρεύτηκε στην Αμφίπολη ως ήρωας και πραγματικός οικιστής και η λατρεία του καθιερώθηκε με ετήσιους αγώνες και θυσίες. 

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B4%CE%B1%CF%82

Read More

CORNELI NEPOTIS, CHABRIAS

[1] CHABRIAS Atheniensis. Hic quoque in summis habitus est ducibus resque multas memoria dignas gessit. Sed ex his elucet maxime inventum eius in proelio, quod apud Thebas fecit, cum Boeotiis subsidio venisset. 2 Namque in eo victoria fidentem summum ducem Agesilaum, fugatis iam ab eo conducticiis catervis, *** reliquam phalangem loco vetuit cedere obnixoque genu scuto, proiecta hasta impetum excipere hostium docuit. Id novum Agesilaus contuens progredi non est ausus suosque iam incurrentes tuba revocavit. 3 Hoc usque eo tota Graecia fama celebratum est, ut illo statu Chabrias sibi statuam fieri voluerit, quae publice ei ab Atheniensibus in foro constituta est. Ex quo factum est, ut postea athletae ceterique artifices iis statibus in statuis ponendis uterentur, cum ** victoriam essent adepti.

[2] Chabrias autem multa in Europa bella administravit, cum dux Atheniensium esset; in Aegypto sua sponte gessit. Nam Nectenebin adiutum profectus regnum ei constituit. 2 Fecit idem Cypri, sed publice ab Atheniensibus Euagorae adiutor datus, neque prius inde discessit, quam totam insulam bello devinceret; qua ex re Athenienses magnam gloriam sunt adepti. 3 Interim bellum inter Aegyptios et Persas conflatum est. Athenienses cum Artaxerxe societatem habebant, Lacedaemonii cum Aegyptiis; a quibus magnas praedas Agesilaus, rex eorum, faciebat. Id intuens Chabrias, cum in re nulla Agesilao cederet, sua sponte eos adiutum profectus Aegyptiae classi praefuit, pedestribus copiis Agesilaus.

[3] Tum praefecti regis Persae legatos miserunt Athenas questum, quod Chabrias adversum regem bellum gereret cum Aegyptiis. Athenienses diem certam Chabriae praestituerunt, quam ante domum nisi redisset, capitis se illum damnaturos denuntiarunt. Hoc ille nuntio Athenas rediit neque ibi diutius est moratus, quam fuit necesse. 2 Non enim libenter erat ante oculos suorum civium, quod et vivebat laute et indulgebat sibi liberalius, quam ut invidiam vulgi posset effugere. 3 Est enim hoc commune vitium in magnis liberisque civitatibus, ut invidia gloriae comes sit et libenter de his detrahant, quos eminere videant altius; neque animo aequo pauperes alienam opulentium intuuntur fortunam. Itaque Chabrias, cum ei licebat, plurimum aberat. 4 Neque vero solus ille aberat Athenis libenter, sed omnes fere principes fecerunt idem, quod tantum se ab invidia putabant futuros, quantum a conspectu suorum recesserint. Itaque Conon plurimum Cypri vixit, Iphicrates in Thraecia, Timotheus Lesbo, Chares Sigeo; dissimilis quidem Chares horum et factis et moribus, sed tamen Athenis et honoratus et potens.

[4] Chabrias autem periit bello sociali tali modo. Oppugnabant Athenienses Chium. Erat in classe Chabrias privatus, sed omnes, qui in magistratu erant, auctoritate anteibat, eumque magis milites quam, qui praeerant, aspiciebant. 2 Quae res ei maturavit mortem. Nam dum primus studet portum intrare gubernatoremque iubet eo dirigere navem, ipse sibi perniciei fuit. Cum enim eo penetrasset, ceterae non sunt secutae. Quo facto circumfusus hostium concursu cum fortissime pugnaret, navis rostro percussa coepit sidere. 3 Hinc refugere cum posset, si se in mare deiecisset, quod suberat classis Atheniensium, quae exciperet natantis, perire maluit quam armis abiectis navem relinquere, in qua fuerat vectus. Id ceteri facere noluerunt; qui nando in tutum pervenerunt. At ille praestare honestam mortem existimans turpi vitae, comminus pugnans telis hostium interfectus est.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Χαβρίας. Αθηναίος στρατηγός του 4ου αιώνα πχ. Το 392 πχ έκανε επιτυχή επιδρομή κατά της Λακωνίας  και το 388 πχ κατέλαβε την Αίγινα  σκοτώντας σε ενέδρα τον Σπαρτιάτη αρμοστή Γοργώπα. Βοήθησε με δέκα τριήρεις και 800 μισθοφόρους τον βασιλιά της Κύπρου  Ευαγόρα  να πολιορκήσει την Τύρο  και στη συνέχεια το 385 πχ τον Νεκταναβίν  της Αιγύπτου  στην επανάσταση του εναντίον των Περσών. Υστερα, όμως, από απαίτηση του Μεγάλου Βασιλέα ανακλήθηκε στην Αθήνα .

Ο Χαβρίας το 378 πχ υποχρέωσε τον βασιλιά της Σπάρτης  Αγησίλαο  να ματαιώσει την επίθεση του εναντίον των Θηβών . Παρέταξε τις δυνάμεις του σε ύψωμα, δίνοντας διαταγή στους οπλίτες  του να τοποθετήσουν μπροστά από τα πόδια τους τις ασπίδες. Αυτή η εικόνα έκανε μέγαλη εντύπωση στους Σπαρτιάτες και στον ίδιο τον Αγησίλαο  που απέφυγε να δώσει μάχη. Το συγκεκριμένο στρατήγημα χάρισε μεγάλη δόξα και φήμη στον Χαβρία, ο οποίος έκτοτε ήθελε οι αναπαραστάσεις του να τον δείχνουν με την ασπίδα στηριγμένη στο γόνατο.

Δύο χρόνια αργότερα το 376 πχ κατάστρεψε σε ναυμαχία τον σπαρτιατικό στόλο στη Νάξο , συλλαμβάνοντας 3.000 αιχμαλώτους και λάφυρα αξίας 110 ταλάντων. Με αυτή τη νίκη του επί του σπαρτιάτη ναυάρχου, του Πόλλιδος ποκατέστησε την θαλάσσια κυριαρχία των Αθηναίων στο Αιγαίο . Κατόπιν πήγε στην Θράκη , όπου απελευθέρωσε τα Άβδηρα  από τους βαρβάρους . Το 369 πχ ανέλαβε την στρατηγία του συμμαχικού στόλου στον πόλεμο κατά της Θήβας  και απέκρουσε την επίθεση των Βοιωτών στην Κόρινθο . Δεν κατάφερε, όμως, να σώσει και τον Ισθμό, ο οποίος έπεσε στα χέρια του Επαμεινώνδα .

Κατηγορήθηκε το 366 πχ ότι παρέδωσε τον Ωρωπό  στους Θηβαίους, αλλά αθώωθηκε. Μετά την μάχη της Μαντινείας  βοήθησε τον Αιγύπτιο Ταχώ στην άτυχη ναυμαχία με τον περσικό στόλο. Οι Αθηναίοι το 358 πχ έστειλαν τον Χαβρία στην Θράκη  για να υποστηρίξει τον Κερσοβλέπτη  και να επιβάλει την συναμολογείσα συνθήκη του Χαρίδημου . Επειδή, όμως, δεν του χορηγήθηκαν οι απαραίτητες δυνάμεις για την επιτυχία ενός τέτοιου εγχειρήματος πολύ λίγα κατόρθωσε.

Επεσε μαχόμενος στο λιμάνι της Χίου  το 355 πχ κατά το συμμαχικό πόλεμο , διότι δεν θέλησε να εγκαταλείψει το κατεστραμμένο πλοίο του. Ο Χαβρίας ήταν ένας από τους κορυφαίους στρατηγούς της εποχής του μαζί με τον Ιφικράτη και τον Τιμόθεο, ενώ διακρινότανε για την μετριοπάθεια του χαρακτήρα του. Ο περιηγητής Παυσανίας  είδε τον τάφο του στον Κεραμεικό , ο οποίος ήταν δίπλα στα μνήματα του Περικλή  και του Θρασύβουλου .

Σχετική Βιβλιογραφία ·                     Ξενοφών, «Ελληνικά» ·                     Διόδωρος Σικελιώτης, «Ιστορική Βιβλιοθήκη» ·                     Πολύαινος, «Στρατηγήματα» ·                     Πλούταρχος, «Βίος Αγησιλάου», «Βίος Φωκίωνος» ·                     Παυσανίας, «Αττικά»

Πηγή : Ελεύθερη Εγκυκλοπαίδεια "Γνώσις"      http://www.gnwsis.gr/pmwiki.php?n=Main.%CE%A7%CE%91%CE%92%CE%A1%CE%99%CE%91%CE%A3

Read More