Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

[1] CHABRIAS Atheniensis. Hic quoque in summis habitus est ducibus resque multas memoria dignas gessit. Sed ex his elucet maxime inventum eius in proelio, quod apud Thebas fecit, cum Boeotiis subsidio venisset. 2 Namque in eo victoria fidentem summum ducem Agesilaum, fugatis iam ab eo conducticiis catervis, *** reliquam phalangem loco vetuit cedere obnixoque genu scuto, proiecta hasta impetum excipere hostium docuit. Id novum Agesilaus contuens progredi non est ausus suosque iam incurrentes tuba revocavit. 3 Hoc usque eo tota Graecia fama celebratum est, ut illo statu Chabrias sibi statuam fieri voluerit, quae publice ei ab Atheniensibus in foro constituta est. Ex quo factum est, ut postea athletae ceterique artifices iis statibus in statuis ponendis uterentur, cum ** victoriam essent adepti.

[2] Chabrias autem multa in Europa bella administravit, cum dux Atheniensium esset; in Aegypto sua sponte gessit. Nam Nectenebin adiutum profectus regnum ei constituit. 2 Fecit idem Cypri, sed publice ab Atheniensibus Euagorae adiutor datus, neque prius inde discessit, quam totam insulam bello devinceret; qua ex re Athenienses magnam gloriam sunt adepti. 3 Interim bellum inter Aegyptios et Persas conflatum est. Athenienses cum Artaxerxe societatem habebant, Lacedaemonii cum Aegyptiis; a quibus magnas praedas Agesilaus, rex eorum, faciebat. Id intuens Chabrias, cum in re nulla Agesilao cederet, sua sponte eos adiutum profectus Aegyptiae classi praefuit, pedestribus copiis Agesilaus.

[3] Tum praefecti regis Persae legatos miserunt Athenas questum, quod Chabrias adversum regem bellum gereret cum Aegyptiis. Athenienses diem certam Chabriae praestituerunt, quam ante domum nisi redisset, capitis se illum damnaturos denuntiarunt. Hoc ille nuntio Athenas rediit neque ibi diutius est moratus, quam fuit necesse. 2 Non enim libenter erat ante oculos suorum civium, quod et vivebat laute et indulgebat sibi liberalius, quam ut invidiam vulgi posset effugere. 3 Est enim hoc commune vitium in magnis liberisque civitatibus, ut invidia gloriae comes sit et libenter de his detrahant, quos eminere videant altius; neque animo aequo pauperes alienam opulentium intuuntur fortunam. Itaque Chabrias, cum ei licebat, plurimum aberat. 4 Neque vero solus ille aberat Athenis libenter, sed omnes fere principes fecerunt idem, quod tantum se ab invidia putabant futuros, quantum a conspectu suorum recesserint. Itaque Conon plurimum Cypri vixit, Iphicrates in Thraecia, Timotheus Lesbo, Chares Sigeo; dissimilis quidem Chares horum et factis et moribus, sed tamen Athenis et honoratus et potens.

[4] Chabrias autem periit bello sociali tali modo. Oppugnabant Athenienses Chium. Erat in classe Chabrias privatus, sed omnes, qui in magistratu erant, auctoritate anteibat, eumque magis milites quam, qui praeerant, aspiciebant. 2 Quae res ei maturavit mortem. Nam dum primus studet portum intrare gubernatoremque iubet eo dirigere navem, ipse sibi perniciei fuit. Cum enim eo penetrasset, ceterae non sunt secutae. Quo facto circumfusus hostium concursu cum fortissime pugnaret, navis rostro percussa coepit sidere. 3 Hinc refugere cum posset, si se in mare deiecisset, quod suberat classis Atheniensium, quae exciperet natantis, perire maluit quam armis abiectis navem relinquere, in qua fuerat vectus. Id ceteri facere noluerunt; qui nando in tutum pervenerunt. At ille praestare honestam mortem existimans turpi vitae, comminus pugnans telis hostium interfectus est.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Χαβρίας. Αθηναίος στρατηγός του 4ου αιώνα πχ. Το 392 πχ έκανε επιτυχή επιδρομή κατά της Λακωνίας  και το 388 πχ κατέλαβε την Αίγινα  σκοτώντας σε ενέδρα τον Σπαρτιάτη αρμοστή Γοργώπα. Βοήθησε με δέκα τριήρεις και 800 μισθοφόρους τον βασιλιά της Κύπρου  Ευαγόρα  να πολιορκήσει την Τύρο  και στη συνέχεια το 385 πχ τον Νεκταναβίν  της Αιγύπτου  στην επανάσταση του εναντίον των Περσών. Υστερα, όμως, από απαίτηση του Μεγάλου Βασιλέα ανακλήθηκε στην Αθήνα .

Ο Χαβρίας το 378 πχ υποχρέωσε τον βασιλιά της Σπάρτης 
 Αγησίλαο  να ματαιώσει την επίθεση του εναντίον των Θηβών . Παρέταξε τις δυνάμεις του σε ύψωμα, δίνοντας διαταγή στους οπλίτες  του να τοποθετήσουν μπροστά από τα πόδια τους τις ασπίδες. Αυτή η εικόνα έκανε μέγαλη εντύπωση στους Σπαρτιάτες και στον ίδιο τον Αγησίλαο  που απέφυγε να δώσει μάχη. Το συγκεκριμένο στρατήγημα χάρισε μεγάλη δόξα και φήμη στον Χαβρία, ο οποίος έκτοτε ήθελε οι αναπαραστάσεις του να τον δείχνουν με την ασπίδα στηριγμένη στο γόνατο.

Δύο χρόνια αργότερα το 376 πχ κατάστρεψε σε ναυμαχία τον σπαρτιατικό στόλο στη Νάξο 
, συλλαμβάνοντας 3.000 αιχμαλώτους και λάφυρα αξίας 110 ταλάντων. Με αυτή τη νίκη του επί του σπαρτιάτη ναυάρχου, του Πόλλιδος ποκατέστησε την θαλάσσια κυριαρχία των Αθηναίων στο Αιγαίο . Κατόπιν πήγε στην Θράκη , όπου απελευθέρωσε τα Άβδηρα  από τους βαρβάρους . Το 369 πχ ανέλαβε την στρατηγία του συμμαχικού στόλου στον πόλεμο κατά της Θήβας  και απέκρουσε την επίθεση των Βοιωτών στην Κόρινθο . Δεν κατάφερε, όμως, να σώσει και τον Ισθμό, ο οποίος έπεσε στα χέρια του Επαμεινώνδα .

Κατηγορήθηκε το 366 πχ ότι παρέδωσε τον Ωρωπό 
 στους Θηβαίους, αλλά αθώωθηκε. Μετά την μάχη της Μαντινείας  βοήθησε τον Αιγύπτιο Ταχώ στην άτυχη ναυμαχία με τον περσικό στόλο. Οι Αθηναίοι το 358 πχ έστειλαν τον Χαβρία στην Θράκη  για να υποστηρίξει τον Κερσοβλέπτη  και να επιβάλει την συναμολογείσα συνθήκη του Χαρίδημου . Επειδή, όμως, δεν του χορηγήθηκαν οι απαραίτητες δυνάμεις για την επιτυχία ενός τέτοιου εγχειρήματος πολύ λίγα κατόρθωσε.

Επεσε μαχόμενος στο λιμάνι της Χίου 
 το 355 πχ κατά το συμμαχικό πόλεμο , διότι δεν θέλησε να εγκαταλείψει το κατεστραμμένο πλοίο του. Ο Χαβρίας ήταν ένας από τους κορυφαίους στρατηγούς της εποχής του μαζί με τον Ιφικράτη και τον Τιμόθεο, ενώ διακρινότανε για την μετριοπάθεια του χαρακτήρα του. Ο περιηγητής Παυσανίας  είδε τον τάφο του στον Κεραμεικό , ο οποίος ήταν δίπλα στα μνήματα του Περικλή  και του Θρασύβουλου .

Σχετική Βιβλιογραφία


·                     Ξενοφών, «Ελληνικά»
·                     Διόδωρος Σικελιώτης, «Ιστορική Βιβλιοθήκη»
·                     Πολύαινος, «Στρατηγήματα»
·                     Πλούταρχος, «Βίος Αγησιλάου», «Βίος Φωκίωνος»
·                     Παυσανίας, «Αττικά»

Πηγή : Ελεύθερη Εγκυκλοπαίδεια "Γνώσις"      http://www.gnwsis.gr/pmwiki.php?n=Main.%CE%A7%CE%91%CE%92%CE%A1%CE%99%CE%91%CE%A3

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου