«Ακένωτο Ποτήριο»: η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας,

Η Ιερή Εικόνα τής Παναγίας, που ονομάζεται «Ακένωτο Ποτήριο», έχει τήν ιδιαίτερη χάρη νά βοηθάει ποικιλοτρόπως και νά απαλλάσσει όσους καταφεύγουν σέ αυτήν με πίστη και πάσχουν άπό τη χρήση των ναρκωτικών, τό πάθος τής μέθης ή τού καπνίσματος κι άπό άλλες εξαρτήσεις.

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας  «ο Ακένωτος Κρατήρ» ή “Ακένωτο Ποτήριο”

Γιατί ονομάστηκε έτσι;

 Το Θείο Βρέφος εμφανίζεται μέσα στο ποτήριον ευλογώντας.Πρόκειται βέβαια για το ποτήριο της Θείας Ευχαριστίας.Πραγματικά πρόκειται για τον ακένωτο κρατήρα-τον Αμνό του Θεού-τον πάντοτε εσθιόμενο και μηδεποτέ δαπανώμενο.

Η Παναγία-με τα χέρια ανοιχτά μεσιτεύει προσφέροντας ως θυσία στον Θεό τον ίδιο τον Υιό της.Η εικόνα τιμάται στις 5 Μαίου. (στοιχεία από “Προσκυνητή” ).

.

Η εικόνα βρίσκεται στο Μοναστήρι τής Πόλεως Σερπούγοφ τής Ρωσίας. Η Παναγία, μέ θαυμαστό τρόπο, αποκάλυψε αυτήν την ιδιαίτερη χάρη σ’ έναν αλκοολικό, τον Στέφανο, ό όποιος θεραπεύτηκε, αφού προσκύνησε την εικόνα Της. Άπό τότε καθημερινά γίνονται θαυμαστές ιάσεις των πασχόντων.
Αντίγραφο τής εικόνας υπάρχει στον Μοναστικό Οίκο «Παναγία, ή Χαρά των Θλιβομένων» στό Παλαιοχωρι Χαλκιδικής. (Ανήκει  στά Ίερά προσκυνήματα τής Ίεράς Μητροπόλεως Ιερισσού, Άγιου Όρους και Άρδαμερίου). https://moyzas.blogspot.gr/2018/02/blog-post_16.html

στοχασμοί
«Τό Ακένωτο Ποτήριο”
Παναγιά μου,
έμαθα πώς υπάρχει μία εικόνα Σου,
«Ακένωτο Ποτήριο» τήν είπαν,
πού ή χάρη Της θεραπεύει νοσήματα
πού βασανίζουν τήν ψυχή,
τήν κρατούνε δέσμια σέ τούτη τή γη
κι ακούνε στις λέξεις εξάρτηση, εθισμός.

.
Ήρθαν πολλοί «αλυσοδεμένοι» κοντά Σου,
πού γιά χρόνια πάλευαν μέ τό τσιγάρο και τό ποτό
και εϊδαν μπρος στην εικόνα Σου, τις αλυσίδες τους νά σπάνε.
Ήρθαν και μάνες πολλές, σέ Σένα, τή Μάνα του κόσμου
και κλάψανε μπρος στην εικόνα Σου,
γιά τά παιδιά τους, πού είχαν μπλέξει στά ναρκωτικά,
γιά τά νιάτα πού αργοπέθαιναν.

.
Κι Έσύ πήρες τά δάκρυα τουςκι αφού τά έσμιξες μέ τά δικά Σου,
τά ακούμπησες μέ σεβασμό, μά καί μέ δέος,
στά ματωμένα πόδια τού Υιού Σου.
Κι Εκείνος τά πήρε -ώς πολύτιμη προσφορά-
καί χάρισε στά πλάσματα Του τήν απαλλαγή καί τήν Ιαση.

.
Ερχομαι κι έγώ κοντά Σου, Δέσποινα,
νά Ίκετεύσω, γιά όλα τούτα τά δεσμά
και γιά τόσα άλλα, πού βασανίζουν εμάς τους νέους σήμερα.
Ερχομαι, μέ πόνο ψυχής, νά Σέ παρακαλέσω, γιατί είμαι
«εξαρτημένος» άπό τό διαδίκτυο,
«δέσμιος» τού κινητού μου,
«εγκλωβισμένος» στον εαυτό μου.

.
“Ερχομαι σέ Σένα, τό Ακένωτο Ποτήριο,
τό Ποτήρι πού ξεχειλίζει συμπόνια, στοργή, αγάπη καί θεία Χάρη.
Γονατίζω μπρος στην εικόνα Σου,
Σού λέω, ταπεινά, όσα μέ βασανίζουν.
Διαβάζω, μέ πίστη, τους χαιρετισμούς Σου.
Νιώθω κάτι νά αλλάζει μέσα μου.

.
Τό Ακένωτο Ποτήριο,
σάν σέ άλλη κολυμβήθρα, μέ αναγεννά.
Τό βλέμμα Σου, σάν μαγνήτης, μέ ελκύει κοντά Σου
καί μέ ξεκολλά άπό όσα μέ κρατούνε κολλημένο σέ τούτη τή γή.
Τό χέρι Σου, όπως πάντα, απαλό καί στοργικό,
μέ φέρνει μπροστά στό Ποτήριο τής Ζωής.
Αυτό τό Ποτήρι είναι πού θά τονώσει τήν ψυχή,
θά τήν ξεπλύνει άπό ό,τι περιττό καί χαμηλό
καί θά τής χαρίσει τήν Ιαση.

.
Παναγιά μου,
Σ’ ευχαριστώ γιά τήν αγάπη Σου.
Παναγιά μου, μήν παύσεις νά παρακαλείς τόν Υιό Σου,
νά μάς βοηθάει στον αγώνα μας
καί νά μάς δίνει, πολύ συχνά, νά πίνουμε
άπό τό Ποτήριο τής Ζωής.
Αυτό τό Ποτήρι νά μάς ξεδιψά καί νά μάς στηρίζει,
όσο βαδίζουμε τους μάταιους δρόμους τούτης τής γης.

.
Παναγιά μου,
άξίωσέ μας νά φτάσουμε, μέ ασφάλεια,
στην Ουράνια Πατρίδα μας,
έκεί που μάς περιμένει ο Υιός Σου
καί λαχταρά νά πιει μαζί Σου καί μαζί μας
τό Καινό Ποτήριο τής Δόξας καί Χαράς
στό Αιώνιο Δείπνο τής Βασιλείας Του.
Αμήν!

Νικόδημος από το περιοδικό “Προς τη Νίκη”, Αύγουστος 2016, τεύχος 798

https://theomitoriko.wordpress.com/2016/08/17/%CE%B1%CE%BA%CE%AD%CE%BD%CF%89%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CE%B7-%CE%B8%CE%B1%CF%85%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%AE-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C/

************************

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας ο «Ακένωτος Κρατήρ»

Στην Μονή Βισότσκι,στο Σερπούκωβ της Ρωσίας έρχονται πολλοί προσκυνητές.Όχι τυχαία, οι πιο πολλοί από αυτούς έχουν το πάθος του αλκοολισμού. Εδώ βρίσκεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας ''Ακένωτος Κρατήρ''

Η εικόνα βρίσκεται από παλιά στην Μονή Βισότσκι,αλλά δεν ήταν γνωστή η θαυματουργική της χάρη μέχρι τον 19ο αιώνα.Τότε ένας έφεδρος στρατιώτης από την Τούλα,ο οποίος ήταν αλκοολικός και είχε παραλύσει,είδε το εξής όραμα:

Εμφανίστηκε στον ύπνο του ο Άγιος Βαρλαάμ και του είπε να πάει στην Μονή Βισότσκι,να ψάξει για την εικόνα ''Ακένωτος Κρατήρ''και να ζητήσει να του διαβάσουν μία προσευχή και ότι μετά από αυτό θα θεραπευτεί από το πάθος του αλκοολισμού και θα γίνουν καλά τα πόδια του.

Το όραμα επαναλήφθηκε τρεις φορές,ο στρατιώτης δεν αποφάσιζε να πάει,δίσταζε.Τελικά αποφάσισε να πάει ακόμη και αν σερνόνταν. Όσο προχωρούσε τα πόδια του ενδυνάμωναν.Όταν έφτασε στην Μονή ρώτησε τους μοναχούς που βρίσκεται η εικόνα της Παναγίας ο ''Ακένωτος Κρατήρ''.Εκείνοι δεν γνώριζαν μία τέτοια ονομασία. Σκεπτόμενοι ότι γίνεται λόγος για κάποια εικόνα που έχει ζωγραφισμένο κάποιο ποτήριο, του την έδειξαν.Κοιτάζοντας από πίσω βρήκαν την επιγραφή ''Ακένωτος Κρατήρ''(Niéoupivaïemaïa Tchecha).Διάβασαν την προσευχή μπροστά στην εικόνα και ο στρατιώτης θεραπεύτηκε και απαλλάχθηκε από το πάθος του αλκοολισμού

.Έπειτα από αυτό πολλοί άνθρωποι άρχισαν να έρχονται στην εικόνα,ενώ πολλοί επέστρεφαν για να ευχαριστήσουν για την θεραπεία τους.

Το θείο βρέφος εμφανίζεται μέσα στο ποτήριον ευλογώντας.Πρόκειται βέβαια για το ποτήριο της Θείας Ευχαριστίας.Πραγματικά πρόκειται για τον ακένωτο κρατήρα-τον Αμνό του Θεού-τον πάντοτε εσθιόμενο και μηδεποτέ δαπανώμενο.
Η Παναγία-με τα χέρια ανοιχτά μεσιτεύει προσφέροντας ως θυσία στον Θεό τον ίδιο τον Υιό της.

Η εικόνα τιμάται στις 5 Μαίου

https://proskynitis.blogspot.gr/2012/03/blog-post_9979.html

Read More

Όταν το «Εθνος» βρήκε στα Σκόπια τον πραγματικό Ζορμπά

Πριν από σχεδόν 17 χρόνια, τον Μάρτιο του 1997, το «Εθνος», μετά από δημοσιογραφική έρευνα στην ΠΓΔΜ και στη Σερβία, αποκάλυπτε τον τάφο του Ζορμπά στα Σκόπια.

Ο Μίκης Θεοδωράκης επισκέφθηκε τον τάφο του Ζορμπά στα Σκόπια.

Τον Γιώργου Ζορμπά, όπως ήταν το πραγματικό όνομα του ήρωα του Νίκου Καζαντζάκη, Αλέξη Ζορμπά, «αυτού που μου έμαθε ν' αγαπώ τη ζωή και να μη φοβούμαι τον θάνατο», όπως έγραφε. «Βρήκαμε τον τάφο του Ζορμπά στα Σκόπια» έγραφε στην πρώτη του σελίδα το «Εθνος».

Η έρευνά μας είχε γίνει στον άξονα Θεσσαλονίκης - Σκοπίων - Βελιγραδίου, αναζητώντας τους απογόνους του, που τους εντοπίσαμε στο Βελιγράδι για να φτάσουμε τελικά στο νεκροταφείο «Μπούτελ» των Σκοπίων.

Με το ρεπορτάζ εκείνο, στο οποίο συμμετείχαν οι Χρίστος Τελίδης, Μαρία Ριτζαλέου και Εύρης Τσούμης, επιχειρήσαμε να ρίξουμε φως στα άγνωστα χρόνια του κοσμοπολίτη Ελληνα της βαλκανικής στα Σκόπια, από το 1930 μέχρι τον θάνατό του το 1941.

Το ρεπορτάζ στην εφημερίδα «Εθνος» στις 31/3/1997 για τον ήρωα του Νίκου Καζαντζάκη.

Λίγες εβδομάδες μετά την αποκάλυψη του «Εθνους», ο Μίκης Θεοδωράκης πήγαινε στα Σκόπια για να παρουσιάσει σε μια μεγάλη συναυλία του στην αίθουσα της όπερας του Λαϊκού Θεάτρου το έργο του «Ζορμπάς ο Ελληνας» σε χορογραφία Λόρκα Μασίνε. Μια συναυλία που έκανε ιδιαίτερη αίσθηση και στην οποία είχε παραστεί ο τότε πρόεδρος της ΠΓΔΜ Κίρο Γκλιγόροφ.

Σ' αυτή την αναζήτηση στη γειτονική χώρα, όπως γράφαμε, ο Γιώργος Ζορμπάς για τα αρχεία της ΠΓΔΜ ήταν τότε άγνωστος. Μετά την αποκάλυψη εκείνη, η οποία συνοδεύτηκε λίγο αργότερα με την επίσκεψη του ίδιου του Μίκη Θεοδωράκη στον τάφο του Ζορμπά, τα πράγματα άλλαξαν και τα ΜΜΕ των Σκοπίων αναφέρονται από καιρού εις καιρόν στον Γιώργο-Αλέξη Ζορμπά.

Η αναζήτηση
Ούτε ο τότε διευθυντής των νεκροταφείων του «Μπούτελ» Γιόβαν Ντένκοφσκι, ούτε κάποιος από τους υπαλλήλους γνώριζε τίποτα σχετικό με τον τάφο του Ζορμπά. Η αναζήτηση είχε ξεκινήσει μέσω των ηλεκτρονικών υπολογιστών που διέθεταν ήδη την εποχή εκείνη τα νεκροταφεία για να οδηγηθούμε αρχικά στον τάφο ενός καθολικού Στέφαν Ζορμπά, που είχε πεθάνει το 1993.

Η συνέχιση της προσπάθειας μας έφερε σε έναν οικογενειακό τάφο της οικογένειας Γιάντα από τη Σερβία. Ηταν ο τάφος της κόρης του Ζορμπά, της Κατίνας Γιάντα (1906-1969) και του άντρα της Γιοβάν Γιάντα, γραμμένες στα σλαβικά. Στα λατινικά τελευταίο υπήρχε το όνομα του Γιώργου Ζορμπά με ημερομηνία γέννησης το 1869 και θανάτου το 1943. Η τελευταία ήταν λάθος, αφού ο Ζορμπάς πέθανε και διορθώθηκε τα επόμενα χρόνια.

«Ο Γιοβάν Ντένκοφσκι, ο διευθυντής των νεκροταφείων, δεν πίστευε στα μάτια του. Είχα ακούσει για τον Ζορμπά αλλά δεν ήξερα ότι ήταν θαμμένος εδώ» έλεγε τότε στο «Εθνος». Ο Ζορμπάς είχε ταφεί αρχικά στα παλιά νεκροταφεία νότια της πόλης των Σκοπίων και αργότερα τα δύο εγγόνια του που ζούσαν στο Βελιγράδι μετέφεραν τα οστά του και τα τοποθέτησαν στον οικογενειακό τάφο των γονιών τους.

Γι' αυτά τα χρόνια του Ζορμπά στα Σκόπια -που είναι και τα τελευταία της ζωής του- τα στοιχεία είναι συγκεχυμένα. «Ενα πρωί ξημερώματα χωρίσαμε» γράφει ο Ν. Καζαντζάκης στο βιβλίο του για τον χωρισμό του με τον Ζορμπά, που έγινε στις αρχές του '30. «Αυτός πήγε κατά Βορρά και καταστάλαξε στη Σερβία, σ' ένα βουνό δίπλα στα Σκόπια, όπου ξεπάτωσε, λέει, πλούσια φλέβα λευκόλιθο, τύλιξε μερικούς παραλήδες, αγόρασε σύνεργα, στρατολόγησε εργάτες κι άρχισε πάλι να ανοίγει μέσα στη γης γαλαρίες. Τίναξε βράχους, έφτιαξε δρόμους, έφερε νερό, έχτισε σπίτι, παντρεύτηκε, γέρος κοτσανάτος, μια όμορφη γλεντοχήρα, τη Λιούμπα και έκανε παιδί μαζί της».

Η εγγονή του πάντως, η αρχιτέκτων Αννα Γκάιγκερ, που πέθανε το 2002 στο Βελιγράδι, επέμενε ότι ο Ζορμπάς δεν παντρεύτηκε τη Λιούμπα και δεν απέκτησε μαζί της παιδιά. Πάντως εδώ υπάρχουν ερωτηματικά καθώς και η απορία ποιος είναι εκείνος ο καθολικός Στέφαν Ζορμπά;

Ο ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΜΟ ΤΟΥ ΖΟΡΜΠΑ
«Αδικο! Τέτοιες ψυχές δεν πρέπει να πεθαίνουν»

«Εύρον πράσινην πέτραν ωραιοτάτην, ελθέ αμέσως, Ζορμπάς» τηλεγραφούσε στον φίλο του Ν. Καζαντζάκη από τα Σκόπια ο Ζορμπάς. Κι όταν αυτός του έγραφε ότι δεν μπορούσε, του απαντούσε: «Είσαι, και να με συμπαθάς αφεντικό, καλαμαράς. Μπορούσες και συ, κακομοίρη, μια φορά στη ζωή σου να δεις μιαν όμορφη πράσινη πέτρα και δεν την είδες». Οταν οι Γερμανοί κατέλαβαν τη περιοχή, δέσμευσαν το ορυχείο του και την παραγωγή των μεταλλευμάτων. «Ο Ζορμπάς έσκασε από τον καημό του, πλάνταξε...» μας είχε πει ο συμπατριώτης του, λαογράφος Νικόλαος Σάρμας. Το 1941 ο Καζαντζάκης έμαθε για τον θάνατο του Ζορμπά. Και η είδηση αυτή τον γέμισε απελπισία. Στην «Αναφορά στον Γκρέκο» έγραψε: «Στο σπίτι με περίμενε ένα γράμμα με πένθιμο φάκελο, γραμματόσημο σέρβικο, κατάλαβα. το κρατούσα και το χέρι μου έτρεμε. Γιατί να το ανοίξω; Μάντεψα ευτύς το πικρό μαντάτο. 'πέθανε, πέθανε', μουρμούρισα, κι ο κόσμος σκοτείνιασε. [...] Εκλεισα τα μάτια κι ένιωθα αργά, ζεστά, να κυλούν στα μάγουλά μου τα δάκρυα. 'Πέθανε, πέθανε, πέθανε...' μουρμούριζα 'ο Ζορμπάς, ποτέ πια! Πέθανε το γέλιο, κόπηκε το τραγούδι'. [...] Οχι λύπη, θυμός με συνεπήρε. 'Αδικο! Αδικο!' φώναξα 'τέτοιες ψυχές δεν πρέπει να πεθαίνουν. Πότε πια θα μπορέσει το χώμα, το νερό, η φωτιά, η τύχη, να πλάσουν ένα Ζορμπά;' [...] Ολη τη νύχτα δεν μπόρεσα να κλείσω μάτι. [...] Τι να κάμω, συλλογίζουμουν όλη τη νύχτα, τι να κάμω για να ξορκίσω το θάνατό του; Ανοιξε η καταπαχτή του σπλάχνου μου, πετιούνται απάνω οι θύμησες, σπρώχνουν η μια την άλλη, βιάζουνται και ζώνουν αγριεμένες την καρδιά μου ανοιγοκλειούν το στόμα, φωνάζουν να περμαζώξω από τη γης, από τη θάλασσα, από τον αέρα το Ζορμπά και να τον αναστήσω. Αυτό δεν είναι το χρέος της καρδιάς; Γι' αυτό δεν την έπλασε ο Θεός; ν' ανασταίνει τους αγαπημένους; Ανάστησέ τον!»

Χρίστος Τελίδης

http://www.mikistheodorakisorchestra.gr/index.php/el/home/110-teleutaia-nea/arxiki/946-zorba

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63920152

Read More

η 'Ελλη Αλεξίου για την οικογένεια "Αλέξη Ζορμπά"

σκαναρισμένες σελίδες από το Μητρώο Αρρένων της κοινότητος Καταφυγίου Νομού Κοζάνης όπου φαίνεται ο Ζορμπάς Γεώργιος του Φωτη γεννημένος στα 1865 , 

καθώς επίσης και ένα γράμμα της Έλλης Αλεξίου που περιγράφει την οικογένεια του "Αλέξη Ζορμπά"

Read More

Χορωδία: παραδοσιακά τοπικά τραγούδια

Φωτο: fb Χορωδία Παλιοχωρίου Δήμου Αριστοτέλη από εκδήλωση στο "Πέτρινο" το 2013...
Ξεκινώντας από αριστερά σε κάθε σειρά στην: 
1η κάτω είναι : Παπαργυρίου Ειρήνη, Ντάσιου Ντίνα, Αλαμάγκου (Παναϊρλη) Πέπη, Ρήγα Σοφία, Κούντουρου (Μακαβού) Ντίνα, Λίγα (Τσιντογιάννη) Φρόσω, Χαρδαλούπας Δημήτρης, Παραδείσης Δημήτρης, Φράγκος Θεόδωρος. 
2η σειρά από αριστερά : Χαλκιά Κατερίνα, Τσιούκα (Καλογριά) Μαρία, Παπαγεωργίου Θεοδώρα, Αντωνίου Κατερίνα, Πολύ ζου Στέλλα, Λάγγα Ευγενία, Καλαμπαλίκη Βασιλική, Παπαδόπουλος Παναγιώτης, Γιαννακούδης Στέργιος. 
3η σειρά πάνω από αριστερά : Φράγκου Παναγιώτα, Σινάθη (Βλάχου) Αλέκα, Κατσιρμά Νίκη, Γκιζέπα Δέσποινα, Θωμά Ευγενία, Τσέλιου (Χαρδαβέλα) Δέσποινα, Παπαθανασίου Κώστας, Αραμπατζής Δημήτρης, Νίτσε Αδάμος, Λάμπρος Γιάννης...Στο βάθος πίσω από τον Παπαθανασίου Κώστα, 
Ο μαέστρος μας του παραδοσιακού τμήματος (δεν φαίνεται δυστυχώς καλά) Κασούρας Βασιλης...!!
(τεκμηρίωση: Παπαργυρίου Ειρήνη)

Read More

Χορωδία Παλαιοχωρίου

Η μικτή τετράφωνη χορωδία Παλαιοχωρίου Χαλκιδικής ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1998

https://www.facebook.com/groups/297666663646982/about/

Η χορωδία Παλαιοχωρίου έδωσε και δίνει πολλές συναυλίες στην ευρύτερη περιοχή της Χαλκιδικής και καλείται συχνά να συμμετέχει σε πολλά εθνικά και διεθνή φεστιβάλ, λαμβάνοντας πάντα εξαιρετικά σχόλια και κριτικές

Φώτο: fb Χορωδία Παλαιοχωρίου 2013

Read More

Υπεραιωνόβιος πλάτανος

Μνημείο της φύσης στο Παλαιοχώρι. 
Περιοχή "τ' Καρατζιά του λβάδ'" .

Fb Διαμαντής Χαλκιάς με 
Στυλιανός Απόστολος
Σαρμανιώτης Νικόλαος


Υ.Γ. Περιοχή "τ' Καρατζιά του λβάδ'" .
Από του "παπαγιώρ το λιβάδι" ίσια πάνω μετά του "κωκ τη βρύση" ή από το δρόμο του "Αϊ Αρχάγγελου" μόλις βρεις το διπλό παρεκκλήσι πας αριστερά κάτω και μόλις βγεις στα λιβάδια δεξιά.
Περνάς τον πλάτανο και συνεχίζοντας στα 500 μέτρα περίπου βρίσκεις το λαγκάδι και στην απέναντι πλευρά είναι το "καστελούδ", στου "Τσελεπί το Λαγκάδι" ή "τσ καμίνινας" στα "Πλατανούδια" περιοχή δίπλα στο "Καστέλι Κρανιάς" και την 'Παλαιοχριστιανική Βασιλική "Βαλτούδας" https://moyzas.blogspot.gr/2018/02/blog-post_78.html

Σημείωση: επίσης είναι σαφές ότι τα άλλα γνωστά πλατάνια της περιοχής δηλαδή στην πλατεία Αρναίας, Παλαιοχωρίου, Μεγάλης Παναγίας κλπ δεν είναι του μεγέθους άρα και της ηλικίας του συγκεκριμένου ... θα έλεγα ότι είναι τουλάχιστον στο 1/5+ του υπεραιωνόβιου πλάτανου της ανάρτησης ... Νομίζω, χωρίς να έχω μέγεθος περιμέτρου του κορμού, ότι είναι στο μισό του πλατάνου στο χωριό Γεροπλάτανος που είναι υπερχιλιετής. (οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι σε κάθε μέτρο περιμέτρου του κορμού αντιστοιχούν 100 χρόνια)

Read More

Κ.Α.Π.Η.

https://www.facebook.com/%CE%9A%CE%91%CE%A0%CE%97-%CE%A0%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CE%BF%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CE%A7%CE%B1%CE%BB%CE%BA%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%82-1329628723783542/

********************************************
ΚΑΠΗ -> Κέντρο Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων

Ο θεσμός των ΚΑΠΗ υιοθετήθηκε το 1984 με νομοθετική πρωτοβουλία και χρηματοδότηση του Υπουργείου Υγείας και Προνοίας. Ο Θεσμός εξελίχθηκε σταδιακά μέσω των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, αναπτύχθηκε και διευρύνθηκε σε όλη τη χώρα όπου φθάνει μέχρι σήμερα να λειτουργούν περισσότερα από 900 κέντρα. Βασική φιλοσοφία του θεσμού είναι η προάσπιση των κοινωνικών δικαιωμάτων των ηλικιωμένων. Οι υπηρεσίες του κέντρου απευθύνονται σε άντρες και γυναίκες άνω των 60 ετών που κατοικούν στην περιοχή λειτουργίας τους ανεξάρτητα από την οικονομική και κοινωνική τους κατάσταση.
Αρνητικό είναι ότι μετά από 20 χρόνια λειτουργίας τους ακόμα δεν υπάρχει μια τυπική δικτύωση μεταξύ τους.

Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία στην έννοια της ανοιχτής προστασίας των ηλικιωμένων είναι η παραμονή τους στην κοινότητα, στο οικείο περιβάλλον της οικογένειας, της γειτονιάς, του φιλικού περίγυρου και η αποφυγή της ιδρυματικής κλειστής περίθαλψης και άλλης μορφής ασύλων.

Σκοπός των ΚΑΠΗ 
• Η πρόληψη βιολογικών, ψυχολογικών και κοινωνικών προβλημάτων των ηλικιωμένων ώστε να παραμείνουν ισότιμα και ενεργά μέλη του κοινωνικού συνόλου
• Η διαφώτιση και η συνεργασία του κοινωνικού συνόλου και των ειδικών φορέων σχετικά με τα προβλήματα και τις ανάγκες των ηλικιωμένων
• Πρωτογενή Πρόληψη (εμβολιασμοί, συμβουλές για την αποφυγή ατυχημάτων)
• Δευτερογενή Πρόληψη (ιατρικές εξετάσεις που έχουν σκοπό την έγκαιρη διάγνωση) 

Τι υπηρεσίες προσφέρονται στα ΚΑΠΗ;
 • Συμβουλευτική, ψυχοσυναισθηματική στήριξη, κοινωνική φροντίδα των ηλικιωμένων και των οικογενειών τους
• Φροντίδα και οδηγίες για Ιατροφαρμακευτική και Νοσοκομειακή Περίθαλψη
• Φυσιοθεραπεία
• Εργοθεραπεία
• Οργανωμένη ψυχαγωγία
• Κατ’ οίκον εξυπηρέτηση
• Συμμετοχή σε προγράμματα λουτροθεραπείας και θερινών κατασκηνώσεων
• Προγράμματα εθελοντισμού
• Επιμόρφωση, διαλέξεις, μελέτη θεμάτων, επισκέψεις σε Μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους 

                                                  

Τα ΚΑΠΗ στελεχώνονται από Ιατρούς Φυσικής Ιατρικής, Κοινωνικούς λειτουργούς, Φυσιοθεραπευτές, Εργοθεραπευτές, Επισκέπτες/τριες Υγείας ή Νοσηλευτές/τριες  καθώς και από Οικογενειακούς Βοηθούς.

Πηγή :  http://old.50plus.gr/kapi

Read More

Κύρου Δημ., Η μετονομασία των χωριών και συνοικισμών το 1928

Κύρου Δημ., Η μετονομασία των χωριών και συνοικισμών της υποδιοικήσεως Λιαριγκοβης Χαλκιδικής το 1928, Τεύχος Ιούλιος, Αύγουστος, Σεπτέμβριος 2015- Παγχαλκιδικού Λόγου, σελ 29-31 
http://www.panchalkidikos.gr/v2/index.php/%CF%80%CE%B1%CE%B3%CF%87%CE%B1%CE%BB%CE%BA%CE%B9%CE%B4%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%82/%CF%84%CE%B5%CF%8D%CF%87%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CE%B3%CF%87%CE%B1%CE%BB%CE%BA%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%85#%CF%84%CE%B5%CF%8D%CF%87%CE%BF%CF%82-24%CE%BF

Read More

Παλαιοχώρι, Χασιά του Λόγγου (Τουρκοκρατία)

Βασίλης Δημητριάδης, Φορολογικές Κατηγορίες των χωριών της Θεσσαλονίκης κατά την Τουρκοκρατία, Μακεδονικά 20 (1980),  Ιστορικά Αρχεία Μακεδονίας. 

media.ems.gr/ekdoseis/makedonika/makedonika_20/ekd_pemk_20_Dimitriadis.pdf

Read More

Νίκος Καζαντζάκης - Ζορμπάς και Χαλκιδική, TV Χαλκιδική 4/1/2008

Read More

Παλαιοχώρι Χαλκιδικής στα 1928

Μας γοητεύει το παρελθόν μας. Ειδικά αν είναι τόοοοσο μακρινό.

Από το μορφολογικό υπόβαρθο, καταλαβαίνουμε οτι είναι προς τον Αγ. Αρχάγγελο. Παρατηρώντας το σπίτι αναγνωρίζουμε το Ρηγάδικο σπίτι. Χρονολογία γύρω στα 1928.

Μονάδα μέτρησης η μικρή Παλαιοχωρινή, Βαγγελιώ Παπαργυρίου (Μάνα, της κας Χαϊδω Τζιουρτζιούμη),  γεννημένη το 1916 με μια ακόμη πιο μικρή, στην αγκαλιά της. Εδώ υπολογίστηκε γύρω στα 12χρονών.

Δίπλα της η Αικατερίνη Τζιουρτζιούμη – Θωμά και πίσω με το μωρό αγκαλιά η Ευαγγελνή Ρήγα. Μπροστά στο σπίτι της.

Δεξιά: Ο Θωμάς (πατερας της Μπήγινας της Δημητρούλας του Μήτσιου) δίπλα του, οι άνδρες είναι της οικογένειας Μαυρουδή και στην αγκαλιά – μάλλον η Δέσπω και η αδερφη της.

Πίσω αναγνωρίζεται με το κασκέτο ο Μήτσος Τζιουρτζιούμης, ο Παπαργυρίου Γεώργιος του Ιωάννου, και μπροστάη κοπέλα, Χαρδαβέλλινα και πιο αριστερά η Βασιλική Ρίμπα.

Όσο παρατηρούμε την φωτογραφία, φτιάχνουμε πολλές ιστορίες. Για το ποια μέρα είναι, γιατί τα μικρά κορίτσια είναι διαφορετικά ντυμένα, γιατί κρατάνε φαντάκες με φύλλα, και, και, και …

Αρχείο: Theodora Velliou

http://www.xalkidikipolitiki.gr/2018/04/17/%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CE%BF%CF%87%CF%8E%CF%81%CE%B9-%CF%87%CE%B1%CE%BB%CE%BA%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B1-1928/

Read More

Διαθήκη Μοναχής Αγαθης 20 Σεπτεμβρίου 1441

FAUX TESTAMENT DE LA NONNE AGATHE,

20 Septembre 1441,

Actes de Xeropotamou, Archives de L'Athos III, ed. J. Bompaire.-Paris:1964

p. 235-238

Μτφ.  Κατερίνα Μήτσιου, Αρχιτέκτων, Βόλος

ΨΕΥΔΟ-ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΗΣ ΜΟΝΑΧΗΣ ΑΓΑΘΗΣ, 20 Σεπτεμβρίου 1441, Ινδικτυώνος 9

Κατάλογος Ευδοκίμου: αρ. 43

«Πρωτότυπο» (?) – Εκδόσεις: Εγχειρίδιον, του Χριστοφόρου Ξηροποτάμου, 1776, Τράπεζα Πνευματική, του Δαπόντε Ξηροποτάμου, 1776 / αποσπάσματα στο Σμυρνάκη, Άγιον Όρος, σελ. 550, και σε Binon, Ξηροποτάμου, σελ. 140-41 (σύμφωνα με την Τράπεζα).

Περγαμηνή: 780/530 χιλ. – Ίχνη επιχρυσώματος επάνω (οριζόντια γραμμή) / αρχικό γράμμα διακοσμημένο, ημιτελές. Στο κάτω μέρος οπές για κορδόνι, που έχει χαθεί. – Σημείωση στην πίσω όψη: Αφιερωτικόν έτει Ϛ ϡ ν’ της Αναστασίας Κομνηνής, σίζηγος του δεσπότου Αστερίου μοναχού και κτίτορος, περί τον Γήσβορον και Παλεοχόρη του Παλεολώγου.

ΑΝΑΛΥΣΙΣ. –  Η Αγαθή, κατά κόσμον Αναστασία, επικοινωνεί πνευματικώς με τους ησυχαστές του Άθου (βλ. σ.10) και ιδιαιτέρως με την μονή των Σαράντα Μαρτύρων, όπου αποσύρθηκε ο σύζυγός της μακαρίτης Αστέριος κληροδοτώντας τα αγαθά του στη μονή για να ανακαινισθεί (σ.13). Η Αγαθή, που έμενε στα Σιδηροκαύσια, κληροδοτεί στη μονή Ξηροποτάμου (σ.21) τα δύο χωριά που είχε αγοράσει από τον μακαρίτη Δημήτριο Μουζάλωνα, τα Παλαιοχώριον και Ίσβορον (που  κείται βορείως του μεταλλείου, σ.22), με την εκκλησία του Αγίου Νικολάου και διάφορα παραρτήματα, των οποίων το σύνολο αποτελεί σταυροπηγιακό μετόχι / και τούτο έπραξε με την συγκατάθεση του επισκόπου Νίκανδρου (σ.24). Εκ παραλλήλου επισκεύασε με δαπάνες της την επισκοπή στα Σιδηροκαύσια και κληροδότησε στους επισκόπους το «παλάτιόν» της, αφιερώνοντας διάφορα αντικείμενα (σ.25). Οι μοναχοί της Ξηροποτάμου τιμούν τη μνήμη της στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου (σ.31) και στη ίδια τη μονή Ξηροποτάμου. Γίνεται μνεία (σ.33) του Γεωργίου, ενός εκ των συγγενών (?) /γονέων (?) της, ο οποίος θα δικαιούται των ιδίων μεταθανάτιων τιμών με τους Αγαθή και Αστέριο. Κατάρες κατά των παραβατών (σ.33-35). Χρονολογία (σ.36). Υπογραφή του επισκόπου Ιερισσού Νικάνδρου, μάρτυρος (σ.37).

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ. -Χρονολογία: είναι περιστασιακή και λαθεμένη, καθαρή ένδειξη έλλειψης αυθεντικότητας. Θα έπρεπε να έχουμε την 5^η ινδικτιώνα, το 6^ο  έτος του ηλιακού κύκλου, το 15^ο έτος του σεληνιακού κύκλου. Αυτά τα στοιχεία λαμβάνονται από την πράξη Xér., 30 (όπου ταυτίζονται με την ημερομηνία). Ο Ευδόκιμος δίνει εκ λάθους χρονολογία 1442.

-Διπλωματία: αυτή η διαθήκη είναι κίβδηλη, όπως κατέδειξε ο Binon, σελ. 139-142, συγκρίνοντας πολλά αποσπάσματα της πράξης αυτής με την πράξη Xér., 30, διαθήκη της μοναχής Νυμφοδώρας, της οποίας είναι σαφής και απλή αντιγραφή. Η  λογοκλοπή  αποδίδει στη μονή υπέρογκες δωρεές (ιδίως ολοκλήρου του χωρίου Ίσβορον), που είναι απίθανες, βλ. Binon. Σημειώνουμε πως πρόκειται για ημιτελές κείμενο (αρχικό γράμμα / ένας μόνο μάρτυρας, παρά την σ.33). Υπάρχει ομοιότητα μεταξύ αυτού του ψευδούς κειμένου και του ψευδούς χρυσόβουλου του Ανδρονίκου ΙΙ (Xér.,2), που επισημαίνει , σ.23-24, αγορές από τον μακαρίτη Μουζάλωνα που μεταδόθηκαν από τον μακαρίτη Δεσπότη Ιωάννη Κομνηνό Παλαιολόγο, και, σ.26, μία δωρεά κειμένη στα Σιδηροκαύσια (Άγιος Νικόλαος) της μοναχής Αγαθής, κατά κόσμον Άννας Κομνηνής. Η σημείωση στο πίσω μέρος της πράξης μας αποτελεί ένα ποτ-πουρί όλων αυτών των δεδομένων. Όλα συμβαίνουν ως η Xér., δ να είχε χρησιμεύσει σαν υπόβαθρο αυτού του αποσπάσματος της Xér., γ, αυτού του τελευταίου ακολουθούντος τις οδηγίες λ.χ. του Xér., 10 (δεσπότης Ιωάννης Παλαιολόγος) ή του Xér., 8 (δωρεά της Μαρίας Κομνηνής στην περιοχή της Ιερισσού). Κατά τον Binon, σελ. 142, ο συγγραφεύς της ψευδο-διαθήκης είναι προγενέστερος εκείνου (ή εκείνων) των ψευδών Xér., α,β,γ, καθότι το έργο του πρέπει να τοποθετηθεί στην εποχή της μεγάλης αμφισβήτησης μεταξύ της μονής και του επισκόπου της Ιερισσού, σχετικά με τον Άγιο Νικόλαο στα Σιδηροκαύσια, δηλ. στον XVIο αιώνα. Όσα είπαμε πιο πάνω επιβεβαιώνουν αυτή την υπόθεση.

Τα χωριά που αναφέρονται είναι πολύ γνωστά, βλ. Xér.,30, σημειώσεις. Επισημαίνουμε την ετυμολογία που προτείνεται (σ. 22) για το Ίσβορον (βλ. Binon σελ. 139, σημ.25). Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου δεν θα βρισκόταν στην Ιερισσό (παρά τον Ευδόκιμο, σελ. 159), αλλά, καθώς φαίνεται, προς τα Σιδηροκαύσια, όπως δείχνει ο παραλληλισμός με  Xér., 30. – Δεν γνωρίζουμε τον επίσκοπο Ιερισσού Νίκανδρο. – Ο «ησυχαστικός» χαρακτήρας των θρησκευτικών αναπτύξεων είναι ακόμη πιο καθαρός από ό,τι στην Xér., 30. Παραθέτουμε το κείμενο του κειμηλίου της  μονής Ξηροποτάμου, δίνοντας κάποια μαθήματα από την έκδοση της Τράπεζα Πνευματική.

(ακολουθεί κείμενο στα ελληνικά εποχής)

 

Read More

Χάρτης Τοπογραφικός Παλαιοχωριου

Έκδοσις Γ.Υ.Σ. Ιούλιος 1969

1:50.000 Ελλάς, Αρναία

Read More

ΠΟΤΕ ΕΦΘΑΣΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ

ΠΙΘΑΜΦΟΡΕΑΣ ΜΕ ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ ΤΗΣ «ΓΡΑΠΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ ΚΕΡΑΜΙΚΗΣ», 

ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΜΕΝΔΗΣ, 7ος αι. π.Χ. 

https://www.amth.gr/exhibitions/permanent-exhibitions/pros-ti-genesi-ton-poleon 

"...Ανάμεσα στα νέα δεδομένα που ήλθαν στο φως, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν και όσα σχετίζονται με τις πρώτες εγκαταστάσεις των Ελλήνων στο Βόρειο Αιγαίο και ειδικότερα στη Χαλκιδική. Οι αρχαίες γραπτές μαρτυρίες, οι σχετικές με τον ελληνικό αποικισμό στη Χαλκιδική είναι λιγοστές, αποσπασματικές και, ως επί το πλείστον, μεταγενέστερες. Για τις ελληνικές αποικίες εκεί η σωζόμενη, π.χ., αρχαία γραπτή παράδοση δεν μας παραδίδει, με λιγοστές εξαιρέσεις, χρονολογίες ίδρυσής τους. Ολα αυτά, σε συνδυασμό και με την απουσία συστηματικών ανασκαφών, είχαν επιτρέψει σε ορισμένους μελετητές να υποστηρίζουν ότι ο ελληνικός αποικισμός της περιοχής είναι νεότερος απ' αυτόν της μακρινής Δύσης. Αποψη τουλάχιστον απρόσμενη, αν αναλογιστούμε ότι ένα ταξίδι από την Εύβοια, από το νησί δηλαδή που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στον αποικισμό, προς τη Χαλκιδική, ήταν πολύ πιο εύκολα πραγματοποιήσιμο και φυσικά πολύ πιο σύντομο και ασφαλές από ένα ταξίδι προς την Κάτω Ιταλία και τη Σικελία. Είχαν μάλιστα φτάσει στο σημείο να ισχυρίζονται ότι η Χαλκιδική δεν είχε στενές σχέσεις με την Εύβοια και επομένως το όνομά της δεν σχετίζεται με αυτό της Χαλκίδας, περιφρονώντας αρχαίες γραπτές μαρτυρίες και ορισμένες άλλες ενδείξεις, π.χ. από επιγραφές ή νομίσματα, που μιλούσαν περί του αντιθέτου.
     Ωστόσο πρόσφατες ανασκαφικές έρευνες στη Χαλκιδική ήταν πολύ διαφωτιστικές πάνω στο θέμα μας. Λόγω του περιορισμένου χώρου θα μνημονεύσω μόνον αυτήν σ' ένα ακρωτήριο στη μέση περίπου των δυτικών ακτών της χερσονήσου της Κασσάνδρας, πολύ κοντά στη Μένδη. Εδώ η αξέχαστη Εφορος Αρχαιοτήτων Ιουλία Βοκοτοπούλου αποκάλυψε τα ερείπια ενός σημαντικού ιερού αφιερωμένου στον Ποσειδώνα, τον θεό «που τη γη και τη θάλασσα σείει», όπως βεβαιώνουν σχετικές επιγραφές. Πολύ χαρακτηριστικό είναι το σημερινό όνομα της θέσης: Ποσείδι! Τι μεγαλύτερη απόδειξη για τη συνέχιση του ελληνισμού στα μέρη αυτά από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας. Η αρχή της λατρείας στην περιοχή φαίνεται ότι ανάγεται στην Υστερομυκηναϊκή Εποχή και πιο συγκεκριμένα στον 13ο - 12ο αι. π.Χ. Τότε χρονολογούνται τα παλιότερα ευρήματα. Βρέθηκαν μέσα σε στρώματα στάχτης η οποία σχετίζεται με τα λείψανα ενός μεγάλου βωμού. Στον 10ο αι. π.Χ. έχουμε το πρώτο λατρευτικό κτίριο, ένα από τα παλιότερα που γνωρίζουμε από την αρχαία Ελλάδα και το παλιότερο ελληνικό στον βορειοελλαδικό χώρο. Είναι αψιδωτό και για την εποχή του έχει αξιοσημείωτες διαστάσεις, αφού το μήκος του ξεπερνά τα 14 μ. και το πλάτος του τα 5 μ.

    Αλλα τρία κτίσματα που ήλθαν στο φως και από τα οποία τα δύο τουλάχιστον είναι ναοί, ανήκουν σε επόμενες οικοδομικές δραστηριότητες του ιερού και χρονολογούνται στον 6ο, 5ο και 3ο αι. π.Χ. Ολες αυτές οι αρχαιότητες είναι ιδιαίτερα σημαντικές. Κατ' αρχήν επιβεβαιώνουν την παρουσία Ελλήνων στην περιοχή ήδη από τους ύστερους μυκηναϊκούς χρόνους, αφού από τον 13ο-12ο αι. και ως τον 3ο - 2ο αι. π.Χ. εντοπίζονται εδώ λατρευτικά δρώμενα καθαρά ελληνικά. Επομένως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στα μέρη αυτά έχουμε τη συνεχή παρουσία ίδιου πληθυσμού και μάλιστα ελληνικού. Με το συμπέρασμα αυτό συμφωνούν και τα κινητά ευρήματα της ανασκαφής, ανάμεσα στα οποία κυρίαρχη θέση κατέχει η κεραμική. Η τελευταία μάς βεβαιώνει μάλιστα, σε συνδυασμό και με την κεραμική που βρέθηκε στη γειτονική Μένδη στην οποία ανήκε κατά την αρχαιότητα το ιερό, ότι τουλάχιστον από τον 10ο και ως τον 8ο αι. π.Χ. οι Ευβοείς είχαν αισθητή παρουσία εδώ. Πρόκειται για πληροφορία που, όπως ήδη είπαμε, μας την είχαν δώσει αρχαίοι συγγραφείς, αλλά είχε αμφισβητηθεί από μερίδα ερευνητών. Χωρίς αμφιβολία η αρχαιολογική έρευνα στον βορειοελλαδικό χώρο έχει ακόμη πολλά να μας μάθει". 

Το άρθρο του Μ.Α. Τιβέριου δημοσιεύθηκε στο "ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ" στις 28/01/2001

Read More

Damnatio memoriae «Καταδίκη μνήμης»

Η πρακτική της «καταδίκης της μνήμης» (damnatio memoriae) ήταν μια τιμωρία που οι Ρωμαίοι προόριζαν για εκείνους που ήθελαν για κάποιο λόγο να ατιμάσουν. Στο πλαίσιο αυτής, γινόταν οποιαδήποτε προσπάθεια χρειαζόταν προκειμένου να εξαφανιστούν όλα τα στοιχεία, που αποδείκνυαν την ύπαρξη του κάθε τιμωρημένου.

Η Damnatio memoriae είναι λατινική φράση, που σημαίνει στην κυριολεξία «καταδίκη της μνήμης» και αναφέρεται στην επίσημη κύρωση μια πολιτείας που αποσκοπεί στο να ακυρώσει κάθε ίχνος του ατόμου από τη ζωή του, σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ, προκειμένου να διατηρηθεί η τιμή της.

Σε μια πόλη, όπως π.χ. η Ρώμη που πρόβαλε την κοινωνική εμφάνιση, τη δικαιοσύνη την ευπρέπεια και την υπερηφάνεια ήταν μια πραγματική και θεμελιώδης απαίτηση του πολίτη, ίσως η πιο αυστηρή τιμωρία. Ο Δομιτιανός κατεχόμενος συνεχώς από το φόβο της ανατροπής του κατέφυγε άκριτα σε καταδότες, εκτελέσεις και εξορίες. Οι φιλόσοφοι κάθε είδους διατάχθηκαν να εγκαταλείψουν πρώτα τη Ρώμη και ύστερα το ιταλικό έδαφος το 89 και το 95, ενώ μεγάλη δίωξη υπέστησαν και οι χριστιανοί. Δημιουργήθηκε έτσι ένα φοβερό κλίμα τρομοκρατίας, που στο τέλος ανησύχησε ακόμη και τους ίδιους τους στενούς συνεργάτες του που συνωμότησαν με τη γυναίκα του Δομιτία Λογγίνα και τον δολοφόνησαν, αναφέρει η Wikipedia.

Οι ειδικοί γνωρίζουν μια σειρά περιπτώσεων επιφανών προσώπων, στους οποίους επιβλήθηκε μεν η «καταδίκη της μνήμης», όμως υπάρχουν αρκετά στοιχεία γι’ αυτούς.

Η «καταδίκη της μνήμης», όπως αναφέρει δημοσίευμα της ιστοσελίδας Today I Found Out, κανονικά προοριζόταν για γερουσιαστές και αυτοκράτορες, των οποίων οι πράξεις δεν έκαναν καλό στη Ρώμη, ή που διέπραξαν προδοσία ή άλλα σοβαρά εγκλήματα.

Στις μεθόδους, που χρησιμοποιούνταν για να σβηστεί κάθε ίχνος ιστορίας του συγκεκριμένου κάθε φορά ατόμου, περιλαμβάνονταν τα εξής: σβήσιμο του ονόματός του από όλα τα επίσημα αρχεία, κατάσχεση της περιουσίας του και καταστροφή ή παραποίηση οποιουδήποτε αντικειμένου (π.χ. άγαλμα, τοιχογραφία, κείμενα κ.τ.λ.) είχε οποιαδήποτε σχέση με αυτόν.

Αν το άτομο είχε ήδη πεθάνει, τότε η διαθήκη του ακυρωνόταν και ο τάφος του καταστρεφόταν.

Ο ρωμαίος αυτοκράτορας Μαξέντιος τιμωρήθηκε με damnatio memoriae το 312 μ.Χ. από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, όμως οι ιστορικοί του σήμερα γνωρίζουν αρκετά γι’ αυτόν.

Ο πατέρας του Μαξέντιου, Μαξιμιανός, είχε τιμωρηθεί κι αυτός με «καταδίκη της μνήμης» το 310. Όμως, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος άλλαξε γνώμη, κάτι που αποθέωσε τον Μαξιμιανό στα μάτια του λαού.

Κάτι που ενδεχομένως ο ίδιος να απολάμβανε αρκετά, αν ο Κωνσταντίνος δεν τον είχε εξαναγκάσει να… αυτοκτονήσει, προσθέτει το δημοσίευμα.

Ένας αυτοκράτορας που σώθηκε, μάλλον απροσδόκητα, από την ίδια μοίρα ήταν ο Καλιγούλας.

Όταν ο Καλιγούλας δολοφονήθηκε το 41 μ.Χ. ο διάδοχός του αυτοκράτορας Κλαύδιος σταμάτησε αμέσως τις προσπάθειες της Γερουσίας να… απαλλάξουν την ιστορία από τη μνήμη του ανιψιού του.

Πρόκειται για μια ιδιαίτερα σημαντική περίπτωση, για την οποία είναι γνωστό ότι η απόφαση να προσπαθήσουν να εξαλείψουν τον Καλιγούλα από την ιστορία επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την κοινή γνώμη, γεγονός που υποδηλώνει ότι η λαϊκή γνώμη έπαιζε σημαντικό ρόλο στην επιβολή της συγκεκριμένης τιμωρίας.

Ίσως μία από τις πιο σκοτεινές περιπτώσεις ήταν η ιστορία του Πούμπλιου Σεπτίμιου Γέτα, ο οποίος δολοφονήθηκε μέσα στα χέρια της μητέρας του, ύστερα από εντολή του μεγαλύτερου αδερφού του, Καρακάλλα.

Μετά τη δολοφονία ο Καρακάλλας επέβαλλε damnatio memoriae στο νεκρό αδερφό του, διατάζοντας την απομάκρυνση του ονόματος του από όλες τις δημόσιες επιγραφές. Ο ίδιος επέβαλλε την ίδια τιμωρία σε άλλους 20.000 ανθρώπους.

Η «εκκαθάριση» εναντίον του αδερφού του ήταν εκτεταμένη, με αποτέλεσμα να «επιζήσουν» ελάχιστες εικόνες του Πούμπλιου Γέτα.

Ωστόσο, αυτό από το οποίο ο Καρακάλλας δεν κατάφερε να απαλλαγεί ήταν τα εκατομμύρια νομίσματα που έφεραν το πρόσωπο του αδερφού του, και τα οποία κυκλοφορούσαν ελεύθερα στην αυτοκρατορία του.

Επιπλέον, λόγω της δημοφιλίας του Πούμπλιου Γέτα στο λαό της Ρώμης, ο Καρακάλλας αναγκάστηκε να προσφέρει μια πλούσια κηδεία στο δολοφονημένο αδερφό του.

https://www.news.gr/kosmos/episthmonikes-anakalypseis/article/146795/h-pio-tromerh-timoria-oi-romaioi-diegrafan-anthrop.html
---------------------------------------------
*
-----------------------------------

Damnatio memoriae του Έρασμου.

Damnatio memoriae

«Καταδίκη μνήμης»

Οι τρόποι απάλειψης της μνήμης ποικίλλουν. Απάλειψη του ονόματος από επιγραφές και καθαίρεση των απεικονίσεων του καταδικασμένου προσώπου∙ διαγραφή του προσώπου ή του γεγονότος από τα χρονικά και τα ιστορικά κείμενα∙ απαγόρευση αναφοράς του ονόματός του∙ αλλά επίσης περιθωριοποίηση του προσώπου εν ζωή και αποκλεισμός του από την επικαιρότητα. […]

Στην αρχαία Ρώμη η Σύγκλητος επέβαλλε την «καταδίκη μνήμης» (damnatio memoriae) σε περιπτώσεις επιφανών προσώπων που είχαν εμπλακεί σε συνομωσίες, που κρίθηκαν ένοχοι προδοσίας ή θεωρούνταν επικίνδυνοι για την ασφάλεια του κράτους ή είχαν πέσει σε δυσμένεια. Η καταδίκη ήταν ατιμωτική και πρακτικά σήμαινε την απάλειψη κάθε μαρτυρίας της ύπαρξης του προσώπου εκείνου, την καθολική διαγραφή του από το δημόσιο κλίμα, σαν να μην είχε ποτέ υπάρξει. Θύματα αυτής της πολιτικής καταδίκης υπήρξαν μέλη της άρχουσας τάξης (όπως ο ύπατος Λεύκιος Αίλιος Σηιανός που είχε συνωμοτήσει το 31 μ.Χ. κατά του αυτοκράτορα Τιβέριου) και Ρωμαίοι αυτοκράτορες, μετά το θάνατό τους (ο Δομιτιανός το 96 μ.Χ. και ο Γέτας, δολοφονημένος το 211 μ.Χ. από τον συναυτοκράτορα αδελφό του, Καρακάλλα). Η ρωμαϊκή Σύγκλητος αποφάσιζε για τη δήμευση της περιουσίας του καταδικαζόμενου, την απόσυρση, διασκευή ή καταστροφή γλυπτών και άλλων απεικονίσεων και, φυσικά, την απόξεση του ονόματός του από επιγραφές και δημόσια κείμενα.
Βέβαια, ανάλογες περιπτώσεις, μολονότι όχι θεσμοθετημένες, έχουν σημειωθεί και στο ιστορικό παρελθόν άλλων λαών. Στην αρχαία Αίγυπτο είχε επιβληθεί η πρακτική της καταδίκης μνήμης (απάλειψης του ονόματος και των απεικονίσεων του προσώπου τους) σε βάρος πέντε φαραώ –της βασίλισσας-φαραώ Χατσεπσούτ, του μονοθεϊστή Ακενατόν, του Σμενκχαρέ, του πασίγνωστου σήμερα αλλά άγνωστου έως τον 20ό αιώνα Τουτανκχαμών και του φαραώ Αυ. Το ίδιο είχε συμβεί και κατά τον μεσαίωνα σε χώρες όπως η Νορβηγία και η Αγγλία. Στη Βενετία, στην αίθουσα του Μεγάλου Συμβουλίου στο Δουκικό Ανάκτορο, όπου υπάρχουν οι προσωπογραφίες των δόγηδων, απουσιάζει η προσωπογραφία του δόγη Μαρίνου Φαλιέρ που, επιδιώκοντας την ανατροπή του βενετικού πολιτεύματος, καταδικάστηκε σε θάνατο και αποκεφαλίστηκε το 1355 ως προδότης∙ στη θέση της προσωπογραφίας υπάρχει ζωγραφισμένο από τον Τιντορέττο ένα μαύρο ύφασμα με την επιγραφή:
HIC EST LOCUS MARINI FALETRI DECAPITATI PRO CRIMINIBUS
«Αυτή είναι η θέση του Μαρίνου Φαλιέρ που αποκεφαλίστηκε για εγκλήματα».
Στην περίπτωση αυτή, η καταδίκη με την απουσία της μορφής του καταδικασμένου και την ατιμωτική μνεία του ονόματός του απέβαινε βαρύτερη από την ολοσχερή σιωπή. […]
Η διαγραφή του ονόματος από τη μνήμη των ανθρώπων ισοδυναμεί με τον καθολικό και οριστικό θάνατο του προσώπου. Αυτή ήταν η χειρότερη καταδίκη που θα μπορούσε να επιβληθεί στον αντίπαλο και τη σημασία του πράγματος είχε ενωρίς αντιληφθεί η ανθρωπότητα, γι’ αυτό και την πρακτική αυτή είχαν εφαρμόσει οι κατά καιρούς και τόπους ισχυροί. Γίνεται, λοιπόν, αντιληπτό πόσο βάρος είχε η έκκληση οργής του Δαυίδ κατά των αντιπάλων του: Εξαλειφθήτωσαν εκ βίβλου ζώντων και μετά δικαίων μη γραφήτωσαν (ψαλμός ΞΗ΄[ΞΘ΄], 29) αλλά και πόση σημασία έχει η ελπιδοφόρα χριστιανική ευχή για «αιωνία μνήμη» εκείνων που έχουν εκδημήσει. Η συντήρηση της μνήμης ισοδυναμεί με διάρκεια ζωής.

[Από το βιβλίο του Νίκου Γ. Μοσχονά Στην επικαιρότητα του παρελθόντος, κεφ. «Damnatio memoriae», εκδ. Αρχείο, σειρά «Μικρό Αρχείο», Αθήνα 2015, σελ. 13-28].

https://www.archaiologia.gr/blog/2015/07/28/damnatio-memoriae/

Read More